“เ้า...” กูเตริโอตาเบิกโพลงด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับไม่อยากจะเชื่อว่าคนตรงหน้าจะหันอาวุธแทงมาที่ตนเองในเวลานี้!
ั์ตาเนเฟอร์ติติเผยความรู้สึกรักระคนสงสารและโศกเศร้าออกมา“ที่รัก ข้าขอโทษข้าจำเป็...”
“กูเตริโอเ้าคงคาดไม่ถึงสินะ!” ซาเตลีพลันหัวเราะเสียงดัง “เ้าคิดว่าเนเฟอร์ติติเด็กน้อยผู้เชื่อในหลักธรรมแห่งแสงจะถูกครอบงำโดยเ้าได้เช่นนั้นหรือหากไม่ได้รับการมอบหมายจากข้าในปีนั้นนางจะทำลายชื่อเสียงไปกระทำความชั่วกับเ้าได้เช่นไร”
กูเตริโอสั่นไปทั้งร่าง“ทั้งหมดนี้เป็เพียงแค่หลุมพรางอย่างนั้นหรือ”
ทันใดนั้นซาเตลีก็ะโเสียงดังะเิพลังมหาศาลออกมา บีบบังคับให้พระผู้เป็เ้าชูกำปั้นขึ้นสองข้างแล้วทุบลงไปยังกองทัพปีศาจจำนวนมากมายบริเวณเชิงเขานามิเบียอย่างแรง!ร่างสูงตระง่านขององค์เทพกลายเป็ลำแสงหนึ่ง
เสียงตูมดังขึ้นลำแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ไร้ขอบเขตค่อยๆ กระจายตัวไปทั่วเชิงเขาชั่วขณะหนึ่งที่โลกใบนี้เต็มไปด้วยแสงสว่าง ทุกซอกมุมล้วนมีแสงเจิดจ้าแสบตาเมื่ออยู่ต่อหน้าพลังแสงของพระผู้เป็เ้ากองทัพปีศาจอันน่าสะพรึงกลัวก็เหมือนกับกรวดทรายที่ถูกสายลมพัดพาให้หายวับไปกับตา!
ผ่านไปเนิ่นนานหลังจากสายลมอ่อนพัดมาระลอกหนึ่งนักรบฝ่ายมนุษย์เบิกตาจ้องมองสมรภูมิที่เต็มไปด้วยการสังหารเข่นฆ่าและเสียงคำรามเดือดพล่านเมื่อครู่ท่าเมื่อมองไปรอบด้านตอนนี้แผ่นดินกว้างใหญ่กลับรกร้างเปล่าเปลี่ยวและเกลื่อนไปด้วยซากศพด้วยสายตาหวาดกลัวและมึนงง!
“กองทัพของเ้าจะติดตามเ้ากลับไปยังสถานที่ที่พวกเ้าสมควรอยู่!”ซาเตลีไออย่างรุนแรง ใบหน้าเขาเริ่มแก่ชราอย่างรวดเร็วทว่าเขาสามารถใช้พลังมหาศาลเฮือกสุดท้ายนั่นใช้วิชาย้อนกลับมาเกิดใหม่ได้เขาสามารถนำพลังและความทรงจำของเขาติดตัวไปพำนักในภาชนะหนึ่งเพื่อที่จะกลับมาเกิดเป็มนุษย์อีกครั้ง
ซาเตลีร่ายเวทมนตร์คาถาร่างกายเขาเริ่มมีแสงสว่างเฉกเช่นพระผู้เป็เ้าแผ่ออกมาเขาจ้องมองเนเฟอร์ติติยิ้มๆ “ยัยเด็กน้อย ยามที่ข้าไม่อยู่ คงต้องรบกวนให้เ้าดูแลโลกใบนี้เสียแล้ว!”
