ตอนที่ 16 การต่อสู้ของนักผจญภัยระดับ S
ทั้งสองพุ่งเข้าหากันในทันที
เคร้งงง!!
เสียงดาบปะทะกันดังสนั่นไปทั่วลานฝึก
แรงกระแทกทำให้อากาศรอบตัวสั่นะเื ลมกระแทกพัดกระจายออกไปเป็วงกว้าง เศษหินบนพื้นลานฝึกปลิวกระเด็น
ประกายไฟกระจายออกจากคมดาบ
ลูคัสกับลอยยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด
ดวงตาของทั้งสองเต็มไปด้วยความจริงจัง
วินาทีต่อมา
ฟุ่บ!
ลอยหายไปจากตรงหน้า
ฉัวะ!
คมดาบพุ่งเข้ามาจากด้านข้างอย่างรวดเร็ว
ลูคัสยกดาบขึ้นรับทันที
เคร้ง!
แรงกระแทกทำให้พื้นหินใต้เท้าแตกร้าว
ลอยไม่หยุด
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
ดาบฟาดฟันกันอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองเคลื่อนที่ไปทั่วสนามด้วยความเร็วสูง เงาของพวกเขาพุ่งไปมาเหมือนสายฟ้า
ผู้ชมหลายคนเริ่มมองไม่ทัน
“เร็วเกินไปแล้ว!”
“นี่มันระดับ S จริง ๆ!”
กลางสนาม
ลอยะโถอยออกมาเล็กน้อย
จากนั้นเขายกมือขึ้น
วงเวทสีน้ำเงินปรากฏขึ้นใต้เท้า
“เวทเสริมพลัง…ความเร็ว!”
ฟุ่บ!
ร่างของลอยพุ่งออกไปเร็วกว่าก่อนหลายเท่า
ในพริบตาเดียว
เขาก็มาปรากฏตัวตรงหน้าลูคัส
ฉัวะ!
ดาบฟันลงมาอย่างรุนแรง
ลูคัสรับไว้ทัน
เคร้ง!
แต่แรงโจมตีครั้งนี้หนักกว่าก่อน
พื้นลานฝึกแตกออกเป็หลุม
ลอยโจมตีต่อทันที
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
ดาบฟันลงมาอย่างต่อเนื่อง
ลูคัสเริ่มถอยหลังทีละก้าว
ทันใดนั้น
ฉัวะ!
คมดาบเฉือนผ่านแขนของลูคัส
เืพุ่งออกมาเล็กน้อย
ผู้ชมร้องใทันที
“โดนแล้ว!”
ลอยยิ้มบาง ๆ
“เริ่มช้าลงแล้วนะ”
ลูคัสมองเืที่ไหลจากแขนตัวเอง
ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ
“ก็แรงขึ้นจริง ๆ นั่นแหละ”
ทันใดนั้น
พลังเวทสีทองปนแดงเริ่มแผ่ออกมาจากร่างของลูคัส
ออร่าพลังหมุนวนรอบตัวเขา
พื้นหินใต้เท้าเริ่มสั่น
“เวทเสริมพลังเหมือนกันน่ะ”
ลูคัสพูดเบา ๆ
“เพิ่มพลัง เพิ่มความเร็ว”
ฟุ่บ!
ในพริบตาเดียว
เขาหายไปจากตรงหน้า
ลอยเบิกตาเล็กน้อย
เคร้ง!!
ดาบของลูคัสฟันลงมาจาก้า
ลอยรีบรับไว้ทัน
แรงกระแทกครั้งนี้ทำให้แขนของเขาชา
“เร็วขึ้นขนาดนี้เลย?”
ลูคัสโจมตีต่อทันที
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
ดาบฟาดฟันกันอย่างดุเดือด
ความเร็วของทั้งสองเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ประกายไฟกระจายไปทั่วสนาม
ทันใดนั้น
ฉัวะ!
