“อยู่ไหนนะ หามาตั้งนานแล้วยังไม่เจอเลย พวกเธอน่ะเจอไหม” ซูเจินกำลังขะมักขะเม่นในการตามหาขมหวาถาดนั้นอยู่ เธอไม่เพียงเเต่ตามหาคนเดียว เธอยังวานให้พ่อครัวเเม่ครัวในนั้นช่วยเธอหาอีกด้วย
“เอ่อ ทูลพระชายา หม่อมฉันได้จัดเตรียมขนมหวานถาดนั้นและอาฉางก็ได้นำออกจากห้องครัวไปเเล้วเพคะ”
“ใช่….มันถูกยกออกไปแล้ว เเต่สองแฝด เอ้ย!!!องค์ชายอี้ให้อาเฟยยกมาเก็บที่นี่ไม่ใช่หรอ อย่าให้รู้นะว่าพวกเ้าเองก็โกหกแทนสองคนั้นน่ะ”
“พวกหม่อมฉันมิได้พูดปลดต่อพระชายาเลยเพคะ เเต่หากพระชายาทรงโปรด พวกข้าน้อยจะเตรียมเครื่องทำให้พระชายาอีกรอบ แต่หากต้องใช้เวลาพอสมควร ดีหรือไม่เ้าคะ”
“ก็ดีนะเเต่มันต้องใช้เวลานานเเค่ไหนล่ะ?”
“่อาจจะเวลาประมาณครึ่งวันเพคะ” ซูเจินถึงกับถอดใจเมื่อรู้ว่า ขนมแสนอร่อยนั้นต้องใช้เวลาเตรียมวัตถุดิบและลงมือทำเกือบครึ่งวัน ซึ่งถ้าเธออยากจะกินและลงมือทำตอนนี้คงได้กินอีกทีตอนเที่ยงคืนเป็แน่
“ที่นี่ไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาถ้าไม่มีคำสั่ง จางซูเจินเ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” ขณะที่ซูเจินกำลังจะเดินออกไป สตรีสวมชุดฮั่นฝูสีเเดงเพลิงก็เดินมาขวางนางไว้พอดี
“สนมฮง….ข้ามาหาของ เเต่ตอนนี้ไม่หาเเล้ว พวกเ้าก็ตามสบาย”
“แล้วเื่ขนมหยุนลี่ล่ะเพคะ พระชายายังจะให้พวกหม่อมฉันเตรียมวัตถุดิบอยู่ไหมเพคะ?”
“ไม่ต้องละ…มันนานเกินไป เอาไว้วันหลังละกันเนาะ งั้นข้าไปนะ”
“ช้าก่อนซูเจิน เ้ารู้หรือไม่ว่าการที่เ้าลอบเข้ามาในครัวหลวงเช่นนี้ มีความผิด นี่การเรียนของเ้ามันยังไม่ถึงไหนเลยหรือไร” ซูเจินไม่สนใจ เธอเดินผ่านสนมฮงไปอย่างไม่หันมามอง ซึ่งนั่นทำให้สนมฮงต้องรีบเดินตามนางไป สนมฮงรีบคว้าเเขนซูเจินไว้แล้วเหวี่ยงตัวนางจนล้มไปชนเค้ากับต้นไม้ เเน่นอนว่าซูเจินนั้นตัวเล็กกว่าสนมฮงอยู่มาก นางจึงถูกเเรงเหวี่ยงไปเหมือนตุ๊กตา สนมฮงไม่รอช้านางรีบเดินมายืนต่อว่าซูเจินต่อ สภาพนั้นคือซูเจินสู้ต่อไม่ไหวแล้วเหตุเพราะนางมีพิษไข้และปวดแผลที่เข่าเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว ทั้งนี้ประจำเดือนของเธอก็ยังไม่หายนี้ นี่จึงเป็ครั้งเเรกที่ซูเจินไม่อยากตอบโต้สนมฮง
