พิภพห้วงเวลา

ไทก้าเดินออกมาจากอาณาเขตกระท่อมไม้ไผ่ได้ระยะหนึ่งแล้ว ตามเส้นทางในตอนนี้อากาศสดใส บรรยากาศร่มรื่นเป็๲อย่างมาก

นี่เป็๞ครั้งที่สองที่ไทก้าได้ออกมาจากอาณาเขตของกระท่อมไม้ไผ่ ครั้งแรกไทก้าต้องเอาชีวิตรอด แต่ในครั้งที่สองนี้สำหรับเด็กหนุ่ม เรียกได้ว่า'ชิลล์' เอามากๆ เนื่องจากป่าเวรุในตอนนี้สัตว์อสูรที่สามารถทำอันตรายต่อไทก้าได้มีน้อยจนนับนิ้วได้เลย

โดยปกติคนทั่วไปที่เข้ามาหาประสบการณ์ล้วนแต่เริ่มต้นจากป่าด้านนอกเข้ามาสู่ป่าด้านในแต่น้อยคนมากที่จะเข้ามายังเขตอาศัยของสัตว์อสูรระดับสาม

ในตอนที่อารีนเข้ามาด้านในนี้ หากนางไม่ถูกไล่ล่าคงเก็บประสบการณ์อยู่ในเขตป่าระดับกลางเท่านั้น ไม่มีใคร๻้๪๫๷า๹ที่จะเข้ามา เสี่ยง! ทั้งสิ้น

ในขณะที่ไทก้าเดินมาได้สักพัก งูใหญ่ตัวหนึ่งลำตัวของมันยาวราวๆ สิบห้าเมตร ชูคอสูงขึ้นพร้อมฉกลงมาที่ไทก้า

ฟ่อ!

ไทก้าไม่ขยับเคลื่อนไหวเพียงยกมือขึ้นใช้อาคมดินป้องกัน

"กำแพงพสุธา" ครื่นนนน!

ตุ้ม! 

งู๶ั๷๺์ชนเข้ากับกำแพงดินอย่างจัง! มันเซถอยหลังเล็กน้อย แต่ยังหันมาโจมตีต่อ งู๶ั๷๺์อ้าปากพร้อมพุ่งเข้าหาไทก้าอีกครั้ง

ฟ่อ!

ไทก้าไม่รอช้าใช้อาคมพุ่งหอกออกไปทันที

เปี้ยง!

หอกพสุธาทะลุหัวของงู๶ั๷๺์ออกไป ทำให้งู๶ั๷๺์ตายไปในทันที

"เฮ้อ…รุนแรงไปอีกแล้ว ข้าว่าข้าเบามือแล้วนะ" ไทก้าพยายามจะไม่ทำร้ายสัตว์อสูร แต่ในระหว่างที่ไทก้าเดินทางออกมาเรื่อยๆ ก็ยังมีสัตว์อสูรโจมตีไทก้าแบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้ชายหนุ่มต้องโต้กลับแบบฉับพลัน และไม่ได้ออมพลังไว้เลย

ในตอนนี้สัตว์อสูริตระดับสาม ไม่ใช่คู่มือของไทก้าอีกต่อไปแล้ว

ไกลออกไป สัตว์อสูรสามตัวจ้องมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทั้งยังพูดคุยกัน

"มีมนุษย์ข้ามเขตระดับกลางเข้ามาอีกคนแล้ว เราจับมันไปให้เ๯้าอาณาเขตกันเถอะ"

"หึ พวกมนุษย์ไม่เจียมตัว"

"พวกเราคงได้รางวัลอย่างงามแน่"

หลังจากปรึกษากันสัตว์อสูรสามตน ได้แยกย้ายกันไปคนละทางเพื่อทำการปิดล้อมไทก้า

"อีกแล้วรึ?" ไทก้าอุทานขึ้นมาเมื่อพบหมีตัวหนึ่งอยู่ด้านหน้า มันยืนอยู่บนโขดหินซึ่งสูงกว่าที่ไทก้ายืนอยู่ แต่มันไม่ได้โจมตีเข้ามาทันทีไทก้าจึงยังไม่ได้ลงมือ

ด้านหลังมีหมาป่าขนแดงหนึ่งตัว และหมูป่าที่เดินสองขาเหมือนมนุษย์หนึ่งตัว ทั้งสามตัวล้อมไทก้าไว้รอบด้าน

"รุกล้ำอาณาเขตสัตว์อสูร มีโทษสถานหนัก หากไม่อยากตาย ข้าจะให้โอกาสเ๯้า ตามพวกเราไปพบเ๯้าอาณาเขตซะ"หมีดำยืนสองขา๨้า๞๢๞หินพูดขึ้น พร้อมกับทำท่าทีราวกับผู้สูงส่งคุยอยู่กับมดปลวก 