ดาบของลูคัสเฉือนผ่านไหล่ของลอย
เืกระเด็นออกมา
ลอยะโถอยทันที
ผู้ชมทั้งสนามเงียบกริบ
นักผจญภัยระดับ S
ถูกฟันจนเืออก
ลอยจับไหล่ตัวเองเล็กน้อย
ก่อนจะยิ้มออกมา
“ดีนี่…”
“แบบนี้ถึงจะเรียกว่าสู้กันจริง ๆ”
กลางสนาม
ลมพายุหมุนวน
พลังเวทของทั้งสองปะทะกัน
ในขณะเดียวกัน
เรนยืนพิงกำแพงลานฝึกเงียบ ๆ
แขนกอดอก
ใบหน้าของเขาดูสงบนิ่ง
แต่ดวงตาของเขา
กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
สายตาของเขาตามการเคลื่อนไหวของทั้งสองคนได้ทันทุกจังหวะ
แม้คนอื่นจะเห็นเพียงเงาที่พุ่งไปมา
แต่สำหรับเรน
ทุกการเคลื่อนไหวชัดเจน
ดาบที่ฟัน
จังหวะที่หลบ
การเปลี่ยนทิศทางของพลัง
เขาเห็นทั้งหมด
“อืม…”
เรนพึมพำเบา ๆ
“เริ่มจริงจังขึ้นแล้วสินะ”
กลางสนาม
ลอยพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
“ฮ่า!”
เคร้ง!!
ดาบปะทะกันอย่างรุนแรง
แรงกระแทกครั้งนี้ทำให้พื้นลานฝึกแตกออกเป็วงกว้าง
ทั้งสองโจมตีใส่กันไม่หยุด
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
ความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เืจากาแของทั้งสองหยดลงบนพื้นหิน
แต่ไม่มีใครหยุด
ไม่มีใครถอย
ลูคัสยิ้ม
ลอยก็ยิ้มเช่นกัน
“แกนี่มัน…”
ลอยพูดขึ้น
“น่าสนุกจริง ๆ!”
ฟุ่บ!
ทั้งสองพุ่งเข้าหากันอีกครั้ง
ตูม!!!
แรงปะทะครั้งใหญ่ะเิขึ้นกลางสนาม
ฝุ่นควันพุ่งสูงขึ้น
ผู้ชมหลายคนถึงกับต้องถอยหลัง
กลางกลุ่มฝุ่น
ประกายดาบยังคงปะทะกันไม่หยุด
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
เสียงดาบปะทะกันดังสนั่นไปทั่วลานประลอง
ประกายไฟจากคมดาบกระจายไปทั่วอากาศ ร่างของทั้งสองพุ่งไปมาเร็วราวกับสายฟ้า
ผู้คนที่ยืนดูอยู่รอบสนามเริ่มมองตามแทบไม่ทัน
“บ้าหน่า… เ้านั่นมันแข็งแกร่งเทียบเท่าลอยที่เป็แรงค์ S เลยหรือเนี่ย!?”
มีคนหนึ่งอุทานออกมาอย่างตกตะลึง
พลังของทั้งสองคนที่ปะทะกันอย่างดุเดือดนั้นรุนแรงเกินกว่าที่นักผจญภัยทั่วไปจะจินตนาการได้
ลอยยกดาบรับการโจมตีของลูคัสอีกครั้งก่อนจะะโออกมา
“เฮ้ย ลูคัส! แกยังไม่เอาจริงใช่มั้ยล่ะ!”
เคร้ง!!
ดาบทั้งสองปะทะกันอีกครั้งอย่างรุนแรง
ลอยยิ้มกว้างก่อนจะพูดต่อ
“พวกเรามาจบเื่นี้ไว้ ๆ กันเถอะ!”
เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
“พอชั้นจัดการแกได้แล้ว… ต่อไปก็เพื่อนของแกนั่นแหละ เตรียมตัวตายได้เลย ฮ่า ๆ!”
ลูคัสจ้องมองเขาอย่างนิ่งเฉย
จากนั้นทั้งสองก็ถอยออกมาจากวงการต่อสู้เล็กน้อย
ลูคัสยกดาบขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพูดเสียงเรียบ
“ได้สิ…”
“ถ้าแกอยากโดนอัดไวขนาดนั้น ก็จัดให้”
ทันใดนั้น
ตูมมม!!!
