1
ท่ามกลางแสงสีพร่างพราวและเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มเหล่าสาวงามหุ่นเอกซ์เซ็กซี่อวดสัดส่วนเรือนกายในเสื้อผ้าน้อยชิ้น โยกย้ายส่ายสะโพกยั่วยวนเหล่าภมรผู้มีอันจะกินสอยกลับไปบำรุงบำเรอกามา แลกเปลี่ยนเงินทองและความสุขชั่วครั้งชั่วคราว!
แต่เพียงแค่หนุ่มหุ่นล่ำร่างบึกบึนใบหน้าฉายแววเ็า เดินผ่านประตูเข้ามา ทุกสายตาก็โฟกัสไปที่เขาเป็จุดเดียวกัน
เมื่อชายหนุ่มทรุดนั่งประจำที่...มุมซึ่งจัดไว้สำหรับแขกวีไอพีสาวน้อยพิมพ์มาดาพาร่างสูงด้วยสัดส่วนอกเอวอรชรอ้อนแอ้นรับกับขาเสลายาวเรียวซึ่งเพิ่งได้รับอภิสิทธิ์ในการได้เข้ามายั่วยวนมอบความสุขให้หนุ่มคีธก็เริ่มทำหน้าที่ของตัวเองในทันที
“พิมพ์นึกว่าคุณคีธจะไม่มาเสียแล้วซิคะ”เอื้อนเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงหวานระคนเซ็กซี่บดเบียดร่างชื้นให้กลิ่นเหงื่อที่ผุดไหลตามร่องรูขุมขนแตะจมูกโด่งขึ้นสันกระตุ้นความ้าของคีธให้พุ่งโลดลิ่วสู่จุดหมายปลายทางพาเธอกลับรังรักสุดแสนลับของเขา เพื่อจัดเสิร์ฟอาหารรสแซบ ตามข่าวที่ได้ยินมา
“เธออย่าคิดว่าตัวเองโชคดีนะพิมพ์ที่ได้เข้าไปใกล้ชิดคุณคีธในอาทิตย์นี้น่ะ”
“ทำไมล่ะ” พิมพ์มาดาเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนแบะหน้าหยามหยันเพื่อนไม่จริงใจกลุ่มนี้พูดให้เธอใจเสียเพราะอิจฉาที่เธอโชคดีกันละซิแต่ละคนใฝ่ฝันอยากเข้าใกล้คุณคีธจนเนื้อเต้นแล้ว แต่เสนอตัวไปกี่ครั้งๆก็ถูกปฏิเสธกลับมา
“ถึงเขาจะหน้าตาหล่อเข้มราวเทพบุตรมาจุติมาดหรือก็งามสง่าราวกับเ้าชายจากต่างแดน แต่นิสัยนะซิ...”
ส่วนหนึ่งคือความอิจฉาที่เพื่อนสาวได้ไปบริการคีธจริงแต่อีกส่วนก็คือความตื่นกลัวและกังวลใจ กลัวพิมพ์มาดาจะเป็เหมือนกับสาวคนอื่นๆ
“ไหน...อย่าเวิ่นเว้อ เล่ามาให้ละเอียดซิคุณคีธเป็อะไร”
“แกจำไม่ได้หรือไง สาวๆที่ไปอยู่กับคุณคีธหนึ่งอาทิตย์กลับมาเป็ยังไงบ้าง...ถึงแม้มีเงินทองราวกับถูกเนรมิตมาให้แต่ทุกคนจำใครไม่ได้เลย หน้าที่เคยสดใสก็ขาวซีดอย่างกับซากศพหุ่นที่เคยอวบอั๋นก็เปลี่ยนไปเป็ผอมแห้งอย่างกับไม้เสียบผี” คนพูดทำเสียงสั่นๆเสียวแผ่นหลังขึ้นมาวูบหนึ่งคล้ายถูกจับจ้องจากสิ่งลี้ลับ
“จริงด้วยยายพิมพ์ แกจำยายปาวรินทร์ได้ไหมล่ะนั่นคนหนึ่งละ กลับมาเนื้อตัวมอมแมม เสื้อผ้าขาดวิ่นเืไหลอาบ...อย่างกับถูกใครลากไปข่มขืนอย่างนั้นแหละ แล้วยังมีอาการหวาดผวา จนเขานึกกันว่าถูกของรีบวิ่งหาหมอผีมาทำการรักษากันเสียให้วุ่นวายเลย”
“แหม...เื่แค่นี้เองยายนั่นอาจไปประสบอุบัติเหตุมาจนความจำหายไปก็ได้” คนไม่เชื่อในอะไรที่พิสูจน์ไม่ได้เอ่ยอย่างไม่แยแสไหล่กว้างเลิกขึ้นเล็กน้อย พลางแสยะยิ้มหยามหยัน
แต่ละคน...แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่แล้วขู่ให้เธอกลัวจนถอนตัวไม่เข้าหาคีธ เพื่อตัวเองจะได้เข้าสอดแทรกแทนนึกว่าเธอไม่รู้หรือไง
“พวกเธอกลัวว่าฉันคือคนที่ใช่...นางในฝันที่คุณคีธตามหาคนที่เปลี่ยนหนุ่มเ็าเป็คนมีชีวิตจิตใจ ยิ้มแย้มและหัวเราะได้” เอ่ยถึงเื่เล่าที่เคยได้ยินมาจากปากของหนึ่งในคนที่คอยดูแลอารักขาคีธ
“เออ...ตามใจ แกไม่เชื่อพวกเราก็ตามใจงั้นก่อนแกเข้าไปยั่วคุณคีธ ก็อย่าลืมเต้นให้เหงื่อไหลซกแล้วกัน”
“บ้าหรือเปล่า ไปหาผู้ชายต้องเลิศหรูดูดีให้เขาประทับใจั้แ่แรกเจอไม่ใช่หรือไง”
“อ้าว...แกไปมุดหัวอยู่ในรูไหนฮึยายพิมพ์ถึงไม่รู้ว่าคุณคีธนะเขาคลั่งกลิ่นเหงื่อไม่รู้หรือไงกลิ่นเหงื่อมันกระตุ้นความ้าของผู้ชายให้จัดการแกเร็วๆ ขึ้นได้ข่าวว่าคุณคีธของแกนะใหญ่และ...อึดเกินพิกัดด้วยนะโว้ย”
“บ้า! พวกแกนี่พูดอะไรก็ไม่รู้น่าอายจะตายไป” บิดกายไปมาด้วยความเขินอายใบหน้าร้อนผ่าวจรดลำคอ แต่ประกายในตากลับพร่างพราวระยับ
“โอ๊ย! แกไม่ต้องมาทำตัวเป็ยายสาวน้อยไร้เดียงสาเลยยายพิมพ์ถูกผู้ชายสอยมากินจิ้มจุ่มั้แ่ไม่แตกเนื้อสาวดีนะที่ยังรักษาตัวเองไม่ให้ป่องได้...แต่ถ้าเกิดแกจำได้ อย่าลืมเล่าให้ฟังนะคุณคีธจัดการแกท่าไหน ยังไง นานเท่าไหร่ทั้งอาทิตย์จนเข่าอ่อนเดินไม่ได้อย่างที่พวกเราได้ยินข่าวมาหรือเปล่า”
“พวกแกนี่พูดอะไรก็ไม่รู้ฉันไปเตรียมตัวอาบน้ำแร่แช่น้ำนม ขัดนวดผิวให้เนียนนุ่มดีกว่า จะได้ถูกใจคุณคีธจนตกลงปลงใจเลือกฉันไว้เป็คู่ตลอดไป” เอ่ยเสียงใสแจ๋ว รอยยิ้มเกลื่อนใบหน้าขณะลุกขึ้นยืนก็ยังมีเสียงหัวเราะกลั้วคอ
พิมพ์มาดาเดินเยื้องย่างราวกับนางพญาไปหยิบกระเป๋าสะพายมาคล้องไหล่ก็เผอิญนึกขึ้นมาได้ รีบหันใบหน้าเปื้อนยิ้มไปมองเพื่อนสาวแต่ละนาง
“อย่าลืมอวยพรให้ฉันด้วยล่ะถ้าได้เป็เมียคุณคีธจริงๆฉันจะพาพวกแกไปช็อปต่างประเทศ...พ็อกเกตมันนี่ไม่อั้นเลย”
“วันนี้คุณคีธหน้าตาเครียดจังมีอะไรทำให้ไม่สบายใจหรือคะ”นิ้วยาวเรียวยกขึ้นลูบไล้ใบหน้าคมรกครึ้มด้วยไรหนวดเขียวครึ้มยาวจากจอนหูฝั่งหนึ่งไปจรดอีกฝั่งและเหนือริมฝีปากสีแดงสด
“ไม่มีอะไร” เอ่ยปฏิเสธอย่างรู้ความ้าของเหล่าแมลงเม่าที่โผบินเข้าหาแสงไฟดีแต่ในวันนี้เขาเหนื่อยหน่ายจนมองอะไรก็ทำให้เบื่อหน่ายไปเสียหมด
“พูดอย่างกับคนกำลังทุกข์หนักมีอะไรบอกพิมพ์ได้นะคะ พิมพ์พร้อมช่วยคุณคีธทุกอย่าง” เอ่ยถามน้ำเสียงเซ็กซี่ร่างอวบอัดด้วยโนมเนื้อนมไข่รับกับเอวเล็กคอดเอนกายอิงแขนกำยำ่ขาเรียวยาวขาวนวลตวัดเล็กน้อยก็พาตัวเองขึ้นไปนั่งบนตักกว้าง
มุมปากหนาหยักยกขึ้นเล็กน้อยอย่างหยามหยันเขากับอีกสี่ที่ไม่รู้จะเรียกอะไร คนหรือหมาบ้าดี พวกชอบทำอะไรไม่เหมือนมนุษย์มนาเปิดคลับเรียกบริการราคะจากสาวงาม เพื่อควานหาหญิงสาวคู่ชีวิต
หญิงสาวผู้มีรักแท้ให้โดยไม่เกรงกลัวตัวตนอันน่าหวาดกลัวผู้ที่จะมาทำหน้าที่ปลดปล่อยเขาและ...คนและหมาบ้าให้เป็อิสระจากสิ่งที่เป็อยู่และดำเนินมายาวนานแต่สิ่งที่ได้พบ...
สาวงามทุกคนมีตำหนิล้วนแล้วแต่กระหายอยากในเงินทองและเพลิงราคะที่โหมลุกไหม้ไม่รู้จักจบสิ้นทุกคนจึงต้องได้รับการสนองตอบและสั่งสอน!
“ฉันไม่มีอารมณ์”ไม่แค่เหนื่อยแต่เขารู้สึกถึงพลังบางอย่างที่ทำให้ร่างกายซึ่งเคยแข็งแกร่งอ่อนเปลี้ยเพลียจนหมดแรงหรือวันที่เขาจำต้องละร่างกายนี้ไปเป็ดวงจิตลอยล่องไปอย่างไร้จุดหมายมาถึง!
ก็คงดี...เขาไม่อยากเหนื่อยกับการรอคอยและเฝ้าควานหาอย่างไร้จุดหมายอีกแล้ว
คีธยกมือขึ้นวางบนไหล่กว้างดันร่างเพรียวให้ถอยห่างอีกสามวันพระจันทร์เต็มดวง...คืนอันเลวร้ายที่เขาและเพื่อนๆต้องทนทุกข์ทรมานกับความเ็ปทางร่างกาย!
ใบหน้าคมเข้มมีเกราะคือความเ็าเคลือบไว้ยิ้มหยัน“อยากได้คนช่วยผ่อนคลายกำหนัดกับเงินทอง เดี๋ยวฉันสงเคราะห์เรียกคนมาให้แล้ว”ยกมือจับแขนกลมกลึงที่ยกขึ้นพาดบ่ากว้างออกห่าง
“คืนนี้ฉันไม่อยากได้...เหม็นเบื่อคราบคาวๆที่เกาะติดบนตัวสาวๆ อย่างพวกเธอ ชอบมาหลอกย้อมแมวขายตัวเองทั้งที่ผ่านมาเยอะจนน่าสงสัย จำหน้าคนที่มีอะไรด้วยได้หมดทุกคนหรือเปล่า”
“อุ๊ย! อะไรกันคะคุณคีธใครทำให้อารมณ์เสียคะนี่”แม้จะหน้าเสียกับคำพูดชายหนุ่มที่เธอฟังยังไงเหมือนถูกด่านิ่มๆ ใส่หน้าแต่พิมพ์มาดาก็ยังฉีกยิ้มหวานๆ ได้
“คุณมาที่นี่เพราะ้าผ่อนคลายไม่ใช่หรือคะพิมพ์กำลังช่วยคุณอยู่นี่ไงคะ” พิมพ์มาดายังไม่คิดยอมแพ้นิ้วยาวเรียวลูบไล้ไต่บนผิวเนื้อจนถึงเส้นผมหนานุ่มที่อยากจับต้องั้แ่แรกได้เห็นหน้าและสบสายตากับ...คีธ อีวาโปล่า
ไม่เคยคิดว่าจะตกหลุมรักจนเป็ได้ถึงเพียงนี้...แต่ก็เป็ไปแล้ว!
เมื่อเกิดความรัก...ความอิจฉาก็ตามติดมาทุกครั้งที่เห็นเขามีผู้หญิงคนอื่นเคียงข้าง เธอเจ็บร้าวไปทั้งใจอยากเดินเข้าไปกระชากผู้หญิงหน้าด้านเ่าั้ให้ถอยห่างออกมาแต่ก็รู้ดีสิทธิ์ของตัวเองยังมาไม่ถึง ต้องเฝ้ารออย่างกล้ำกลืน
เมื่อโอกาสมาถึง...ไม่มีวันยอมรับความพ่ายแพ้โดยไม่ต่อสู้!
“ในที่สุดเธอก็เข้ามาใน Club บ้าๆ นี่จนได้” ชมบุหลันเอ่ยกับตัวเองเสียงเบาหวิวใบหน้ากลมป้อมเปี่ยมล้นด้วยความมุ่งมั่นเงยขึ้นมองแผ่นป้ายบอกพร้อมมือกำหมัดกระทุ้งเข้าหาตัวเองเล็กน้อย “โย่ว”เสียงเล็กดังในลำคอกับความสำเร็จกับการพาตัวเองเข้ามาในคลับ บ้าๆที่ชื่อสุดแสนจะน่าเกลียดน่าขยะแขยงเป็ที่สุด...
Club Love เสิร์ฟ Sex!
คลับที่ไม่ใช่แค่บ้าบอ แต่เฮงซวยสุดๆเพราะผู้หญิงที่จะเข้ามาได้ ต้องขาวสวยหมวยเอกซ์และเซ็กซี่อย่างนางแบบหนังอย่างว่าที่ผู้ชายติดเื่ใต้สะดือชอบกันนัก ในขณะที่เธอ...
ชมบุหลันสะบัดศีรษะอย่างปวดร้าวตอนก้าวลงจากรถก็มั่นใจเต็มร้อย เธอต้องพบต้นตอของเื่ที่อยากรู้
ทว่าเมื่อเดินเข้าคลับกลับถูกมนุษย์ั์สองตัวที่ยืนเฝ้าอยู่กวาดสายตาไล่มองั้แ่ปลายเท้าไล่ขึ้นไปที่ใบหน้ากลมป้อมก่อนเปล่งวาจาเสียดแทงหัวใจสาวน้อยอย่างเธอจนอยากกระเด้งกระดอนตัวขึ้นสูงแล้วฟาดฝ่ามือตบหัวโล้นๆ เต็มแรง
“ที่นี่ต้อนรับเฉพาะสาวหุ่นดี...”