เนเฟอร์ติติมองซาเตลีผู้ชราพร้อมกับกล่าวยิ้มๆ ว่า “แน่นอน อาจารย์ของข้า!ขอให้ท่านไปสู่สุขคติ!” นางพลันกระชากดาบยาวออกจากร่างกูเตริโอแล้วเสือกแทงเข้าไปในลำคอของซาเตลีอย่างรวดเร็ว!!
ซาเตลีร่างสั่นสะท้านเหมือนกับลูกบอลหนังที่ปริแตกแสงศักดิ์สิทธิ์ที่เอ่อล้นทั่วร่างพุ่งไปรวมตัวบนดาบเล่มยาวของเนเฟอร์ติติซาเตลีจ้องตาเนเฟอร์ติติเขม็งคล้ายกับ้ามองให้เห็นว่าในใจนางคิดอันใดกันแน่ผ่านั์ตาคู่งาม!
เนเฟอร์ติติสังหารอาจารย์ที่เลี้ยงตนเองมาั้แ่เล็กจนเติบใหญ่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มท่าทางผ่อนคลายเป็ธรรมชาติราวกับกระทำเื่ที่ไม่มีค่าพอให้หยิบยกมาพูดถึงเื่หนึ่ง
“ท่านผู้เฒ่าท่านคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าท่านจะใช้วิชากลับชาติมาเกิดเพื่อที่จะสังหารท่านอย่างแท้จริง ข้าจึงใช้กลยุทธ์ทรมานตนเองนี้เป็การเฉพาะเป็เช่นไร ทักษะการแสดงของข้าพอใช้ได้หรือไม่” กูเตริโอยิ้มลำพองใจเขายื่นมือไปลูบปากแผลบริเวณทรวงอก ก็เห็นว่าาแนั้นได้สมานตัวอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่เคยหลั่งรินโลหิตแม้แต่หยดเดียว
ซาเตลีราวกับไม่ได้ยินเสียงหัวเราะลำพองใจของกูเตริโอเขาเพียงแค่จ้องมองั์ตาเนเฟอร์ติติตั์ตาคู่นี้ไม่ได้กระจ่างบริสุทธิ์เหมือนที่เขาคุ้นเคยแต่ถูกแทนที่ด้วยั์ตาสีนิลที่เฉยเมยและเ็าคู่หนึ่งภายในนั้นลุกโชนไปด้วยเปลวไฟร้อนแรง! สายตาก่อนตายของซาเตลีคมกริบราวกับใบมีดเสี้ยวพริบตาก็มองทะลุถึงดวงจิตของนาง
ลำคอที่ถูกแทงเป็รูของเขาส่งเสียงหัวเราะออกมาและพยายามที่จะเปล่งเสียงออกมา “กูเตริโอ ข้าจะรอเ้า ไม่นานหรอก พวกเราจะได้พบกันอีก!”
กูเตริโอมีชีวิตรอดภายใต้การโจมตีด้วยเพลิงพิโรธอย่างบ้าคลั่งของพระผู้เป็เ้าเขามีชัยเหนืุ์ที่แข็งแกร่งที่สุด พระสันตะปาปาแห่งแสงธรรมซาเตลีไม่มีสิ่งมีชีวิตใดที่สามารถเป็ศัตรูที่ทัดเทียมกันได้อีกต่อหน้าเขาทั้งโลกต้องสยบแทบเท้าเขา เขาเป็ผู้สยบผืนฟ้าแห่งนี้และเป็ผู้นำเพียงคนเดียวบนผืนแผ่นดินนี้!
กูเตริโอมองเศษซากเนื้อที่เน่าเละอย่างรวดเร็วเขากางแขนออกราวกับ้าโอบกอดผืนฟ้าเอาไว้ พลางหัวเราะบ้าคลั่ง “อย่าได้เพ้อฝัน! ข้าไม่มีวันตายข้าเป็ะบนโลกใบนี้ บนโลกใบนี้ไม่มีผู้ใดสามารถสังหารข้าได้!” เสียงเขาะเืท้องนภา ทำให้กองทัพมนุษย์ที่โชคดีรอดชีวิตมาได้บริเวณเชิงเขานามิเบียอกสั่นขวัญแขวน!
“แล้วหากเป็เทพโลกันตร์ที่อาบย้อมพลังศักดิ์สิทธิ์ของเทพเ้าแห่งไฟเล่า”เนเฟอร์ติติพลันหันหน้ามา แล้วยิ้มบางๆ
“หืม” กูเตริโอตะลึงไปในทันที เขาเห็นเพียงแค่แสงสีแดงตรงหน้าไหววูบ!
ชั่วพริบตา!
ฟันเฟืองแห่งกาลเวลาหยุดชะงักมวลอากาศหยุดนิ่ง เศษฝุ่นขนาดเล็กลอยละล่องอยู่ในอากาศแสงอาทิตย์ส่องทะลุผ่านท้องฟ้ามืดมิดลงมายังดาบยาวในมือเนเฟอร์ติติ
ดาบยาวสั่นเล็กน้อยกลางอากาศอากาศรอบตัวดาบค่อยๆ ก่อตัวเป็ระลอกคลื่น กูเตริโอคล้ายกับได้ยินเสียงหึ่งๆดังลอยมาอย่างเลือนราง
ดาบยาวเล่มนี้อัดแน่นไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์สว่างไสวเป็ประกายเจิดจ้าราวกับแสงอาทิตย์แรงกล้า คล้ายกับว่านอกจากมันแล้วบนโลกใบนี้ไม่มีสีสันใดอีก
แต่ในสายตากูเตริโอกลับไม่มีดาบเล่มนั้นั์ตาของเขาเต็มไปด้วยภาพั์ตาสีนิลที่เ็าและบ้าคลั่งคู่หนึ่ง
ตึก
ฟันเฟืองแห่งกาลเวลาพลันขยับอีกครั้ง!
ดาบเล่มยาวแทงผ่านมวลอากาศกลายเป็สายฟ้าที่แทงทะลุกูเตริโอ!!
เสียงฉึกดังกังวาน!!
กูเตริโอโงนเงนโซเซถอยหลังไปสองก้าว เขาใช้มือที่สั่นระริกััลงบนาแบริเวณทรวงอก เขารู้สึกได้ว่าภายในร่างกายมีพลังอันยิ่งใหญ่ไหลผ่านอย่างรวดเร็ว...
บึ้ม!!
เสียงะเิรุนแรงดังลอยมาจากร่างของกูเตริโอเหมือนกับน้ำที่สะสมไว้ในเขื่อนถูกปล่อยออกมากะทันหัน พลังเวทในร่างเขาไหลบ่าออกมาทั้งโลกสั่นะเืเพราะเหตุนี้!
เปลวเพลิงร้อนระอุบนเทพโลกันตร์ค่อยๆลุกลามจากาแไปทั่วร่างเขาอย่างรวดเร็ว ศาสตราเวทที่หลอมจากเตาเผาในห้วงอเวจีเล่มนี้เป็ของขวัญที่กูเตริโอมอบให้กับเนเฟอร์ติติคืนแต่งงานแม้ว่าร่างกายจะถูกเปลวไฟจากนรกแผดเผาแต่หัวใจกูเตริโอกลับเย็นะเืราวกับน้ำแข็งหนาหมื่นปี
“เนเฟอร์ เ้าทำอันใด”ั์ตากูเตริโอทั้งเสียใจทั้งโกรธเกรี้ยว “ทำไมเ้าถึงได้ทำเช่นนี้”
“นายท่านท่านเคยบอกกับข้าเองว่า เนโครแมนเซอร์ไม่สามารถมีความรู้สึกได้!” สายตาเนเฟอร์ติติเต็มไปด้วยความเ็า มือที่จับเทพโลกันตร์คู่นั้นไม่สั่นเลยแม้แต่น้อย“ข้าคิดว่า ท่านกล่าวได้ถูกต้อง!”
ความทะเยอทะยานของเนเฟอร์ติติที่ถูกข่มเอาไว้เนิ่นนานะเิออกมาราวกับูเาไฟปะทุดวงตาของนางคล้ายกับมีเปลวไฟที่สามารถทำลายทุกสิ่งได้ลูกหนึ่ง
นางแนบกลีบปากแดงสดคู่นั้นเข้ากับใบหูของกูเตริโอกระซิบเสียงแ่เบาว่า “ท่านไม่มีคุณสมบัติที่จะได้เป็ราชันเนโครแมนเซอร์ข้าต่างหากที่จะเป็ราชันเพียงหนึ่งเดียวบนผืนแผ่นดินนี้!ขอบคุณการอบรมสั่งสอนในหลายปีมานี้ของท่าน นายท่านของข้า...”
นางกระชากดาบออกอย่างแรงแล้วถีบร่างของกูเตริโอราวกับเตะหินก้อนหนึ่งที่อยู่บนข้างถนน
“เนเฟอร์!!!”
ร่างผอมแห้งของกูเตริโอตกลงจากยอดเขานามิเบียที่สูงเทียมเมฆกลิ้งลอยอยู่กลางอากาศชั่วครู่หนึ่งเปลวเพลิงจากนรกที่แผดเผาบนร่างของเขาคล้ายกับดาวตกที่ตกบริเวณขอบฟ้าซึ่งทอแสงจางๆขณะที่วาดผ่านฟากฟ้าดวงหนึ่ง
กูเตริโอถลึงตามองเงาร่างสีแดงเพลิงที่เล็กลงเรื่อยๆบนยอดเขา ลมหนาวเย็นะเืพัดผ่านข้างหู คล้ายว่าั์ตาบ้าคลั่งอำมหิตคู่นั้นของเนเฟอร์ติติยังคงจับจ้องมาที่เขา
นางหักหลังเขาโจมตีเขาถึงชีวิตในตอนที่เขากำลังจะกลายเป็ราชันของโลกใบนี้ในตอนที่เขาไร้การป้องกัน ตอนที่เขากำลังภูมิใจที่สุดสตรีที่งดงามผู้นี้ไม่เพียงหักหลังอดีตอาจารย์ของนางแต่กลับหักหลังกูเตริโอผู้เป็นายของนางด้วย
เสแสร้ง!ทุกสิ่งเป็เพียงการเสแสร้ง! ความอ่อนโยนที่นางมีให้ข้า!การที่นางยอมอยู่ใต้อำนาจข้า!
ทั้งหมดนี้เป็เพียงการเสแสร้งแกล้งทำ!
นางหักหลังข้า!!!
“ทำไมเ้าถึงได้หักหลังข้าใครก็หักหลังข้าได้ แต่นาง เนเฟอร์ติติ! นางจะทำเช่นนี้ไม่ได้!ข้าเรียกรวมพลทัพใหญ่ จุดไฟแห่งาก็เพื่อนาง นางจะหักหลังข้าได้อย่างไร!!”
กูเตริโอพลันนึกถึงเสียงหัวเราะก่อนตายของซาเตลีขึ้นมาได้เสียงหัวเราะเยาะเย้ยเสียดหูคล้ายกับเข็มแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจของเขาให้เ็ปแม้ว่าเพลิงแห่งนรกจะแผดเผาก็ไม่อาจเทียบกับความเ็ปหัวใจที่เกิดจากความอัปยศและความโมโหได้!
“ทำไม!!เพราะเหตุใดกัน ข้าทำทั้งหมดนี้ไปเพื่ออะไรกัน!!!” กูเตริโอะโออกมาอย่างเ็ปรวดร้าวปานใจจะขาด
การหายใจก่อนหน้าเขาได้โลกทั้งใบการหายใจครั้งถัดไป เขากลับไม่เหลืออะไรสักอย่างการตกจากสรวง์ลงสู่ห้วงอเวจีห่างกันเพียงแค่ลมหายใจเข้าออก!
เสียงตูมดังขึ้นราวกับอุกกาบาตตกลงสู่พื้นดินกูเตริโอ ผู้แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดินนี้กระแทกเข้ากับพื้นอย่างแรง
ร่างกายได้รับาเ็สาหัสกระดูกทุกซี่ในร่างแตกละเอียด แต่เขากลับยังไม่ตาย!
“เนเฟอร์ข้าไม่มีทางปล่อยเ้าไปแน่!!!” เสียงกูเตริโอที่ลอยมาจากเชิงเขาเป็ระลอกดังสะท้อนกลางอากาศกองทัพมนุษย์ซึ่งอยู่ไม่ไกลมองเขานอนคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดอยู่บนพื้นแม้จะรู้ดีว่าเขาไม่อาจขยับตัวได้ แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้าไปสังหารเขา
เทพโลกันตร์ที่หลอมรวมเข้ากับพลังแสงศักดิ์สิทธิ์กัดกร่อนพลังเวททั้งหมดของกูเตริโอร่างของเขาเริ่มแห้งเหี่ยวอย่างรวดเร็ว ดวงิญญาที่วนเวียนอยู่บนคฑาต้องสาปล่องลอยอยู่ในอากาศจำนวนของพวกมันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆกลายเป็หลุมดำใหญ่ั์หลุมหนึ่งที่ดูดเอาดวงิญญาอาฆาตในเกราะของกูเตริโอไม่หยุดนี่เหมือนพายุทอร์นาโดสีดำลูกหนึ่ง ซึ่งกูเตริโอเป็ตาพายุนั้น ดวงจิตของเขาถูกรายล้อมไปด้วยิญญาอาฆาตจำนวนมากที่พร้อมใจกันพุ่งเข้าหาใจกลางหลุมดำนั้น
“ข้าจะกลับมา!!เนเฟอร์ ข้าจะกลับมาแน่นอน!!!”
เสียงกูเตริโอคล้ายดั่งคำสาปที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดบนโลกผู้ใดได้ยินล้วนตระหนกกลัวพายุเฮอร์ริเคนสีดำทะมึนลูกนี้พัดเอาดินทรายปลิวว่อนไปทั่วท้องนภายังคงมืดมิดไร้แสงสว่าง สิ่งมีชีวิตบนผืนดินถูกลมพายุพัดร่างโงนเงนความหวาดกลัวราวกับวันสิ้นโลกมาเยือนแล้ว
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเพียงใดเมื่อผืนฟ้าไร้เสียงร้องโหยหวนของดวงิญญา ผืนดินไม่มีดวงิญญาร่อนเร่อีกเหล่าผู้กล้าจึงลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ โลกใบนี้อย่างตัวสั่นแผ่นดินแห้งแล้งมีสายลมอบอุ่นอ่อนโยนพัดผ่านรอบด้านสงบเงียบราวกับไม่เคยเกิดเื่อะไรขึ้น
ไม่ว่าจะเป็พระผู้เป็เ้าที่เสด็จลงมาจากสรวง์หรือว่ากูเตริโอที่ต่อต้าน์จากนี้ไปก็หาเงาร่างของพวกเขาบนแผ่นดินกว้างใหญ่ไม่เจออีกแล้วพระผู้เป็เ้าหวนคืนกลับสรวง์ส่วนกูเตริโอผู้ยิ่งใหญ่ก็ถูกม้วนตัวเข้าไปในหลุมดำพร้อมกับคฑาต้องสาปกับเกราะมรณาที่ไร้ศัตรูของเขาไม่รู้ว่าไปที่ใด
บางทีเขาอาจจะตายไปแล้ว
บางทีเขาอาจจะแค่ซ่อนดวงจิตเอาไว้ในส่วนลึกของมุมหนึ่งเพื่อรอคอยวันที่จะฟื้นคืนกลับมาเงียบๆ
239K
![[จบ] ยอดยุทธ์ยุคดวงดาว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714470813_42406751.webp)