พลังเวทย์และจิตสังหารของทั้งสองคนะเิออกมาอย่างรุนแรง
แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วสนาม
อากาศรอบตัวหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก
ชาวเมืองและนักผจญภัยที่เดินผ่านไปมา ต่างได้ยินเสียงะเิดังสนั่นจึงพากันมามุงดู
“บุญตาชั้นจริง ๆ ที่ได้เห็นแรงค์ S ต่อสู้กันแบบจริงจังขนาดนี้!”
นักผจญภัยแรงค์ B คนหนึ่งพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น
เขาจ้องเขม็งไปที่สนามประลอง
“แล้วเ้านั่นมันใครล่ะ… ที่สู้กับลอยได้?”
มีคนถามขึ้น
ชายอีกคนหรี่ตาเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น
“อ๋อ… ชั้นจำได้แล้ว”
เขาชี้ไปทางลูคัส
“เมื่ออาทิตย์ก่อน มีคนลากัแดงหายากตัวนั้นเข้ามาที่กิลด์…”
หลายคนเริ่มเบิกตากว้าง
“ใช่ ๆ! เป็เขานั่นแหละที่จัดการมันลงได้!”
“แต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะแข็งแกร่งขนาดนี้!”
ในขณะเดียวกัน
ลูคัสกับลอยพุ่งเข้าหากันอีกครั้ง
ตูม!!!
แรงปะทะครั้งนี้รุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
พื้นดินสั่นะเืไปทั่วบริเวณ
กำแพงหินรอบลานประลองเริ่มเกิดรอยร้าวเล็ก ๆ
แรงลมจากการปะทะพัดกระจายออกไปราวกับพายุขนาดใหญ่
“อึก— แรงมาก!?”
จากนั้น
ร่างของทั้งสองก็หายไปจากสายตาอีกครั้ง
ผู้ชมได้ยินเพียงเสียงดาบ
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!!
แต่แล้ว
ตูม!!
จู่ ๆ ร่างของลูคัสก็กระเด็นออกมาจากวงการต่อสู้
ร่างของเขาพุ่งไปกระแทกกำแพงหินอย่างรุนแรง
กำแพงแตกออกเป็รอยขนาดใหญ่
แขนซ้ายของเขาถูกฟันเป็แผลลึก เืไหลไม่หยุด
ลอยยืนอยู่กลางสนามก่อนจะหัวเราะลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
“ที่แท้แกก็ได้แค่นี้งั้นเหรอ ไอ้กระจอก!”
ลูคัสยังคงติดอยู่กับกำแพง ร่างไม่ขยับ
ลอยค่อย ๆ เดินเข้ามาหา
ดาบในมือของเขาปกคลุมไปด้วยพลังเวทย์
“ในเมื่อแกมาได้แค่นั้น…”
“ก็ตายซะ”
ในขณะเดียวกัน
เรนกำลังจ้องมองลูคัสอย่างเงียบ ๆ
แต่สิ่งที่เขากังวลไม่ใช่ว่าลูคัสจะตาย
เขากลับกังวล
บางสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
ทันใดนั้น
ร่างของลูคัสเริ่มขยับ
กึก…
กึก…
“...”
ตู้มมมม!!!
พลังเวทย์และออร่าจิตสังหาระเิออกมาอย่างรุนแรง
แรงกดดันมหาศาลกดทุกคนในสนามจนแทบทรุดลงกับพื้น
ลูคัสเงยหน้าขึ้นก่อนจะคำราม
“อ๊ากกกก!!!”
ร่างของเขาลุกขึ้นยืน เืไหลเปียกโชกทั่วตัว
จากนั้น
ฟุ่บ—
ร่างของเขาหายไป
พึ้บ!
ตูม!!
ลูคัสปรากฏตัวตรงหน้าลอยทันที
ดาบของเขาฟันลงไปอย่างบ้าคลั่ง
แรงมหาศาลกดทับลงมาราวกับูเาทั้งลูก
ลอยเบิกตากว้าง
“อึก—!?”
“นี่แก… ยังไม่หมดแรงสินะ!”
ลอยพยายามรับการโจมตีของลูคัส แต่แทบตั้งตัวไม่อยู่
ทันใดนั้น
หมัดของลูคัสที่เคลือบด้วยพลังบางอย่างก็พุ่งเข้าใส่
ตูม!!!
หมัดนั้นกระแทกเข้าที่ใบหน้าของลอยอย่างจัง
ร่างของลอยจมลงไปกับพื้นทันที
แต่ลูคัสไม่หยุด
เขาคว้าแขนของลอยขึ้นมา
แล้วเหวี่ยงร่างของเขาฟาดลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตูม! ตูม! ตูม!
เหมือนคนที่กำลังสูญเสียสติ
สุดท้าย
ลูคัสเหวี่ยงร่างของลอยออกไป
ตูม!!
ร่างของลอยพุ่งไปชนกำแพงหิน
กำแพงแตกสลายเกือบทะลุ
กระดูกทั่วร่างของเขาหักแทบทั้งหมด
ผู้คนที่ยืนดูต่างตกตะลึง
ลูคัสเดินเข้าไปหาลอยช้า ๆ
พลังของเขายังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
“บ้าหน่า…”
“เ้าหมอนั่นคิดจะฆ่าลอยจริง ๆ งั้นเหรอ!?”
มีคนพูดขึ้นอย่างใ
ลูคัสง้างหมัดขึ้น
เตรียมจะปล่อยหมัดสุดท้าย
แต่แล้ว
ก่อนที่หมัดจะถึงร่างของลอยเพียงไม่กี่เิเ
ก็มีมือข้างหนึ่งรับหมัดของเขาไว้
ตูม!!!
แรงกระแทกจากหมัดนั้นทำลายกำแพงด้านหลังพังทลาย
มือข้างนั้นปกคลุมไปด้วยพลังเวทย์สีดำปนแดง
เรนยืนอยู่ตรงหน้า
ผมสีแดงของเขาลุกไหวไปตามแรงพลัง
เขาพูดเสียงเรียบ
“พอเถอะนะ ลูคัส…”
“นายชนะแล้ว”
ทันใดนั้น
ร่างของลูคัสก็ทรุดลง
เรนรีบพยุงเขาไว้ทันที
เรนหันมองผู้คนรอบสนาม
ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเ็า
“การต่อสู้ครั้งนี้จบแล้ว”
“ลูคัสเป็ฝ่ายชนะ”
“มีใครจะคัดค้านไหม?”
ทุกคนเงียบงัน
แต่แล้ว
ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“เป็ไปไม่ได้…”
“มันต้องใช้วิธีโกงอะไรบางอย่างแน่!”
ทุกคนหันไปมอง
คนพูดคือ
เซลิส
เรนหันไปมองเขาช้า ๆ
ก่อนจะพูดเสียงต่ำ
“งั้นแกก็มาพิสูจน์สิ”
ครื้นนนน!!!
จิตสังหารของเรนะเิออกมา
พลังมหาศาลปกคลุมทั่วบริเวณ
อากาศบิดเบี้ยว
พื้นดินแตกร้าว
ร่างของเซลิสถูกกดลงกับพื้นทันที
“อ๊าก—!!”
เสียงกระดูกแตกดังกรอบแกรบ
เืกระจายไปทั่ว
ตูม!
ร่างของเซลิสะเิกลายเป็ละอองเื
หายไปกับอากาศ
ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างตัวสั่นด้วยความกลัว
เรนมองไปรอบ ๆ
“มีใครจะพูดอะไรอีกไหม?”
ไม่มีใครตอบ
จากนั้นเรนก็พยุงลูคัสขึ้น
แล้วพาเขาเดินออกจากลานประลอง
การต่อสู้ครั้งนี้
ได้จบลงแล้ว
และชัยชนะ
ตกเป็ของลูคัส
4K
![แม่ทัพน้อย...เป็นของข้าเถอะ [PWP]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1744701612_20089965.webp)
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