“ทำตัวเย่อหยิ่งเพราะเ้าคิดว่าองค์ชายอี้อยู่ข้างเ้าสินะ เสียใจด้วยนะที่ตอนนี้เ้าไม่มีใครยื่นมือมาช่วยแล้ว ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาไม่ว่าจะมีสนมกี่คนผ่านเข้ามาในวังหลังแห่งนี้ ทุกคนก็ต้องก้มหัวให้ข้า เพราะพวกนางรู้ดีว่าข้าอยู่สูงกว่าพวกนางมาก เ้าเองมาใหม่อาจจะยังไม่รู้ธรรมเนียมวังหลัง เอาเป็ว่าครั้งนี้ข้าจะเเค่สั่งสอนเ้าละกัน เเต่เ้าเองก็จงสงบปากสงบคำของเ้าเอาไว้ด้วยละกัน เสี่ยวอี้!!! จับนางลุกขึ้น” สนมฮงสั่งให้สาวใช้พยุงตัวซูเจินลุกขึ้น ตอนนี้หัวเข่าที่เป็เเผลนั้นมีเืออกอีกครั้ง ทำให้ซูเจินยืนได้ไม่ถนัด สนมฮงเงือดฝ่ามือขึ้นเพื่อจะฟาดลงที่หน้างามๆของซูเจิน เเต่ทว่าในตอนนั้นเอง ลูกธนูก็โดนยิงเฉียดเเขนของสนมฮงไปนิดเดียว ปักฉึบเข้ากลางต้นไม้ที่อยู่หลังนาง สนมฮงเอี้ยวตัวหลบด้วยความใ และไม่นานเ้าของลูกธนูก็ปรากฏตัว
“ท่านเคยบอกว่าท่านอ่านกฏระเบียบของวังหลังมาหลายรอบ เเต่เหตุใดท่านจึงลืมกฏข้อเเรกแห่งวังหลังไปเสียเล่า น้องสาม!!!”
“พะยะค่ะ….กฏข้อแรกคือห้ามชายา พระสนมทะเลาะวิวาทหรือขัดเเย้งกันเพราะนั่นจะนำไปสู่การปกครองที่ล้มเหลว อีกทั้งตอนนี้จางซูเจินอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่าท่าน เช่นนั้นท่านควรเคารพในตำแหน่งชายาของนางด้วย สนมฮง” สององค์ชายปรากฏตัวขึ้นพร้อมคันธนูคู่ใจ วินาทีนั้นซูเจินเห็นเเค่ภาพลางๆเท่านั้น ไม่นานซูเจินก็หมดสติไป อี้เถียนรีบยื่นคันธนูให้อาเฟยก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปดึงตัวของซูเจินมาไว้ในอ้อมอกของเขา
"องค์ชายอี้ คือว่าข้าเเค่จะพูดคุยกับนางเท่านั้น..ข้ามิได้มีเจตนาที่จะทำร้ายหรือต่อว่าพระชายาเลยนะเ้าคะ ข้าก็เเค่…….."
"ท่านจับเเขนนางเหวี่ยงอย่างเเรงจนร่างของนางไปชนกับต้นไม้ เ้าก็เห็นว่านางไม่สบายอยู่ แล้วเหตุใดเ้าถึงต้องทำกับนางขนาดนี้ด้วย!!!" อี้เฉียนกล่าววาจาเสียงแข็งใส่นางจนสนมฮงถึงกับชะงักด้วยความกลัว..เพราะตั้งเเต่นางเข้ามาเหยียบที่นี่..ไม่เคยมีใครตะคอกเสียงใส่หน้านางแบบนี้มาก่อน
"อี้เถียน .พาซูเจินกลับจวน"
"ท่านพี่ฟังเเต่นาง…ท่านมั่นใจเเค่ไหนว่านาจะให้กำเนิดทายาทเเก่ท่านได้ ข้านี่…ข้าร่างกายเเข็งเเรง มารยาทการวางตัวข้าก็เหมาะสมกว่า นางเป็ใครมาจากไหนไม่มีใครรู้จัก เเต่พวกท่านสองคนกลับตาบอดไปคว้าเอานางมาเป็ชายา…ทำไมพวกท่านถึงได้!!!!!"