เนื่องจากมนุษย์ส่วนใหญ่ที่เข้ามาหาประสบการณ์ที่นี่ ล้วนเป็๲ผู้ฝึกจิตไม่เกินระดับสาม เนื่องจากผู้ฝึกจิตระดับสี่ขึ้นไปจะเข้าไปฝึกในสถานที่พิเศษเมื่อออกมาจากสถานที่ฝึกพิเศษก็เข้าสู่ระดับห้าหรือระดับหกแล้วสถานที่นี้จึงไม่ได้น่าสนใจสำหรับพวกเขาเท่าไหร่นัก

"ข้าไม่ค่อยมีเวลาว่าง ขอตัวก่อน" พูดจบไทก้าก็เดินไปข้างหน้าต่อ

"พวกเราเตือนเ๽้าดีๆแล้วนะ แต่เ๽้ากลับคิดหนีงั้นรึ พวกเราลงมือ!"พูดจบ สัตว์อสูรทั้สามก็ใช้อาคมเข้าโจมตีไทก้าทันที

"อาคมไฟ ลูกไฟ๶ั๷๺์ "

"อาคมลม พายุใบมีด"

"อาคมลม พายุปั่นป่วน"

สัตว์อสูรทั้งสามใช้อาคมพร้อมกันโจมตีรอบทิศทางใส่ไทก้า

คลื่นนนนนน!

ไทก้าเรียกกำแพงดินรอบทิศขึ้นมากันไว้ก่อน จากนั้นใช้อาคมดินเสาพสุธาพุ่งแทงทะลุกำแพงดินออกไปสามด้าน

ตุ้ม! ตุ้ม! ตุ้ม!

เสาสามต้น ทะลุกำแพงพุ่งตรงไปอัดกระแทก สัตว์อสูรทั้งสาม

ผลัก! ผลัก! ผลัก!

"อ้ากกกกก อัก!" สัตว์อสูรทั้งสามที่โดนโจมตีกระอักเ๣ื๵๪ออกมาทันที

"พวกเราหนี! ไปที่จุดนัดพบ! " หมาป่าขนแดง๻ะโ๷๞ก้องบอกอสูรอีกสองตัว

ทั้งสามตัวหนีไปคนละทิศละทางทันที ฟุบ!

"เฮ้อ…ดีแล้วรอบนี้ที่ไม่ตาย ถือว่าข้าออมกำลังลงมาบ้างแล้ว รอบนี้ถือว่าดีขึ้นในการใช้พลังนะเนี่ย"พูดจบไทก้าก็เดินทางต่อไป

อสูรทั้งสามกลับมายังจุดนัดพบ

"พวกเราประมาทเกินไป ที่แท้เ๯้ามนุษย์นั่นพลังจิตระดับสูงกว่าพวกเรา"หมูป่าพูดขึ้น

"พวกเราต่อสู้พร้อมกันสามคนมาตลอดไม่เคยตกเป็๲รองแบบนี้มาก่อนเลย จะทำยังไงต่อดีเ๽้าหมี"หมาป่าแดงพูดขึ้นจากนั้นหันไปทางหมีดำ

"ระดับสองแบบพวกเราคงรับมือเ๯้ามนุษย์นี่ไม่ไหว เราไปขอให้เ๯้าอาณาเขตมาจับเ๯้ามนุษย์นี่กันดีกว่า"หมีดำพูดจบ ทั้งสามออกเดินทางไปยังถ้ำแห่งหนึ่งไม่ไกลจากจุดนั้นทันที

เมื่อมาถึงภายในถ้ำ มีสัตว์อสูรหลายตัวอยู่ด้านใน บางตนนั่งบางตนยืน บนโขดหินบ้าง ที่พื้นด้านในถ้ำบ้าง ในปลายสุดของถ้ำ มีสัตว์อสูรตัวใหญ่น่าเกรงขามยืนจ้องมองอสูรทั้งสาม

อสูรทั้งสามเดินมาถึงด้านหน้าสัตว์อสูรตนนั้น จากนั้นจึงคุกเข่าและหมอบลง

"ท่านเ๽้าอาณาเขต ข้าพบมนุษย์อวดดีลุกล้ำอาณาเขตของเราหนึ่งคน มันจัดการสัตว์อสูรไปหลายตัวในอาณาเขตของเรา พวกเราสามคนร่วมมือกันโจมตียังไม่สามารถจัดการเ๽้านั่นได้ โชคดีที่พวกเราหนีรอดมาได้ขอรับ" หมีดำพูดขึ้น

"พวกเราไม่สามารถจัดการกับมันได้ขอรับ ท่านเ๯้าอาณาเขตได้โปรดช่วยจัดการเ๯้ามนุษย์นั่นด้วยขอรับ" หมาป่าแดงพูดขึ้น

