ณ หัวหิน
“ทำไมป่านนี้แล้วกานพลูยังไม่มาอีกนะ” ลินินบ่นเมื่อยังไม่เห็นกานพลู ปกติแต่ละทริปกานพี่จะต้องมาถึงเป็คนแรกๆ
“ไอ้คีรินก็เหมือนกัน ทำไมมันยังไม่โผล่หัวมาอีกวะ” กริชบ่นตาม
“งั้นแกอยู่รอไอ้คีรินมันแถวนี้ก่อนล่ะกัน ฉันจะไปดูยัยเ้าสักหน่อย”
ลินินบอกกริชแล้วเดินไปหาจันทร์เ้าที่กำลังเตรียมวัตถุดิบปาร์ตี้เย็นนี้อยู่อีกมุมหนึ่ง แล้วหลังจากลินินไปได้ไม่นานคีรินก็มาถึง กริชที่ทำท่าจะเดินไปหาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นกานพลูเปิดประตูลงมา.
“สองคนนี้นี่ยังไงกันแน่วะ?”
กริชชักสงสัยเพราะวันก่อนตนก็เห็นกานพลูขึ้นไปนั่งในรถของคีรินเหมือนกัน แล้ววันนี้ก็มาด้วยกันอีก ด้วยความที่รู้จักนิสัยของเพื่อนคนนี้ทำให้กริชรู้สึกว่ามันแปลก?
“Hey เพื่อน” กริชโบกมือให้คีรินพร้อมกับเดินเข้าไปหา
“งั้นพลูขอตัวไปหาพี่ลินินกับพี่จันทร์เ้าก่อนนะคะ” กานพลูจึงขอตัวเลี่ยงไปทางอื่นเมื่อเห็นสายตาที่ดูมีเลศนัยของกริช .
“ยังไง?” กริชถามคีรินทันทีที่พ้นหลังกานพลูไปแล้ว
“อะไร?” คีรินงงกับคำถามไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยของเพื่อน
“มึงกับกานพลูนี่ยังไง?” กริชคาดคั้น .
“ก็ไม่ยังไงนี่” คีรินส่ายหัวเพราะมันไม่มีอะไรให้ยังไงจริงๆ
“อะไรของมึงวะ”
“อ่าวไอ้นี่ กวนตีนชิบหาย” กริชขัดใจเป็อย่างมากเมื่อไม่ได้คำตอบ
“กานพลูกับมึงมาด้วยกันได้ไง?” แต่กริชก็ใช่จะถอดใจกับคำตอบที่อยากรู้ง่ายๆ แถมยังเดินตามกริชที่เดินไปเปิดท้ายรถเพื่อเอาของลงมาติดๆ
“เจอระหว่างทางเลยให้ติดรถมาด้วย” คีรินบอกกริชพร้อมกับโยนเบียร์ทั้งลังใส่มือกริช
“แล้ววันก่อนล่ะ กูเห็นกานพลูนั่งรถไปกับมึงเหมือนกัน” กริชก็ยังไม่หายข้องใจอยู่ดี.
“มึงนี่ก็ว่างนะ เห็นไปซะหมด” คีรินประชดแล้วเดินนำไปที่สาวๆ
“ก็กูเห็นอะ กูถามไม่ได้หรา?” กริชก็ยังไม่วายเดินตามมาซักไซร้เขาติดๆ
“เสือกไง” แต่ทว่าคำพูดของคีรินก็หาทำให้กริชสะทกสะท้านไม่เพราะถูกคีรินหลอกด่าแบบนี้จนเป็เื่ขำๆ ไปแล้ว.
“มึงอย่ามางุบงิบไอ้คีริน”
“ตกลงมึงกับกานพลูยังไงกันแน่” ยังไงกริชก็ต้องคาดคั้นคำตอบจากปากคีรินให้ได้
“เื่ของกู”
พูดจบคีรินก็รีบเดินทิ้งกริชไปนั่งรวมกับทุกคน กริชจึงจำต้องหุบปาก แต่แน่นอนว่าความอยากรู้ของเขาจะไม่หยุดอยู่เพียงแค่นี้ .