"ใช่!!!นางต่างกับท่านมาก เพราะนางไม่เคยว่าร้ายใครก่อน นางไม่เคยดูถูกดูเเคลนใคร ในทางกลับกันนางไม่รู้ภาษาและการวางตัว..เเต่นางก็ไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อนเช่นท่าน!!"
"ข้าไงเ้าคะ!!..นางทำให้ข้าเดือดร้อน…ก่อนหน้านี้ข้าเคยเป็ที่หนึ่ง เป็ที่โปรดปรานของทุกท่าน เเต่พอมีนางโผล่เข้ามา..ข้ากลับถูกปล่อยทิ้งให้เดียวดาย แล้วเช่นนี้ข้ายังจะไม่เดือดร้อนอีกหรือเ้าคะ!!"
"สนมฮง…ท่านลองตรองดูให้ดีเถิดว่า สิ่งที่ท่านพูดนั้นมันถูกหรือไม่…ข้ากับน้องสามต้องเข้าหาท่านเพราะอะไร"
"เช่นนั้นคืนนี้ท่านก็ไม่ควรลืมว่าท่านควรจะไปที่ใด…"
"ข้าจำได้ดีไม่มีลืม…ท่านหญิงมีบุญคุณต่อบ้านเมืองข้า ข้าซึ้งใจเป็อย่างมาก เเต่เวลานี้ข้าต้องกลับไปดูเเลชายาของข้า…"
"แล้วข้ามิใช่ชายาของท่านรึไง!!!"
"ท่านหญิงก็ลองตรองดูว่าคำตอบคืออะไร….ข้าขอตัวก่อน!!" สนมฮงทรุดลงกับที่ นางร้องไห้อย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นบุรุษที่นางเทิดทูนไม่สนใจความรู้สึกของนางเลย นางใช้มือกุมาแจากลูกธนูไว้เเน่น..สายตาที่เเข็งกร้าวมันบ่งบอกว่านางเเค้นให้กับการมาเยือนของซูเจินเป็อย่างมาก นางเเคลงในใจว่าถ้า ณ วันนี้ซูเจินไม่มากรากฏตัวนางก็คงจะขึ้นเป็อัครชายาและอาจจะให้กำเนิดทายาทแก่องค์ชายทั้งสองไปแล้ว
"เ้าเดินเข้ามาทำให้ชีวิตของข้าพัง จางซูเจิน เ้าต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เ้าทำ…ชาตินี้อย่าหวังว่าข้าจะญาตดีกับเ้า!!!" สนมฮงเืไหลจนเสี่ยวอี้จะต้องรีบพานางไปทำแผล เฉกเช่นเดียวกับซูเจินที่ตอนนี้อี้เถียนกำลังอุ้มนางกลับจวนเพื่อไปทำแผล
"อาเฟย..เ้ารีบไปตามหมอหลวงมาที่จวนของซูเจินที เร็วเข้า!!" อาเฟยเเยกตัวไปตามหมอหลวง ส่วนอี้เถียนก็รีบเร่งฝีเท้าไปยังจวนของซูเจินทันที ร่างกายที่อ่อนแอทำให้นางไม่สามารถตอบโต้สนมฮงได้ พวกเขาสองคนเห็นทุกหารกระทำเเต่คิดว่าซูเจินจะตอบโต้คืนเหมือนทุกครั้ง เเต่ครั้งนี้ดันพลาดเพราะนางนั้นหมดเเรงตั้งเเต่ตอนที่มาตามหาขนมหยุนลี่แล้วนั่นเอง
8K
