“พวกอเมริกันที่มานี่เขาก็ยอมรับที่จะปฏิบัติตามเงื่อนไขของคุณทุกประการแล้วนี่”กาเซียร์ให้คํารับรองเต็มที่ “เขารู้กันแล้วว่าจะสามารถถ่ายทําชีวิตของชาวอินเดียนเผ่านั้นได้แค่อาทิตย์ละครั้งและทุกครั้งที่จะถ่ายทําจะบุกรุกเข้าไปในหมู่บ้านนั้นโดยพลการไม่ได้แล้วก็รู้ด้วยว่าจะมีคุณเข้าไปเกี่ยวข้องในภาพยนตร์สารคดีของเขาไม่ได้เป็อันขาด”
“นั่นละแล้วผมก็หวังว่าพวกเขาจะมาหวังหาความสะดวกสบายที่นี่ไม่ได้ด้วยที่นอนมีแห่งเดียวเท่านั้นคือห้องพักเล็ก ๆ ในโรงพยาบาลนั่น”
“เื่นั้นเขาก็ได้รับการบอกเล่ากันมาแล้วเหมือนกัน” ท่าทางของกาเซียร์ออกจะลุกลนอยู่“เชื่อเถอะน่า หลุยส์ ไม่มีปัญหาอะไรหรอก”
“นั่นก็ต้องเอาไว้พูดกันต่อไป”หลุยส์ เควนทอล ตอบกลับมาอย่างยโสซึ่งทําให้โทนี่ถึงกับถลาลุกพรวดขึ้นทันที เธออาจจะอดทนพอที่ฟังคําถากถางใด ๆ ได้แต่ไม่ปรารถนาในคําตัดสินของใครทั้งสิ้นและบัดนี้เธอก็บอกตัวเองด้วยว่าไม่ชอบหน้านายแพทย์หนุ่มผู้นี้เลย แม้จะยังไม่เห็นหน้าเขาก็ตามเสียงเควนทอลพูดต่อด้วยน้ำเสียงแกมเยาะว่า
“แล้วก็ยังไงต่อไปล่ะดิโอโก ผมจะต้องเป็หนี้ขอบใจกับการที่คุณเข้ามาหาผมถึงในป่านี้ด้วยหรือเปล่าเพียงเพื่อจะมาแนะนําให้ผมรู้จักกับพวกพ้องอเมริกันที่ไม่เข้าใจในภาษาปอร์ตุเกสเลยแม้แต่คําเดียว ในเมื่อคุณก็รู้อยู่แล้วว่าผมพูดภาษาเขาได้คล่อง ปกติแล้วคุณเกลียดที่นี่อย่างกับเชื้อโรคสงสัยว่าอยากจะได้เงินไปบํารุงการกุศลอีกสักก้อนละมั้ง”
กาเซียร์อึ้งไปเป็ครู่โทนี่มีความรู้สึกเหมือนเขากําลังกลืนน้ำลายลงคอพยายามสงบระงับใจเพื่อจะพูดอะไรบางอย่างออกมา
“ว่ายังไงล่ะ”หลุยส์ เควนทอล ยังคงคุกคามต่อ “พูดออกมาได้เลยดิโอโก แล้วก็ถ้าคิดจะพูดละก็ช่วยถอดไอ้หมวกบ้า ๆ นั่นออกจากหัวเสียด้วยผมอยู่ในป่านี่มา 11 ปี แล้วไม่เห็นจะตายเพราะพิษแดดเลย”
กาเซียร์ถอดหมวกออกตามที่ได้รับคําสั่งปรายตามองไปทางท่าเทียบเรือ ซึ่งขณะนี้เกตูลิโอกําลังช่วยโทนี่ขนของอยู่
“ผมคิดว่าคุณควรจะฟังเื่ที่ผมพูดเป็การส่วนตัวดีกว่านะ หลุยส์” น้ำเสียงของกาเซียร์ขอโทษขอโพยอยู่ในที“ผมขอเวลาพูดกับคุณตามลําพังหน่อยได้ไหมเดี๋ยวเดียวเท่านั้น...”