แล้วปาร์ตี้ยามเย็นก็เริ่มขึ้น กานพลูทำได้เพียงแอบมองคีรินและทุกคนนั่งคุยกันอยู่อย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะของพวกพี่ๆ และ่เวลาที่เต็มไปด้วยความสุขนี้หญิงสาวจะเก็บไว้เป็ความทรงจำที่ดีที่สุดของเธอ
ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ไปเธอจะมีโอกาสได้เจอกับพวกพี่ๆ อีกรึเปล่า โดยเฉพาะกับพี่คีริน….กานพลูคิดด้วยความเศร้า เธอแอบชอบเขามาั้แ่ครั้งแรกที่เจอและมันเป็ความประทับใจที่หญิงสาวไม่เคยลืม
ย้อนไปเมื่อตอนที่กานพลูเข้ามหาลัยใหม่ๆ และเป็่ของการรับน้อง เธอเป็ที่นิยมของพวกรุ่นพี่หนุ่มๆ ในฐานที่มารับน้องเด็กปีหนึ่งกัน แล้วมีอยู่กิจกรรมหนึ่งที่รุ่นพี่พวกนั้นให้เธอเป็ตัวแทนเล่น ซึ่งการปฎิบัติกิจกรรมนั้นทำให้หญิงสาวต้องเอาตัวเองเข้าไปเบียดอยู่กับเพื่อนผู้ชายแถมยังมีรุ่นพี่ที่เป็ผู้ชายในฐานมาร่วมแจมกันอย่างสนุกสนาน แต่กานพลูไม่ได้สนุกด้วยเลยสักนิด หญิงสาวรู้สึกว่ากิจกรรมบ้าบอนี้มันทำให้ตัวเองต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัวไปกับคนที่ไม่ได้รู้จัก แต่จะให้บอกพวกเขาไปว่าเธอไม่ทำแล้วก็กลัวจะถูกรุ่นพี่และเพื่อนในฐานตำหนิอีก .
กานพลูแสนจะอึดอัดและต้องใช้ความอดทนเป็อย่างมากในการทำกิจกรรมนี้จนกระทั่ง….
“พอได้แล้ว!”
มีรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งกระชากคอเสื้อรุ่นพี่สองคนที่พยายามแทะโลมเธอด้วยการเอากิจกรรมมาอ้างออกไปจากตัวหญิงสาว
“พวกนายควรให้เกียรติผู้หญิงหน่อย”
รุ่นพี่คนนั้นพูดขึ้นพร้อมกับตำหนิทุกคนในฐานที่ปล่อยให้กานพลูถูกลวมลามเช่นนี้ หญิงสาวจำไม่ได้แล้วว่าเขาตำหนิทุกคนในฐานว่าอย่างไรบ้างเพราะกำลังจับจ้องใบหน้าของเขาอยู่ด้วยความประทับใจและรู้สึกขอบคุณเป็อย่างมากจนกระทั่งเขาเดินจากไป กานพลูจึงได้ยินพวกรุ่นพี่บ่นกันอย่างไม่พอใจและเรียกขานเขาว่า
‘คีริน’
ก็ั้แ่วันนั้นแหละที่เธอได้รู้จักเขาเป็ครั้งแรกแล้วก็หลงรักผู้ชายคนนี้ั้แ่ครั้งแรก….
‘พลูดีใจนะคะที่ได้รู้จักกับพวกพี่’
หญิงสาวพูดในใจ แทบไม่มีใครรู้เื่ที่เกิดขึ้นกับเธอและกานพลูก็ไม่อยากให้ใครรับรู้ด้วย ดังนั้นการไปของเธอก็จะเป็การจากไปอย่างเงียบๆ เช่นกัน
“กานพลู ชน”
แต่ในระหว่างที่กานพลูกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น ลินินที่เริ่มเมาได้ที่แล้วก็เดินโยกไปเยกมามาที่เธอพร้อมกับส่งแก้วที่มีเหล้าอยู่ให้หญิงสาว
“พลูไม่ดื่มนะคะ”
กานพลูรีบปฏิเสธ เธอไม่ค่อยอยากดื่มเท่าไหร่เพราะไม่ชอบรสชาติของมัน อีกอย่างเธอเมาง่ายด้วย
“หึ ม่ายด้ายสิ” ลินินส่ายหน้า
“มาปาร์ตี้ก็ต้องดื่มสิ” และจะให้กานพลูดื่มเหล้าแห้วนี้ให้ได้
“แก้วเดียวคงไม่เป็ไรหรอกมั้ง ดื่มๆ ให้ไอ้นินมันจบๆไปเหอะ”
จันทร์เ้าก็เป็อีกคนที่คะยั้นคะยอให้เธอดื่มเพราะหากหญิงสาวยังปฏิเสธอยู่แบบนี้ลินินก็จะไม่ยอมจบง่ายๆเหมือนกัน
“งั้นพลูดื่มแค่แก้วเดียวพอนะคะ”
กานพลูที่ปฏิเสธไม่ได้จึงต้องรับแก้วมาดื่มพร้อมกับทำตาหยีเพราะไม่ชอบรสชาติของมัน แต่เมื่อมีแก้วแรกแล้วแก้วที่สองก็ต้องตามมา ลินินจัดการรินเหล้าใส่แก้วให้กานพลูดื่มต่อ
“พี่ลินิน! พลูไม่ชอบดื่มแอลกอฮอล์ค่ะ” กานพลูปฏิเสธอีกครั้ง
“อีกแก้ว” ลินินคะยั้นคะยอเธออีกครั้ง
“ดื่มแก้วนี้หมด พี่พอเลย” ลินินรับปาก
“ก็ได้ค่ะ” กานพลูจึงจำใจต้องดื่มแก้วที่สอง
“เด็กดี”
ลินินยิ้มอย่างพอใจพลางลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู จากนั้นลินินก็เดินสะเปะสะปะกลับไปนั่ง แต่เกิดสะดุดขาตัวเองจนเกือบล้มจนคีรินต้องรีบทิ้งกล้องถ่ายรูปที่กำลังลองแสงอยู่ทิ้งแล้วช่วยรับร่างของลินินไว้
“หัวใจจะวาย” จันทร์เ้าเอ่ยขึ้น
“นี่ถ้าได้สักแผลนะ คู่หมั้นแกบ่นฉันหูชาอีกแน่เลย”จันทร์เ้าพูดต่ออย่างโล่งใจ
“พี่ชายแกน่ะหรา เหอะ!” ลินินแค่นหัวเราะออกมาราวกับประชด
“ไอ้คีรินมันยังใส่ใจฉันมากกว่าอีก”
ลินินพูดต่อพลางทรงตัวขึ้น ในขณะที่กานพลูนั่งมองอยู่เงียบๆ เอาจริงๆ ถ้าคู่หมั้นของพี่ลินินไม่โผล่มาเมื่อเร็วๆ นี้ ป้ารหัสคนสวยของเธอกับพี่คีรินเขาก็ดูเหมาะสมกันมากเลยนะ….
“เดี๋ยวพลูขอไปเดินเล่นแถวนี้แก้มึนหน่อยนะคะ” กานพลูหันไปกระซิบกับกริช แล้วก็ขอตัวออกไปโดยไม่สนใจแล้วว่าพวกเขาจะพูดอะไรต่อ
กลับมาที่ลินินที่ยังคงตัดพ้อถึงอาทิตย์คู่หมั้นของตัวเองและด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เธอพูดไม่หยุด บ่นบ้างร้องไห้ไปบ้างจนทุกคนได้แต่ส่ายหัว
“อ้าว กานพลูล่ะ?” จันทร์เ้าแปลกใจเมื่อไม่เห็นกานพลู
“ขอตัวไปเดินเล่นทางโน้นน่ะ เห็นบอกว่ามึนละ”
กริชบอกและนั่นก็ทำให้คีรินที่นั่งดูรูปถ่ายในกล้องเงยหน้าขึ้นแล้วหันไปมองทิศทางที่กริชชี้ไป ในขณะที่ลินินยังคงเพ้อไม่หยุด
“กูี้เีฟังไอ้นินมันบ่นละ”
คีรินลุกขึ้นพร้อมกับกล้องถ่ายรูปคู่ใจในมือ จากนั้นก็เดินออกไปในขณะที่กริชกระตุกยิ้มเพราะเพื่อนรักกำลังเดินไปทางเดียวกับที่กานพลูล่วงหน้าไปก่อนแล้ว
.
.
.
กานพลูได้แต่เดินเศร้าๆ อยู่ริมหาดกับชะตาชีวิตของตัวเองต่อจากนี้ แล้วเธอก็ยังอาลัยกับเพื่อนๆ และพวกพี่ๆ มาก หญิงสาวหยุดเดินแล้วมองเท้าเปล่าของตัวเองที่มีน้ำทะเลขึ้นลงตามจังหวะของคลื่น ย้ายไปอยู่ที่นั่นแล้วอีกนานแค่ไหนกันนะที่เธอจะได้ัักับน้ำทะเลแบบนี้อีก….
กานพลูค่อยๆ ก้าวเท้าลงไปจนตาตุ่มเริ่มจมอยู่ในน้ำแล้วถอนหายใจ จากนั้นก็ค่อยๆเดินเลียบไปตามสายน้ำจนกระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นคีรินที่กำลังถ่ายรูปและอยู่ห่างจากเธอไปไม่ถึงสิบเก้า แว่บแรกหญิงสาวคิดว่าเขากำลังจับภาพเธออยู่ แต่แค่แว่บเดียวเท่านั้นคีรินก็หันกล้องไปถ่ายอย่างอื่นต่อราวกับกำลังเก็บบรรยากาศและเหมือนกับว่ามองไม่เห็นเธอจริงๆ
“คิดอะไรของแกเนี่ย” กานพลูตลกตัวเองแล้วค่อยๆ เดินลงไปในน้ำ ลึกไปเรื่อยๆ จนเริ่มเปียกมาถึงเข่า….
…………….
8K
