เมื่อพวกคินมาถึงห้องอาหารของวัง พวกเขาถูกนำไปยังโต๊ะยาวที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้องกว้างขวาง โต๊ะถูกตกแต่งอย่างพิถีพิถันด้วยผ้าปูโต๊ะสีทองและจานอาหารหรูหราเรียงรายอยู่้า ราชินีทรงนั่งอยู่ที่ปลายโต๊ะข้างหนึ่ง โดยมีคินนั่งข้างขวาของพระองค์ ข้างๆ คินคือธีร์ นนท์ และก้อง อีกด้านหนึางเซลิน่านั่งอยู่ข้างซ้ายของราชินี ข้างๆ เซลิน่าคือมินท์ และต่อจากมินท์คือพิมพ์
การสนทนาดำเนินไปอย่างราบรื่นขณะที่พวกเขารับประทานอาหารและพูดคุยกันอย่างสบายๆ คินเริ่มต้นพูดขึ้นหลังจากทานอาหารไปสักพัก
“ผมสงสัยเกี่ยวกับเื่ดันเจียนในโลกนี้ครับ ว่ามีการบันทึกหรือมีประวัติความเป็มาอย่างไร? โลกนี้เคยมีดันเจียนมาก่อนหรือเปล่า?”
ราชินีทรงหันมามองคินด้วยความสนใจ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “ที่จริงแล้ว ดันเจียนเคยปรากฏตัวในโลกนี้มาก่อนในอดีต มีบันทึกและหลักฐานจากยุคโบราณที่บ่งบอกว่าดันเจียนเกิดขึ้นแล้ว”
“บันทึกเหล่านี้ถูกเก็บรักษาไว้ในห้องสมุดและเอกสารโบราณที่สำคัญ” ราชินีเสริม “มันให้ข้อมูลที่มีค่าเกี่ยวกับพัฒนาการของดันเจียนและความท้าทายที่เกี่ยวข้อง การที่ดันเจียนปรากฏในในโลกของพวกเ้าจึงไม่ใช่เื่แปลกสำหรับเราที่เคยมีการบันทึกและศึกษาเกี่ยวกับมันมาก่อน”
ธีร์ที่นั่งข้างคินก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย “พระองค์ครับ ดันเจียนที่นี่เคยแตกออกหรือไม่? ถ้าเคยมีกรณีเช่นนี้เกิดขึ้น มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่และมีผลกระทบอย่างไรบ้าง?”
ราชินีทรงหยิบช้อนขึ้นเล็กน้อยและตอบด้วยความนิ่งสงบ “ในอดีต เคยมีดันเจียนที่แตกออกมา ซึ่งเป็กรณีที่สำคัญที่สุดคือาาปีศาจเทอร์ ซึ่งเป็ตัวอย่างที่เด่นชัดที่สุด”
พิมพ์เลิกคิ้วและถาม “าาปีศาจเทอร์? ฟังดูน่าสนใจมากเลยค่ะ”
ราชินีทรงพยักหน้าและอธิบายต่อไป “าาปีศาจเทอร์เป็มอนสเตอร์ที่ทรงพลังมาก ซึ่งเกิดจากการพัฒนาของดันเจียนที่ไม่ได้รับการปิด ในที่สุดดันเจียนระดับ SSS ก็แตกออกและปล่อยาาปีศาจออกมา มันเป็่เวลาที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและภัยพิบัติที่ใหญ่หลวง”
ราชินีทรงยิ้มอย่างเศร้าเล็กน้อยเมื่อเล่าเื่นี้“เมื่อาาปีศาจเทอร์หลุดออกมาจากดันเจียน มันทำลายล้างพื้นที่รอบๆ อย่างหนักหน่วง มันสร้างความหายนะและความวุ่นวายไปทั่วภูมิภาคที่มันปรากฏตัวอยู่ เมืองหลายเมืองถูกทำลายลงและประชาชนจำนวนมากต้องสูญเสียชีวิต”
ราชินีทรงอธิบายต่อไปว่า “การต่อสู้กับาาปีศาจเทอร์เป็เื่ที่ยากลำบากมาก เพราะมันมีพลังมหาศาลและความสามารถในการทำลายล้างอย่างมากมาย าาปีศาจเทอร์ไม่ได้อยู่คนเดียว มันยังมีกลุ่มของปีศาจและมอนสเตอร์ที่มันสามารถควบคุมได้ ซึ่งทำให้การต่อสู้เป็ไปอย่างยากลำบาก”