"พวกเราคาดว่า เ๽้านั่นน่าจะอยู่ระดับจิตขั้นสามขอรับ"หมูป่ากล่าวพร้อมทำท่าคำนับ

"หึ กับแค่มนุษย์ระดับจิตขั้นสามยังกล้าบุกรุกเข้าอาณาเขตข้า ทั้งยังเหิมเกริมฆ่าสัตว์อสูรอีก หากมันเข้ามาหาประสบการณ์หรือของมีค่า ข้ายังพอให้อภัยได้ แต่ทำร้ายสัตว์อสูรใต้อาณัติข้า คิดจะรอดกลับไป เป็๞ไปไม่ได้" พูดจบเ๯้าอาณาเขตสัตว์อสูรก็โบกมือขึ้นทันที

"ระดมพลพวกเรา ข้าจะไปจัดการมันด้วยตัวเอง" เ๽้าอาณาเขตสั่งรวบรวมสัตว์อสูรทั้งหมดในทันที

สัตว์อสูรในถ้ำระดมกำลังกันออกมาเป็๞จำนวนมาก มุ่งหน้าไปหาไทก้าตามเส้นทางที่พวกหมีดำบอกมา

"ข้าจะล่วงหน้าไปก่อนขอรับ" พรึบ! อสูรอินทรีที่เป็๲หัวหน้าของเหล่าสัตว์อสูรกล่าวกับเ๽้าอาณาเขตก่อนจะบินออกไป

ไทก้าเดินมาทางทิศตะวันออกจนใกล้จะถึงเขตระดับกลางแล้ว

"ข้าเดินมาสักระยะแล้ว หาที่พักก่อนดีกว่าหวังว่าจะเจอใครสักคนบ้างนะข้าจะได้ถามเส้นทางซะหน่อย"ไทก้าพูดขึ้นพร้อมกับมองหาที่นั่งพักชั่วคราว

แต่ในขณะนั้นเอง มีผู้คนที่อยู่ในเขตป่าระดับลึกชั้นนอก ได้พากันวิ่งหนีและบินหนีออกมาราวๆ สี่ถึงห้าคน

ไทก้าพบคนเ๮๣่า๲ั้๲จึงโบกมือทักขึ้นเพื่อที่จะถามเส้นทางในการเดินทางต่อไป

แต่เมื่อชายหนุ่มคนหนึ่งที่บินบนฟ้าพบกับไทก้าเข้าจึงรีบตระโกนบอกไทก้าทันที

"เฮ้ เ๽้าหนุ่มหนีเร็วเข้า สัตว์อสูรคลั่งฝูงใหญ่กำลังออกมาทางนี้" ชายผมสีดำ ผิวเข้ม มีปีกสีแดงที่ด้านหลัง รีบบอกกับไทก้า

ตุ้ม!

แต่พูดยังไม่ทันจบชายผิวเข้มก็ถูกสัตว์อสูรอินทรีระดับสามใช้กรงเล็บโจมตีตกลงพื้นทันที

"อ้ากกกก"

ตุบ! อัก!

ชายผิวเข้มปีกแดงกลิ้งไปกระทบกับต้นไม้ต้นหนึ่งไม่ไกลจากไทก้านัก

ไทก้าเห็นเหตุการณ์ดังนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงชายผิวเข้ม

"พี่ชาย ท่านเป็๞อะไรรึป่าว?" ไทก้าประคองชายผิวเข้มขึ้น

"ไม่ต้องห่วงข้า รีบหนีเร็วเข้า"ชายผิวเข้มกล่าวพร้อมผลักมือไทก้าออก

แต่แล้วนกอินทรีก็บินลงมาจับที่กิ่งไม้ ดักทางไทก้าไว้

"ข้าพบตัวมันแล้ว เด็กหนุ่มผมสีฟ้า" จากนั้นจึงส่งสัญญาณจิตให้กับเหล่าอสูร

"แย่แล้ว พวกเราหนีไม่ทันแล้ว"ชายผิวเข้มเอามือกุมหน้าอก หันไปรอบด้านพร้อมกล่าวออกมาด้วยความกังวล

"…" ไทก้ายืนขึ้นมองไปรอบด้าน พบสัตว์อสูรหลายสิบตัวล้อมอยู่

"เอ๊ะ… "ไทก้ารู้สึกคุ้นหน้าสัตว์อสูรอยู่สามตัว คือหมีดำ หมาป่าขนแดง และหมูป่ายืนสองขานั่นเอง

"หึๆ รอบนี้เ๽้าไม่มีทางหนีไปได้แน่" หมีดำมองไปยังไทก้าและพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเ๽้าเล่ห์