ฟานเทียนในตอนนี้ทำการเชื่อมิญญาของฮัวร์หลินและฮัวร์หลานกับเขา ทำให้ทั้งสองกลายเป็ิญญาอารักษ์
พวกเธอยังอยู่แค่ในระดับรากิญญา หรือก็คือระดับแรกของิญญาอารักษ์นั่นเอง
"ปาป๊าชุบชีวิตพวกเราขึ้นมาได้จริงๆด้วย ปาป๊าสุดยอดที่สุด!"
"ใช่ๆ ปาป๊าสุดยอดที่สุดเลย!"
ทั้งฮัวร์หลินและฮัวร์หลานกอดฟานเทียนแน่น การกอในครั้งนี้พวกเธอนั้นรู้สึกดีกว่าปกติ เพราะตอนนี้พวกเธอมีกายหยาบแล้ว
จากนี้ไปพวกเธอสามารถที่จะไปไหนก็ได้ โดยที่ไม่ถูกผูกติดอยู่กับสถานที่อีกแล้ว
"เอาละ หลังจากที่ข้าได้ชุบชีวิตพวกเ้าแล้ว ต่อไปก็คือ ข้าจะให้พวกเ้าสองพี่น้องได้พบเจอกับพ่อและแม่ของเ้าในตอนนี้เป็ยังไง"
ทั้งสองลังเล ทว่าก็พยักหน้าในท้ายที่สุด ฟานเทียนทำการสะบัดมือเล็กน้อย หยดน้ำจำนวนมากค่อยๆปรากฏขึ้นกลางอากาศก่อนที่จะบีบตัวแน่นจนกลายเป็กระจก
กระจกนั้นส่องสว่างออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะปรากฏภาพของชายวัยกลางคนและหญิงวัยกลางคนที่ตอนนี้กำลังเล่นกับลูกๆของทั้งสองอยู่
ลูกๆของทั้งสองมีอายุเท่ากับฮัวร์หลินและฮัวร์หลานในตอนนี้ ทั้งสองหลังจากที่สูญเสียฮัวร์หลินและฮัวร์หลานไป ก็ได้ใช้เวลาเป็จำนวนมากกว่าจะรักษาแผลใจและเริ่มต้นครอบครัวใหม่ได้
"คุณพ่อกับคุณแม่สบายดี ฮัวร์หลิน ดีใจเป็ที่สุด"
"ฮัวร์หลานด้วย"
ทั้งสองเพียงแต่ไม่อิจฉา กลับรู้สึกดีใจที่พ่อและแม่ของตนไม่ได้ตกอยู่ในความทุกข์และสามารถปล่อยวางได้
ฟานเทียนมองไปที่ทั้งสอง เขารู้ว่าทั้งสองนั้นดีใจที่พ่อและแม่ของทั้งสองมีความสุข ทว่าเขารู้ว่า ของแบบนี้มันเป็แผลที่ลึกกว่านั้น
หากวันไดที่ทั้งสองรู้สึกแย่ ความคิดเหล่านี้จะปรากฏขึ้น และอาจจะก่อให้เกิดใจมารกับทั้งสองได้ในระยะยาว
เขาต้องทำอะไรบางอย่าง ฟานเทียนในขณะที่แสดงภาพของพ่อและแม่ของทั้งสองจากระยะไกล เขาก็ได้ใช้เส้นด้ายที่ทำจากชิในตัวของเขา และใช้มันในการควบคุมพ่อและแม่ของฮัวร์หลินและฮัวร์หลาน
เขาจะแสดงให้ทั้งสองเห็นว่า พวกเขานั้นไม่ได้หลุดพ้นจากความเ็ป แต่เรียนรู้ที่จะอยู่กับมันเท่านั้น
"นั่นมัน ของเล่นของพวกเรา"
พ่อและแม่ของทั้งสองยังเก็บของเล่นของทั้งสองเอาไว้ ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีเสื้อผ้าและหนังสือไดอารี่ที่ทั้งสองแบ่งกันเขียนอีกด้วย
ทุกอย่างที่เป็ของทั้งสอง พ่อและแม่ของพวกเธอเอากลับไปหมด
ทั้งสองไม่สามารถที่จะทิ้งฮัวร์หลินและฮัวร์หลาน แม้ว่ามันจะเป็เพียงแค่สิ่งที่สะสมความทรงจำเท่านั้น
ฮัวร์หลินและฮัวร์หลานในตอนนี้กอดกันและร้องไห้ออกมา ฟานเทียนในตอนนี้พยักหน้า ร้องไห้แบบนี้ซิ จึงจะถูก
ฟานเทียนจากนั้นก็ก้มลงไปอุ้มทั้งสองขึ้นมา และให้ทั้งสองร้องไห้บนอ้อมกอดของเขา
ทั้งสองร้องไห้อยู่สักครู่หนึ่งก็ดีขึ้น
"ปาป๊าจะไม่ทิ้งพวกเราใช่ไหม ถ้าพวกเราหายไปปาป๊าจะเศร้าหรือเปล่า"
ฮัวร์หลินถามในขณะที่ฮัวร์หลานพยักหน้า เธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน
ฟานเทียนยิ้มก่อนที่จะพูดขึ้น
"พวกเ้าเห็นแล้วว่าข้าทำอะไรได้บ้าง แน่นอนว่าข้าไม่มีวันปล่อยให้อะไรแบบนั้นเกิดขึ้นกับพวกเ้าอย่างแน่นอน เพราะพวกเ้าจากนี้ไปคือทายาทและบุตรสาวของข้า ตงหลิวฟานเทียนยังไงละ"
ตงหลิวฟานเทียนพูดออกมาด้วยความมั่นใจ แม้แต่ความตายก็ยังไม่สามารถทำอะไรเขาได้
ฮัวร์หลินและฮัวร์หลานพยักหน้าก่อนที่จะไม่ถามต่อ ทั้งสองอยากจะแค่ซุกไหล่ฟานเทียนเท่านั้น
…
เวลาต่อมา ฟานเทียนได้พาเด็กน้อยทั้งสองเข้านอน นี่เป็ครั้งแรกหลังจากที่ทั้งสองตายไป และสามารถที่จะนอนได้
พวกเธอรีบหลับในทันที นี่มันเป็ความรู้สึกที่สุดยอดมากๆ
ฟานเทียนมองไปที่ทั้งสอง เขารู้สึกว่าเขาอาจจะต้องซื้อของมาเพิ่มเติมให้กับทั้งสอง
อย่างแรกเลยก็คือเสื้อผ้า จะให้เด็กสาวสองคนอยู่ในชุดเดิมต่อไปตลอดก็เห็นว่าจะไม่สมควรนัก
"เื่นี้เราต้องพึ่งนางแล้ว หากใครที่ข้ารู้จักในยุคสมัยนี้ที่รู้จักการเลี้ยงเด็กก็คงจะมีแต่นาง"
คนที่ฟานเทียนพูดถึงก็คือแม่ของเยี่ยเยี่ย เยี่ยหยินนั่นเอง
352
