เช้าวันถัดมาเคนจิตื่นและลุกจากที่นอนด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
กลับกัน คาร์ลที่นั่งทำหน้าบึ้งอยู่ที่โซฟานั้น ดูเหมือนคนที่ไม่ได้หลับได้นอนมาเป็ปี
เคนจิเดาว่าคงเป็เพราะผลกระทบจากการนอนบนโซฟาแข็ง ๆ ตลอดทั้งคืน
"ก็บอกแล้วว่าให้ขึ้นไปนอนด้วยกัน" เคนจิพึมพำ
"เคนจังไม่ต้องมาพูดเลย" ว่าจบคาร์ลก็ทำแก้มป่องแล้วสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น
เคนจิไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรผิด เขาไม่ได้พยายามหาคำตอบ เพราะเช้านี้เขามีเื่สำคัญที่ต้องไปจัดการ
"ผมออกไปข้างนอกเดี๋ยวนะครับ" เคนจิพูดขณะชี้นิ้วไปทางประตู "จริงสิ...ผมจะแวะเข้าไปเอาของทำงานด้วย รุ่นพี่จะได้มีงานทำระหว่างที่หาที่อยู่ใหม่"
ดวงตาของคาร์ลเบิกโพลง เขาดีดตัวลุกขึ้นยืน ซึ่งนั่นเป็การกระทำที่สิ้นคิด เพราะทันทีที่เขายืนขึ้น ความเ็ปก็เริ่มกัดกินแผ่นหลังของเขาอีกครั้ง
"มะ ไม่ได้ โอ๊ย!!"
รุ่นน้องที่ยืนมองอยู่ถึงกับถอนหายใจ
"อย่าฝืนสังขารเลยครับ" เคนจิช่วยประคองร่างใหญ่โตของรุ่นพี่ให้กลับไปนั่งลงบนโซฟาดังเดิม "ผมจะรีบไปรีบกลับ ถ้าดีขึ้นแล้วรุ่นพี่ก็ใช้คอมของผมหาที่ที่จะทำเป็ศูนย์บัญชาการต่อเถอะครับ"
คาร์ลทำท่าเหมือนอยากจะเถียง แต่แผ่นหลังที่กำลังกรีดร้องก็ทำให้เขาจำต้องหยุดปากเอาไว้
เคนจิแอบอมยิ้ม
...รุ่นพี่ที่ว่านอนสอนง่ายก็น่ารักไปอีกแบบ...
เมื่อออกจากคอนโด เคนจิก็ได้กลับไปที่ตึกทำงานเก่า คงเพราะเมื่อวันก่อนเขาได้สั่งสอนกลุ่มคนนิสัยไม่ดีที่คอยดักทางไปแล้ว ทำให้วันนี้เขาสามารถเข้าไปในอาคารที่ทำงานได้อย่างง่ายดายและกลับออกมาอย่างปลอดภัย
ระหว่างที่กำลังเดินทางกลับ เคนจิก็ตรวจเช็กของในกระเป๋าไปพลาง ดูให้มั่นใจว่าหยิบเอาของจำเป็มาครบ
ในตอนนั้นเองที่กลิ่นหอมบางอย่างลอยมาเตะจมูก
เคนจิพบว่าตัวเองกำลังเดินผ่านย่านการตลาด ทำให้ละแวกนี้มีเสียงดังและกลิ่นหอมของอาหารหลากหลายชนิด
...ถือโอกาสซื้อของอร่อยไปฝากรุ่นพี่ด้วยดีกว่า...
เคนจิกวาดสายตามองหาร้านทาโกะยากิของโปรดของคาร์ล
"ทาโกะมั้ยครับ ทาโกะร้อน ๆ ลูกละ ห้าบาท ซื้อสิบแถมสองนะ!!"
เสียงเรียกขายของพ่อค้าดังแว่วมากับสายลม ทำให้เคนจิเจอเป้าหมาย เขาเดินตรงไปยังร้านขายทาโกะยากิ
คนขายเป็ชายสูงวัยที่มีรูปร่างเหมือนนักเพาะกาย เขาสวมแว่นกันแดดสีดำแม้จะอยู่ในที่ร่ม เสื้อผ้าที่สวมก็ดูภูมิฐาน ราวกับกำลังทำงานอยู่ในภัตตาคารหรู ต้องยอมรับเลยว่าร้านนี้ดูสะอาดและมีระดับที่สุดในตลาดแล้ว
"ว่าไงเ้าหนู ทาโกะยากิร้อน ๆ มั้ย?"
"ครับ เอากล่องใหญ่กล่องนึงครับ"
"จัดไปวัยรุ่น!"
ชายเ้าของร้านดีดนิ้ว ก่อนจะเริ่มจัดสรรทาโกะยากิลงกล่องไปพลางฮัมเพลงไปพลาง
ระหว่างที่กำลังยืนรอของกินอยู่นั้น เคนจิได้ยินเสียงบ่นของหญิงสาวคนหนึ่งดังมาแต่ไกล
ทุกคนในตลาดหันมองไปยังหญิงสาวต้นเสียง
เธอเป็หญิงวัยรุ่นที่สวมเสื้อผ้าสีฉูดฉาด ชุดเดรสกระโปรงสีแดงและรองเท้ารัดส้น ดูโดดเด่นพอ ๆ กับเส้นเสียงของเธอ
หญิงสาวเดินกระฟัดกระเฟียดมุ่งตรงมายังตำแหน่งที่เคนจิยืนอยู่ เธอเดินผ่านเคนจิไปอย่างไม่แยแส เข้าไปยังหลังร้านทาโกะยากิ
"กลับมาแล้วเหรอยัยหนู!"
เ้าของร้านทาโกะยากิเอ่ยถาม แต่กลับได้รับคำตอบเป็เสียงพ่นลมหายใจแรง ๆ หนึ่งที
"จริง ๆ เลยยัยเด็กคนนี้"
เ้าของร้านพึมพำก่อนจะหันมาอธิบายให้เคนจิเข้าใจ
"ลูกสาวฉันเองแหละ หัวร้อนแบบนี้ประจำ"
"ทำไมเป็แบบนั้นล่ะครับ"
เ้าของร้านส่ายหน้า
"ก็เพราะโดนคนที่จะมาดูห้องเช่าเทมาน่ะสิ นี่ก็ครั้งที่สี่แล้ว ยัยหนูนั่นคงหัวเสียเอาการเลยล่ะ"
"ห้องเช่าเหรอครับ?"
"ช่ายยย...สนใจมั้ยล่ะไอหนุ่ม"
"สนครับ"
"คงไม่สินะ ฮะ ฮะ ฮ่า...หือ ไงนะ?"
"ผมสนใจครับ" เคนจิย้ำอีกครั้ง "่นี้คนรู้จักของผมกำลังมองหาห้องเช่าสำหรับใช้เป็สถานที่ทำงานอยู่พอดีเลยครับ"
"อะ โอ้"
"ยังไงผมขอคุยกับลูกสาวคุณลุงหน่อยได้หรือเปล่าครับ เผื่อจะได้เข้าไปดูห้องวันนี้เลย"
"ได้สิได้! แหม...ใจเอ็งนี่มันได้จริง ๆ เลยว่ะไอหนุ่ม เดี๋ยวลุงไปเรียกมาให้"
ก่อนจะไปตามลูกสาว คุณลุงเ้าของร้านยังอุตส่าห์ใส่ทาโกะยากิแถมมาให้อีกสี่ลูกและพูดว่า
"อันนี้ลุงแถม ถือว่าขอบคุณที่ช่วยให้ยัยหนูนั่นไม่โวยวายตอนกลับบ้าน รอแป๊บนะ"
เคนจิรับถุงทาโกะยากิเอาไว้ แล้วขยับไปยืนรออยู่ข้าง ๆ ร้านเพื่อไม่ให้เกะกะลูกค้าคนอื่น ๆ
ไม่นานหลังจากนั้น ลูกสาวของเ้าของร้านก็โผล่พรวดออกมา ใบหน้าสุดเซ็งก่อนหน้านี้ ถูกแทนที่ด้วยดวงตากลมโตเป็ประกายอย่างมีความหวัง
หญิงสาวเอ่ยถามเสียงใส
"นายเหรอ คนที่สนใจห้องเช่าน่ะ?"
เคนจิพยักหน้า "ครับ ผมเอง"
หมับ!
"!!"
เคนจิยืนตัวแข็งเป็ท่อนไม้ เมื่อจู่ ๆ ลูกสาวเ้าของร้านก็โผเข้ากอดเขาแบบไม่ทันตั้งตัว
"อะ เอ่อ คุณผู้หญิงครับ?"
"ขอบคุณน้าาาา" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นราวกับกำลังร้องไห้
นี่ยิ่งทำให้เคนจิทำอะไรไม่ถูกเข้าไปกันใหญ่
โชคดีที่คุณลุงเ้าของร้านออกมาห้ามลูกสาวของเขาเอาไว้ทัน ไม่เช่นนั้นเคนจิคงได้ช็อกตายไปแล้วจริง ๆ
"อีนังหนู ทำอะไรของเอ็ง!" คุณลุงเ้าของร้านฉกคอเสื้อของลูกสาวตัวเอง "เป็สาวเป็นาง ไปะโกอดผู้ชายแบบนั้นได้ยังไง!!"