“รู้สึกว่าเป็นักการทูตอยู่เรื่อยเชียวนะจริงไหมดิโอโก” เควนทอลพูดเยาะ ๆ “ไม่จําเป็จะต้องมาเล่าให้ผมฟังหรอกว่าคุณกําลังเป็ห่วงเื่อะไรอยู่ถ้าคุณจะมาถามผมว่าจะเปลี่ยนใจในเื่ที่ได้ตัดสินใจลงไปแล้วหรือไม่ละก็...”เขาลังเลไปบ้างเมื่อจะพูดต่อว่า “คําตอบก็คือไม่...ผมชอบยึดมั่นในความคิดเดิม” และทันใดเขาก็เปลี่ยนเื่พูดเหมือนตั้งใจจะเรียกเหงื่อจากเรือนกายของน้องเขยให้โชกขึ้น “คอนสแตนเซียล่ะเป็ไงมั่ง ยังลอยละล่องอยู่ในสังคมใช่ไหม”
“หลุยส์...” น้ำเสียงของกาเซียร์เกือบจะอ้อนวอน ผสมกับความรู้สึกอับอายที่ถูกเยาะเย้ยและขณะเดียวกันที่กำลังบังเกิดขึ้นในใจขณะนี้ก็คือ นายแพทย์หลุยส์ เควนทอลผู้นี้นอกจากจะไม่เหมาะสมแก่สังคมด้วยแล้ว ยังเป็คนห่างไกลต่อความมีมารยาทและความสุภาพอ่อนโยนทั้งปวงอีกด้วย
น้ำเสียงเย้ยเยาะของเควนทอลยังคงกล่าวต่อราวกับเขาจงใจจะพิสูจน์ในความอ่อนแอของน้องเขยให้ได้
“ว่าไงล่ะดิโอโกคุณไม่คิดจะเล่าให้ผมฟังถึงความกล้าหาญครั้งล่าสุดของคอนสแตนเซียหรอกหรือนี่”
“เอ้อ...” เหงื่อลามไหลอยู่บนใบหน้าของกาเซียร์ “เขาฝากความรักพร้อมกับจดหมายมาให้คุณด้วยยังอยู่ในกระเป๋าผมนี่”
“อ๊ะ...น่าชื่นใจนะ”เควนทอลว่า
กาเซียร์พยายามรวบรวมศักดิ์ศรีของตนเองอย่างละล้าละลังที่สุดเอ่ยขึ้นว่า
“มันไม่จําเป็จะต้องมาเยาะเย้ยกันเลยนะหลุยส์ เอาละ...ถ้าคุณจะยอมคุยกับผมเป็การส่วนตัว...”
“อะไรนักหนาถึงขนาดนั้นเชียวรึดิโอโก” เควนทอลเยาะให้ “แต่ผมก็ยอมรับว่าคุณทําให้ผมแปลกใจแล้วก็อยากรู้ด้วย”
“ถ้างั้นขอเวลาให้เราได้อยู่ตามลําพังสักเดี๋ยวสิหลุยส์มันเป็เื่สำคัญมากนะ เชื่อผมดีกว่าแล้วเื่อย่างนี้จะมาพูดจากันขณะที่มีคนอื่นอยู่ด้วยไม่ได้หรอก”
ครั้งนี้เมื่อกาเซียร์เบือนหน้ามาทางท่าเทียบเรือเป็การยืนยันว่ามีคนอื่นร่วมอยู่ในบริเวณนั้นด้วยจริงๆ หลุยส์ เควนทอล ก็หันมองตามมาด้วย เป็ครั้งแรกที่โทนี่ได้เห็นใบหน้าของเขาอย่างเต็มตาเป็ใบหน้าที่แฝงแววเยาะหยันไว้อย่างเต็มที่ จมูกโด่งโหนกแก้มสูงมีสายเือินเดียนแฝงอยู่อย่างเห็นได้ชัดมุมปากบิดเบี้ยวเป็เชิงเยาะอยู่ตลอดเวลา ดวงตาดําขลับโทนี่มีความรู้สึกเหมือนตัวเองถูกตรึงอยู่กับที่ ไม่อาจเคลื่อนไหวได้...เธอแน่ใจว่าเคยได้เห็นใบหน้านี้มาก่อน
แต่จากที่ไหนเล่า
ทันทีที่ได้เห็นโทนี่เข้าพายุอารมณ์ได้เริ่มก่อตัวขึ้นตรงคิ้วหนา ๆ ซึ่งมีรอยกดลึกอยู่ก่อนแล้วอาจจะด้วยความเ็ป หรือจากการตั้งสมาธิให้มั่นก็ตามดวงตาดําขลับคู่นั้นเป็ประกายด้วยเพลิงพิโรธขึ้นมาทันที
“ผู้หญิงคนนั้นมาทําอะไรที่นี่”น้ำเสียงห้วนห้าวนั้นกระชากกระชั้นจนโทนี่รู้สึกถึงความหวาดหวั่นพรั่นพรึงที่ปรากฏออกมา “ทําไม...บอกมาว่าทําไม...คุณถึงได้พาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาถึงสถานที่ของผม...บอกมาสิว่า....ทําไม”
“เดี๋ยวก่อนหลุยส์...เดี๋ยวก่อน ฟังผมอธิบาย...”