“ในตอนนั้น” ราชินีทรงเสริม “มีการระดมกำลังจากกองทัพและกลุ่มนักผจญภัยระดับสูงเพื่อพยายามปกป้องเมืองและต่อสู้กับาาปีศาจเทอร์ แต่การต่อสู้เป็ไปอย่างยากลำบากและยืดเยื้อ แม้จะมีการใช้เวทมนต์และยุทธศาสตร์ต่างๆ แต่าาปีศาจเทอร์ก็ยังไม่ถูกกำจัด”
“หลังจากาาปีศาจเทอร์กับกลุ่มปีศาจและมอนสเตอร์หลุดออกมา มันเริ่มทำลายล้างอย่างรุนแรง แต่โชคดีที่มีการรวมพลังจากหลายฝ่ายเพื่อจัดการกับมัน” ราชินีทรงอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มันใช้เวลา 7 วัน 7 คืนในการต่อสู้กับกลุ่มนักผจญภัยและทหารจำนวนมาก การต่อสู้นั้นเต็มไปด้วยความรุนแรงและอันตราย”
ราชินีทรงส่ายหัวเล็กน้อย “เนื่องจากการต่อสู้อันยาวนานและการใช้พลังอย่างมากมาย ทำให้าาปีศาจเทอร์เริ่มอ่อนแรงลง เมื่อมันพลาดท่า เราจึงมีโอกาสในการสะกดพลังพลังของมัน หลังจากมันถูกสะกดพลังมันหนีเข้าไปยังป่าลึกที่ห่างไกล”
พิมพ์เลิกคิ้วและถาม “แล้วสถานที่ที่าาปีศาจเทอร์หลบซ่อนอยู่ตอนนี้เป็อย่างไรบ้างคะ?”
ราชินีทรงตอบ “าาปีศาจเทอร์ได้หลบหนีเข้าไปในป่าลึก ซึ่งเคยเป็ป่าสมบูรณ์และสวยงาม แต่หลังจากการปรากฏตัวของมัน ป่านั้นถูกเปลี่ยนให้กลายเป็ ‘ป่าปีศาจ’ ที่เต็มไปด้วยอันตรายและสิ่งมีชีวิตที่เป็ภัย”
“ป่าปีศาจนี้กลายเป็เขตอันตรายที่ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้” ราชินีทรงพูดด้วยน้ำเสียงหนักใจ “มันยังคงมีชีวิตอยู่ในพื้นที่นั้น และกลายเป็แหล่งภัยที่ยิ่งใหญ่”
คินขมวดคิ้ว “ดังนั้นหมายความว่า ป่าปีศาจเป็เขตที่อันตรายมาก และาาปีศาจเทอร์ก็ยังคงอยู่ในพื้นที่นั้น?”
ราชินีทรงพยักหน้า “ใช่มันยังคงมีชีวิตอยู่ในป่าปีศาจ ซึ่งเป็พื้นที่ที่เต็มไปด้วยอันตรายและยากที่จะเข้าถึง การจัดการกับมันจึงต้องใช้ความระมัดระวังและการเตรียมตัวที่ดี”
ธีร์พูดขึ้น “แล้วกลุ่มปีศาจและมอนสเตอร์ที่เป็ลูกน้องของาาปีศาจเทอร์ล่ะครับ?”
ราชินีทรงอธิบายต่อ “กลุ่มปีศาจและมอนสเตอร์ที่เป็ลูกน้องของาาปีศาจเทอร์ยังคงอยู่ในป่าปีศาจ และพวกมันมีบทบาทสำคัญในการปกป้องาาปีศาจเทอร์และพื้นที่ของมัน” ราชินีทรงยิ้มอย่างขมขื่น “กลุ่มปีศาจเหล่านี้เป็กองทัพที่มีความหลากหลายและทรงพลัง พวกมันรวมถึงปีศาจชนิดต่างๆ ที่มีทั้งความแข็งแกร่ง”
“กลุ่มปีศาจที่ติดตามาาปีศาจเทอร์ประกอบด้วยหลายกลุ่มย่อย” ราชินีทรงกล่าว “มีปีศาจที่มีความสามารถพิเศษในการควบคุมสิ่งมีชีวิตอื่นๆ และบางกลุ่มสามารถสร้างและควบคุมมอนสเตอร์ที่มีพลังอันร้ายแรง”
คินถามด้วยความกังวล “ดังนั้นกลุ่มปีศาจและมอนสเตอร์เหล่านี้ยังคงเป็ภัยที่เราต้องจัดการอย่างจริงจังใช่ไหมครับ?”
