ในตอนที่ะเิฮาตรอนะเิ ผมะโเข้าไป เอาตัวกันมิโนริไว้ สุดกำลัง แล้วสร้างเกราะเวทย์มนต์ขั้นสุดยอดมาต้านทานแรงะเิ แต่ทว่า พลังภูติที่ผมใช้ก็น้อยลงเรื่อยๆ จนเหลือแค่1ใน10
เมื่อผมลืมตาขึ้น ผมก็กลายเป็เด็ก 10 ขวบที่มีใบหน้าหล่อเหลา เพราะหน้ากากลุงหน้าบู้ของผม ได้รับความเสียหายผมจึงถอดมันออก
" เด็กน้อย นายคือผู้ชายคนที่ช่วยชั้นไว้เหรอ " มิโนริ จอมเวทย์สาวกล่าว
" ใช่ครับ " ผมกล่าวต่อ
" ถ้างั้นไปกับพี่มะ พี่จะพาไปกินหนมที่ เมืองร็อคน่า เมืองหลวงของอาณาจักรโปปุรอน "
" ไปฮะ " ผมกล่าว แล้ว มิโนริ ก็อุ้มผม แล้วยกก้อนหินสีฟ้าขึ้นมาในมือ มันเป็ก้อนหินที่มีรูปทรงกลม กลมจนผมคิดว่ามนุษย์ไม่น่าจะสามารถสร้างได้
" เทย์ ร็อคน่า " มิโนริ กล่าวร่ายคาถา แล้วจู่ๆ ก็เกิดแสงวาร์ปไปหยั่งเมืองร็อคน่า ช่างเป็อุปกรณ์ที่สะดวกสบายจริงๆ
ผมลืมตาอีกที ก็มาอยู่ในพระราชวังโปปุรอน แล้ว
" ได้มาไหม หินสีรุ้ง " นั่นคือคำถามแรกที่ผู้หญิงปริศนาคนหนึ่งกล่าวถาม มิโนริ เธอมีนามว่า ฟีเรีย เดอ อาบัน
" ได้มาค่ะ มันอยู่ในรังแมลงสาป ตามคำทำนายของท่าน " มิโนริ กล่าวพร้อมส่งหินสีรุ้งให้
ฟีเรียรับหินสีรุ้งแล้วหันมามองหน้าผม และอยู่ๆเหรียญทองที่ห้อยคอของเธอ ก็มีปฏิกิริยากับเหรียญทองในกระเป๋ากางเกงของผม
" ผู้ถือครองเหรียญทองอีกคนงั้นรึ " ฟีเรีย กล่าว แล้วชักดาบออกมา
" ท่าน ฟีเรีย อย่าฆ่าเขานะค่ะ เขายังเป็แค่เด็ก 10 ขวบเอง " มิโนริ พยายามกล่าวห้าม
" จงใช้เหรียญทองของเ้า สู้กับเรา เอ่ยนามของเหรียญทองของเ้าซะ " ฟีเรียกล่าวแล้วเอ่ยนาม เหรียญทองของเธอ
[ จงปรากฏ อาคีเรีย ] ฟีเรีย ร้องะโ แล้วเหรียญทองของเธอ ก็กลายเป็หอกสีทองอร่าม ดูแล้วทรงพลังมาก
" มันไม่มีชื่อ เหรียญทองของผมน่ะ " ผมกล่าว ขณะฟีเรีย กำลังโกรธขึ้นเรื่อยๆ
" เ้าจะบอกว่า เ้าไม่รู้นาม ของเหรียญทองอย่างงั้นรึ เ้าเด็กบัดซบ " ฟีเรียพูดไม่พูดป่าว เธอใช้หอกสีทอง อาคีเรีย ตีหัวผมทีเดียวจอด ผมล้มลงแล้วสลบไป
4ก้านธูปต่อมา...ผมก็มาตื่นอยู่ในคุก ที่แสนสกปรกและคับแคบ ตอนนี้ ผมถูกจองจำ และหาทางออกไม่ได้
ผมหยิบเหรียญทอง ของผมออกมา แล้วกล่าวกับมัน อย่างสุภาพที่สุดเท่าที่ผมทำได้
" บอกนามของเ้ามาสิ เ้าเหรียญทอง "
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป