[จบ] หวนมาเป็นสาวอ้วนของนายทหารใหญ่จอมคลั่งรักยุค 80

บทที่ 34 โรคภูมิแพ้

ทุกคนต่างหวาดกลัวกับสายตาของหลิงเหยา จึงรีบหันสายตากลับไปและไม่กล้าสบตากับเธอ

หลิงเหยากวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วหยุดที่ตัวเจียงหร่ง เห็นว่าเจียงหร่งหลบตา เธอก็รู้คำตอบในใจแล้ว "เป็นเธอใช่ไหม?"

"ไม่... ไม่มีหลักฐาน อย่าได้พูดเลอะเทอะไปเลย ฉันไม่มีทางแตะต้องกระเป๋าของเธอหรอก" เจียงหร่งไม่กล้าสบตากับหลิงเหยา เธอคิดในใจว่าถึงเธอจะเป็นคนทำ เธอก็ไม่เชื่อว่าหลิงเหยาจะกล้าทำอะไรต่อหน้าเพื่อนทั้งห้อง หากอีกฝ่ายกล้าลงมือ เธอจะให้น้าชายโทรไปหาผู้อำนวยการเพื่อไล่หลิงเหยาออกจากโรงเรียน

หลิงเหยาหัวเราะเย็นชา "ลองดูมือของเธอดีกว่า" เธอไม่ใช่คนที่ถูกรังแกได้ง่ายเหมือนในชาติก่อนแล้ว การรังแกเธอต้องมีราคา

เจียงหร่งก้มหน้ามองมือของตนเอง แล้วพบว่ามีผื่นแดงเล็ก ๆ ขึ้นเต็มหลังมือ ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที "มือของฉันทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้? เธอทำอะไรกับฉัน?"

หลิงเหยาก้มลงเก็บกระเป๋าหนังสือที่อยู่บนพื้น แล้วปัดฝุ่นออก กระเป๋าใบนี้แม่เธอเป็นคนเย็บด้วยตัวเอง เธอจึงรักและหวงแหนมาก

หลิงเหยาเก็บกระเป๋าและอุปกรณ์การเรียนเข้าในลิ้นชักโต๊ะ ส่วนสมุดที่ถูกฉีกขาดใช้การไม่ได้แล้ว่ เธอจึงโยนทิ้งในถังขยะ

ขณะนั้น ครูเดินเข้ามา วางสมุดบันทึกลง แล้วมองสำรวจนักเรียนทั้งห้อง ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ "สวัสดีนักเรียน! วันนี้เป็นวันแรกของภาคเรียน ซึ่งถือเป็นภาคเรียนที่สำคัญที่สุดสำหรับทุกคน ฉันหวังว่านักเรียนจะตั้งใจและพยายามมากขึ้น เพื่อให้ได้ผลการเรียนที่ดีที่สุด และสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยตามที่ใจปรารถนา เพื่อจะได้เป็นกำลังสำคัญของประเทศในอนาคต"

"แปะ แปะ แปะ!" นักเรียนต่างพากันปรบมือ

"เอาล่ะ ตอนนี้ครูจะบอกแผนการวันนี้"

เจียงหร่งรู้สึกตัวคันไปทั้งตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งใบหน้าเริ่มคันไปด้วย เธอเกาอย่างแรง ราวกับอยากจะฉีกผิวหนังของตัวเองออก

เพื่อนร่วมโต๊ะของเจียงหร่งเห็นเธอเกาไม่หยุด จึงหันมามอง พอเห็นใบหน้าของเจียงหร่ง ก็ตกใจทันที "เจียงหร่ง หน้าของเธอ หน้าของเธอ..."

ขณะนั้น ใบหน้าของเจียงหร่งเต็มไปด้วยผื่นแดง และรอยข่วนสีแดงที่เธอเกาใบหน้า ดูน่าขยะแขยงอย่างยิ่ง

"หน้าฉันเป็นอะไร?" เจียงหร่งเกาหน้าด้วยความหงุดหงิด

"หน้าของเธอมีผื่นแดงเต็มไปหมด ดูน่ากลัวมากเลย"

"อะไรนะ?!" เจียงหร่งลุกขึ้นอย่างตกใจ

"เจียงหร่ง เธอทำอะไร?" ครูมองเธอด้วยความไม่พอใจ

"คุณครู หนูเป็นภูมิแพ้ คันไปหมดทั้งตัวเลย" เจียงหร่งเกาตัวเองอย่างแรง แต่กลับยิ่งคันมากขึ้น

ครูเห็นใบหน้าของเจียงหร่งก็รีบพูด "งั้นรีบไปห้องพยาบาลเดี๋ยวนี้"

"ค่ะ" เจียงหร่งตอบรับอย่างหนึ่ง และจ้องมองหลิงเหยาอย่างดุดัน ก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนอย่างรวดเร็ว

หลิงเหยามองตามหลังของเจียงหร่งที่กำลังจากไป แล้วหันกลับมาอย่างเฉยชา ตอนนี้เธอไม่ใช่คนอ่อนแออีกต่อไป เธอจะไม่คิดรังแกใคร แต่ถ้ามีใครมารบกวน เธอก็จะไม่ปรานี

เจียงหร่งเดินมาถึงห้องพยาบาล

แพทย์ประจำโรงเรียนตรวจเธอแล้วถาม "นักเรียน ตอนเช้าเธอทานอะไรมาบ้าง"

"เค้กและนมค่ะ"

“ปกติเธอก็กินใช่ไหม?”

"ค่ะ"

"นอกจากนมและเค้กแล้ว เคยกินอย่างอื่นบ้างไหม?"

เจียงหร่งคิดครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า "ไม่เคยค่ะ"

"เธอน่าจะเป็นภูมิแพ้ ฉันจะจ่ายยาแก้แพ้ให้เธอก่อน แต่ถ้ากินยาแล้วพรุ่งนี้ยังไม่ดีขึ้น ฉันแนะนำให้เธอไปตรวจที่โรงพยาบาล"

"ค่ะ" 

เจียงหร่งเดินออกจากห้องพยาบาล แล้วไปโทรศัพท์ที่ห้องประชาสัมพันธ์เพื่อแจ้งที่บ้าน และบอกพวกเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ของตัวเอง

พ่อของเจียงหร่งรีบมาถึงโรงเรียนอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นใบหน้าของลูกสาว เขาก็ตกใจแทบสิ้นสติ และรีบพาเจียงหร่งไปที่โรงพยาบาลทันที

หลังจากการตรวจของแพทย์ สรุปว่าเจียงหร่งเป็นโรคภูมิแพ้

เมื่อกลับถึงบ้าน เจียงหร่งคิดไปมาและรู้สึกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหลิงเหยา เธอจึงตัดสินใจจะถามอีกฝ่าย

หลิงเหยากำลังทำแบบฝึกหัดอยู่ เมื่อได้ยินเสียงเรียก จึงหันไปมอง เห็นเป็นเจียงหร่งก็เลิกคิ้วขึ้น "มีอะไรหรือ?"

"หลิงเหยา นี่เป็นฝีมือของเธอใช่ไหม?" เจียงหร่งถามอย่างคาดคั้น

"ฉันทำอะไร? ฉันไม่เข้าใจที่เธอพูด?" หลิงเหยาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

"หน้าของฉันเป็นแบบนี้เพราะเธอใช่ไหม?" เจียงหร่งชี้หน้าตัวเอง จ้องมองหลิงเหยาอย่างดุดัน

"มันเกี่ยวข้องอะไรกับฉันงั้นเหรอ?" หลิงเหยาก้มหน้าลง แล้วทำแบบฝึกหัดต่อ

"หลิงเหยา เธออย่าทำเป็นไม่รู้ ฉันรู้ว่าเป็นเธอ รีบให้ยาแก้พิษฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะจัดการเธอ”

หลิงเหยาวางปากกาลง ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น "เจียงหร่ง เธอดูหนังกำลังภายในมากเกินไปหรือเปล่า ยาแก้พิษอะไร?" 

เธอเพียงแค่ให้บทเรียนเล็กน้อยแก่เจียงหร่ง และอีกไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ ผื่นแดงบนตัวเจียงหร่งก็จะหายไป

"หลิงเหยา เชื่อไหมว่าฉันจะทำให้เธอเข้าเรียนไม่ได้" เจียงหร่งขู่ เธอมีความสามารถนี้ เพราะน้าชายของเธอทำงานที่กระทรวงศึกษาธิการ เพียงแค่คำเดียว ก็สามารถไล่หลิงเหยาออกไปได้ น้าชายของเธอรักเธอมาก เธอเพียงแค่เอ่ยปาก เขาก็จะทำตามทันที

หลิงเหยาหรี่ตาอย่างเย็นชา ก่อนจะพูดว่า "เชิญตามสบาย" 

ถ้าเจียงหร่งพูดคุยกับเธออย่างดี และขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อวาน เธอก็คงไม่ถือสา แต่เมื่อเจียงหร่งดูถูกเธอเช่นนี้ ก็อย่าโทษเธอที่ไม่เกรงใจ

เธอรู้ว่าน้าชายของเจียงหร่งทำงานที่กระทรวงศึกษาธิการ ในชาติก่อน พี่สาวของเจียงหร่งมักจะใช้อำนาจของเขาข่มขู่เธอเสมอ

แต่สุดท้ายน้าชายของเจียงหร่งก็ไม่ได้จบลงดี เขาถูกจับข้อหาทุจริตและถูกประกาศข่าว สูญเสียงานและติดคุก

ตอนนั้นเธออยู่กับกองทัพ และได้เห็นข่าวนี้ทางโทรทัศน์

"ดี หลิงเหยา รอดูเถอะ" เจียงหร่งพูดอย่างโกรธแค้นก่อนจะออกจากห้องเรียนไป เธอตั้งใจจะขับไล่หลิงเหยาออกจากโรงเรียนให้ได้

เจียงหร่งมาที่บ้านของสวีลี่ไห่ เขายังไม่กลับจากทำงาน เธอจึงนั่งดูโทรทัศน์ไปพลางรอไปพลาง

สวีลี่ไห่กลับถึงบ้าน เห็นหลานสาวก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "หรงหรง เธอมาทำไม เป็นภูมิแพ้ยังไม่หายอีกเหรอ?"

เขามีลูกชาย ดังนั้นจึงรักหลานสาวมาก ปฏิบัติต่อเธอเหมือนกับลูกสาวของตนเอง

"น้า ฉันถูกคนรังแก การเป็นภูมิแพ้นี่ก็เกิดจากเธอคนนั้น"

"เกิดอะไรขึ้น? เล่าให้น้าฟังสิ" สวีลี่ไห่วางกระเป๋าเอกสาร แล้วนั่งลงตรงข้ามกับเจียงหร่ง

เจียงหร่งเล่าเรื่องราว "แม่ของหลิงเหยาเป็นหมอ ฉันแค่ชนเธอเมื่อวานนี้ ฉันก็เป็นภูมิแพ้ ฉันสงสัยว่าหลิงเหยาแอบวางยาฉัน"

"มันไม่น่าจะเป็นไปได้นะ" สวีลี่ไห่พูดด้วยความไม่เชื่อ เพราะหลิงเหยาก็เป็นเพียงเด็กผู้หญิงเล็ก ๆ น่าจะทำเช่นนั้นไม่ได้

"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ เธอเองก็ยอมรับแล้ว" ไม่ว่าหลิงเหยาจะยอมรับหรือไม่ เธอก็รู้สึกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหลิงเหยา

สวีลี่ไห่คิดแล้วถาม "แล้วเธอมาหาน้าทำไม?"

"น้า ฉันต้องการให้น้าไล่หลิงเหยาออก ทำให้เธอเรียนไม่ได้" ในดวงตาของเจียงหร่งมีประกายแห่งความเกลียดชัง เธอไม่ชอบหลิงเหยาและไม่อยากให้อีกฝ่ายสบาย