"ทำไมล่ะป๊า! ก็หนูดีใจนี่ รู้มั้ยว่ากว่าจะหาคนไปดูห้องได้มันยากขนาดไหน" หญิงสาวจ้องมองเคนจิ ราวกับว่าเขาเป็อัญมณีล้ำค่า "นาย นายชื่ออะไร?"
"เคนจิครับ...เอ่อ แต่ผมยังไม่ได้รับปากว่าจะเช่านะครับ พอดีว่าคนที่จะเช่าเป็คนที่ผมรู้จัก ผมคงต้องไปถามความคิดเห็นของเขาก่อน แต่ว่าตอนนี้เขาก็กำลังเร่งรีบในการหาห้องเช่า ดังนั้นเปอร์เซ็นต์การตกลงก็มีมากพอสมควรครับ"
หญิงสาวซาบซึ้งกับสิ่งที่เคนจิพูด เธอใช้ปลายนิ้วปาดหยาดน้ำที่หางตาแล้วพูดว่า
"ฉันชื่อนีช่า นายมีแฟนแล้วหรือยัง?"
โป๊ก!!
ลุงเ้าของร้านเขกกระบาลลูกสาวไปหนึ่งที
"ยัยหนู พูดอะไรของเอ็ง!!"
คนเป็ลูกสาวเหมือนจะไม่สนใจคำพูดของพ่อ ไม่สนแม้แต่ศีรษะของตัวเองที่เริ่มปูดโนขึ้นเรื่อย ๆ
"ฉันชอบนา...อุ๊บ!"
"ปากหุบ!!" คนเป็พ่อเอื้อมมือมาปิดปากลูกสาว
เคนจิได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ รู้สึกไม่ชินกับนิสัยที่เหมือนกับจรวดของหญิงสาวคนนี้
"เอาแบบนี้แล้วกันนะครับ เรามาแลกเบอร์ติดต่อกันเอาไว้ ถ้าผมคุยกับคนรู้จักของผมเรียบร้อยแล้ว พวกเราค่อยนัดเจอกันนะครับ"
"ได้สิได้" นีช่าสลัดตัวเองออกจากการจับกุมของพ่อ
แล้วทั้งสองก็แลกเบอร์ติดต่อ รวมไปถึงช่องทางการติดต่อช่องทางอื่น
"ฉันจะส่งรายละเอียดห้องให้นาย ลองเอาไปปรึกษากับคนคนนั้นเอานะ" นีช่าเอ่ย
"ได้ครับ"
ในตอนที่เคนจิเดินจากมา นีช่ายังโบกมือบ๊ายบายตามหลัง
ดูไปดูมาเธอก็เป็มิตรดีเหมือนกัน
เคนจิเดินทางกลับคอนโด อยากเอาเื่ที่เขาช่วยหาห้องเช่าไปอวดคาร์ลเต็มแก่
"อะไรนะ? เคนจังหาศูนย์บัญชาการใหม่ได้แล้วอย่างนั้นเหรอ?"
คาร์ลอ้าปากค้างเมื่อเคนจิยื่นข้อมูลห้องเช่าที่นีช่าส่งมาให้ดู
"ขนาดห้องไม่เลว สภาพห้องก็ยังดีอยู่ แถมราคาก็ดีมากด้วย" คาร์ลพินิจพิจารณาข้อมูลห้องเช่าใหม่อย่างจริงจัง
"รุ่นพี่สนใจหรือเปล่าครับ?"
"สนใจสิ สนใจมากเลยด้วย"
เคนจิยิ้มกว้างปากแทบจะฉีกถึงหู
"งั้นผมจะติดต่อนีช่าไปเลยนะครับ"
"นีช่า?"
"อ๋อ...เ้าของห้องเช่าน่ะครับ"
เคนจิสังเกตเห็นหัวคิ้วของคาร์ลขมวดเข้าหากัน ราวกับมีเื่ที่กำลังเป็กังวล
"รุ่นพี่เป็อะไรหรือเปล่าครับ?"
"หืม...ออ เปล่าหรอก ไม่มีอะไร" คาร์ลเกาหัวแกร็ก ๆ และพึมพำว่า "คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอกมั้ง"
เคนจิไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่คาร์ลพูดสักเท่าไร ตอนนั้นเขากำลังดีใจที่ตัวเองทำตัวเป็ประโยชน์ให้รุ่นพี่ได้...โดยไม่รู้เลยว่าตนได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ลงไปเสียแล้ว
1K