“ผมไม่อนุญาตให้ผู้หญิงคนไหนเข้ามาในบริเวณนี้ทั้งสิ้น” ดวงตาที่ขุ่นเขียวของหลุยส์เควนทอล ตวัดเมินไปเสียจากโทนี่ที่กําลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ เมื่อเห็นเขาแสดงกิริยาเช่นนั้นเธอก็ยืดร่างขึ้นทันที ไม่สนใจกับความลื่นของพื้นท่าอันที่จริงโทนี่ก็ไม่ได้หวังว่าจะได้รับการต้อนรับที่อบอุ่นแต่อย่างใดแต่การกระทําของหลุยส์ เควนทอล ออกจะหยาบคายป่าเถื่อนจนเกินไปทําให้เธอนึกเปรียบเทียบเขากับสัตว์ป่าที่คํารามเข้าใส่เหยื่อไม่ได้
“เอ้า...ไหนคุณว่าจะอธิบาย...ก็พูดออกมาเร็วๆ สิ”
ดิโอโก กาเซียร์นั้นเหงื่อชุ่มไปทั้งหน้าขอโทษขอโพยที่มิได้บอกกล่าวให้พี่ภรรยาทราบล่วงหน้าเกี่ยวกับตัวเธอ
“แต่ถึงยังไงคุณก็ยังไม่รู้ความจริงทั้งหมดนะหลุยส์” เขาพยายามบังคับเสียงตัวเองไว้ให้มั่น “ขอให้เราได้คุยกันเป็การส่วนตัวหน่อยได้ไหมผมมีอะไรบางอย่างที่จะต้องเล่าให้คุณฟัง...มันเป็เื่สําคัญมากนะ”
“แม่คนนี้น่ะเป็ใคร”เควนทอลกระแทกเสียงถาม ไม่ใส่ใจคําอุทธรณ์ของน้องเขยแม้จะอยู่ห่างกันขนาดนี้ แต่โทนี่ก็พอจะจับสังเกตใบหน้าที่เดือดดาลของเขาได้
“เขาเป็เ้าหน้าที่ของกองถ่ายคนหนึ่ง...เป็ผู้กํากับแต่ผมขอรับรองว่าคุณจะไม่ต้องพบกับความยุ่งยากอะไรเลยคุณก็เป็คนมีเหตุผลคนหนึ่งนี่นะหลุยส์”
“แต่ไม่ใช่เื่นี้”หลุยส์ เควนทอล ตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดกล้ามเนื้อทุกสัดส่วนบนเรือนร่างตึงเขม็ง และโทนี่เองก็อดจะรานร้าวลึก ๆอยู่ในใจไม่ได้ ขณะเดียวกันก็เกิดปฏิกิริยาต่อต้านขึ้นในใจมันเป็ธรรมชาติวิสัยที่เธอไม่เคยแสดงให้ปรากฏกับใครมาก่อนบางทีเขาอาจคาดไม่ถึงว่า เธอเองก็เข้าใจในภาษาปอร์ตุเกสที่เขากําลังพูดอยู่แต่นั่นไม่ใช่ข้ออ้างที่จะใช้การได้เลย
“บอกเขาเดี๋ยวนี้ว่าเขาจะต้องกลับไปเมนอสพร้อมกับคุณเที่ยวบินหน้านี่”เควนทอลพูดอย่างกราดเกรี้ยว “ผมอาจจะทนอยู่ร่วมกับผู้หญิงสัก2-3 วันได้ แต่ไอ้ที่จะให้มาอยู่ทั้งเดือนน่ะ....”
“แต่ก็เคยมีผู้หญิงอยู่ที่นี่มาก่อนนี่นา”กาเซียร์อุทธรณ์ “มีทั้งคนเจ็บแขกที่มาเยี่ยม...ผมก็เลยคิดว่า...”
“แต่ผมไม่้าให้ผู้หญิงคนนี้มาอยู่ที่นี่”เควนทอลตวาดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว
“หลุยส์...ได้โปรดเถอะขอให้เราได้พูดจากันเป็การส่วนตัวก่อน”
“เอาละผมจะให้เวลาคุณหนึ่งนาทีดิโอโก แต่อย่าหวังว่าคนอย่างผมจะเปลี่ยนใจ” เขาสะบัดหน้ามองไปเสียทางอื่นที่มิใช่ใบหน้าของน้องเขยกระแทกเท้าตัวตรงออกไปจากที่ กาเซียร์เดินตัวงอตามไปติด ๆ “ไอ้ห่ะ...พวกคุณทุกคนก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าจะพาผู้หญิงเข้ามาอยู่ที่นี่ไม่ได้...แถมยังต้องมาอยู่ทั้งเดือนอีกด้วยในเมืองแม่พวกนี้ก็ก่อความยุ่งยากพอดูอยู่แล้ว ยังเสือกพาเข้ามาในป่าอีก...”
164
![[Friend Zone] เพื่อนกันจริงดิ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592974670_46248616.webp)