ราชินีทรงพยักหน้า “ใช่พวกมันเป็ภัยที่ไม่สามารถมองข้ามได้ และมันเป็เหตุผลหนึ่งที่ทำให้การจัดการกับป่าปีศาจและาาปีศาจเทอร์ต้องใช้ความระมัดระวังอย่างสูง”
ราชินีทรงพูดอย่างอ่อนโยน “เราหยุดคุยเื่เครียดๆ สักพักเถอะนะ” ทรงหันไปหามินท์ “ข้าได้ยินว่าเ้ายังไม่มีอาวุธที่ถูกใจใช่หรือไม่? สนใจไปดูงานประมูลที่จะจัดขึ้นในอาทิตย์หน้าหรือไม่?”
มินท์ยิ้มเล็กน้อยและตอบ “ใช่ค่ะ ขณะนี้ฉันยังไม่เจออาวุธที่ตรงกับความ้าของฉันเลย งานประมูลที่ท่านพูดถึงน่าสนใจมากเลยค่ะ”
ราชินีทรงอธิบายเพิ่มเติม “งานประมูลนั้นจะมีการจัดแสดงและขายอาวุธที่หายากและทรงพลัง รวมถึงอุปกรณ์เวทมนตร์และสิ่งของที่มีคุณค่าหายากอื่นๆ บางชิ้นอาจจะเป็สิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน งานประมูลนี้เป็โอกาสที่ดีในการหาสิ่งที่อาจจะเป็ประโยชน์กับการผจญภัยของเ้า”
มินท์พยักหน้า “ขอบคุณมากค่ะ ฉันรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ไปงานประมูล”
ราชินีทรงยิ้มและกล่าว “ดีมากที่เ้าตกลงไปงานประมูล ข้าจะจัดเตรียมบัตรเข้าชมงานประมูลให้แก่เ้า พร้อมกับเหรียญทองสำหรับใช้ในการประมูล”
ทรงหันไปที่เซลิน่าและพูดต่อ “เซลิน่า, ข้าจะให้บัตรและเหรียญทองกับเ้า ขอให้เ้าพาพวกคินไปงานประมูลและดูแลพวกเขาให้ดี”
เซลิน่าพยักหน้า “ได ข้าจะดูแลพวกคินให้ดี”
ราชินีทรงส่งบัตรและเหรียญทองให้แก่เซลิน่า พร้อมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ใช้เหรียญทองนี้ในการประมูล ”
เซลิน่ารับบัตรและเหรียญทองด้วยความเคารพ “ขอบคุณมาก”
พวกคินพยักหน้าและพูดพร้อมกันด้วยความขอบคุณ “ขอบคุณมากครับ/ค่ะ สำหรับความกรุณาและการดูแลที่ดี”
ราชินีทรงยิ้ม “ข้าหวังว่าพวกเ้าจะพบสิ่งที่้าในการประมูลนะ”
หลังจากคำพูดที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและกำลังใจ ทุกคนลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารด้วยความรู้สึกอิ่มเอมและความคาดหวัง พวกเขาส่งยิ้มให้กันและกัน พร้อมกับความตื่นเต้นที่รออยู่ข้างหน้า
บรรยากาศของห้องอาหารยังคงอบอุ่นและเป็กันเอง แสงไฟจากโคมระยิบระยับและกลิ่นหอมของอาหารที่คงหลงเหลืออยู่ทำให้บรรยากาศดูดีและมีความสุข ทุกคนแยกย้ายกันกลับไปที่ห้องพักของตนในวัง โดยเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและความคาดหวังสำหรับสิ่งที่จะมาถึงในวันข้างหน้า