“ฉันหุ่นไม่ดีตรงไหนยะ!” ชมบุหลันตวาดแว้ดเข้าใส่แบะหน้าหงิกงอ ั์ตาขุ่นเขียวใส่คนพูด
ทำไมยะหุ่นแม่ให้มาของเธอมันไปหนักหัวแม่เท้าข้างที่มีตาปลาเกาะติดอยู่หรือไงถึงได้มีแต่คนยุ่งกับรูปร่างของเธอนักหนา ไอ้ความสูงร้อยหกสิบกายไม่บอบบางอ้อนแอ้นอรชรด้วยเ้าเนื้อที่เกาะอยู่รอบเอว แม้เถียงสุดใจขาดดิ้นเธอไม่ได้อ้วนสักหน่อย แค่...อวบเกือบระยะสุดท้ายเท่านั้นเองแต่มักถูกเปรียบเทียบกับอีกหนึ่งสาว รูปร่างอ้อนแอ้นอรชรเอวรับกับทรวงอกกลมกลึงและขาเรียวยาวขาวราวกับลำเทียน
“รู้สภาพของตัวเองดีอยู่แล้วไม่น่าให้ต้องตอกย้ำเลยยายเด็กใจแตก ชอบหนีพ่อแม่มาเที่ยวหาผู้ชายจนตัวสั่น”
“ไอ้...ไอ้ปากปีจอ!” เจอคำพูดหมาไม่รับประทานชมบุหลันถึงกับเดือดดาลจนเืขึ้นหน้า อยากต่อยหน้าั์สองตัวให้คว่ำแต่เมื่อเทียบหุ่นกันแล้ว...หนูกับราชสีห์ชัดๆ
“กลับไปได้แล้ว หน้าตาอย่างเธอยังไงซะคุณคีธเขาไม่สนใจหรอกนะ ไม่ต้องมาอ่อยยั่วให้ยาก”
สองมือเล็กยกขึ้นเท้าสะเอวใบหน้าผ่องพรรณหงิกง้ำ ั์ตากลมใสวาวจ้าขึ้นมาทันควัน
“ถึงฉันไม่สวยแล้วไง” ไม่สวยแต่ก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่สักหน่อยยังไงก็พอไปวัดไปวาได้ไม่อายพระเณรแล้วกัน
“ไปหนักส่วนไหนของคุณพี่สองคนมิทราบโตแต่ตัวความคิดในหัวเท่าขี้ปลายเล็บแบบนี้นะซิ ถึงได้มาเป็ยามเฝ้าปากถ้ำ ยืนเป็หมาน้ำลายยืดมองผู้หญิงสวยๆคนแล้วคนเล่าเดินผ่านหน้าไป” กัดฟันพูดเสียงลอดไรฟัน
“กลับไปเลยยายปากเสีย หน้าตามู่ทู่เหมือนหมาจูคิดมาไต่เต้าเป็คุณหญิง ไม่มองสารรูปเงาหัวตัวเองเลย”
ได้ยินแล้วปวดตับไตไส้พุงแล้วเธอเป็คนประเภทยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ อีกทั้งต่อมความสงสัยกำเริบอยากรู้นักไอ้คลับบ้านี่ซุกซ่อนอะไรไว้กันแน่ ถึงได้ทำเป็ลับลมคมในเสียเหลือเกิน
พอรู้มาบ้างว่าคนที่เข้าไปข้างในได้อย่างหนึ่งคือต้องมีคนแนะนำพาเข้าไป อีกส่วนก็เป็พวกเงินถุงเงินถังคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด ชอบละลายเงินไปกับเื่ไร้สาระ
ฮึ!นี่ไงเธอเข้ามาได้แล้วก็ไม่เห็นมีอะไรผิดแปลกต่างจากสถานเริงรมย์ที่ผู้หญิงมากหน้าหลายตาเข้ามาเพื่อเร่ขายศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงสักนิด
เห็นเหล่าแมลงเม่าน้อยใหญ่ที่บินหลงเข้ามาในดงแสงสีกว่าจะรู้ตัวว่าต้องสูญเสียเวลาไปกับสิ่งไร้ค่า ก็เมื่อวันเวลาล่วงเลยจนเรียกคืนกลับไม่ได้ชมบุหลันก็แบะหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายระคนสงสาร
เออ...แล้วนี่เธอมาปลงอะไรกับเื่ของคนอื่นกันละนี่อีกอย่างถึงเข้ามาได้แล้ว แต่ก็ยังไม่ปลอดภัยเกิดอีตาสองั์เฝ้าประตูเกิดความสงสัย เดินเข้ามาหาดูเจอเธอเข้าละก็...เธอคงต้องแปลงร่างเป็หมูขนุน กลิ้งหลุนๆ คลุกไปบนพื้นถนนเพราะถูกจับโยนออกไป!
ชมบุหลันรีบปรับสายตาให้เข้ากับแสงไฟที่สาดส่องมาชวนเวียนศีรษะเสียงทุ้มดังกระหึ่มราวกับกระชากหัวใจให้หลุดออกจากอกสลับแหลมเล็กที่เสียดแทงเข้ามาในช่องหูจนต้องหรี่ตาด้วยเกิดอาการปวดศีรษะเหลือจะกล่าวได้
“เสียงดังอย่างกับะเิลงสนุกตรงไหนทำไมถึงชอบมากันนักก็ไม่รู้” คนไม่ชอบเที่ยวตามสถานที่เริงรมย์บ่นพึมพำ
สำหรับเธอ...การได้ท่องเที่ยวไปกับเหล่าตัวอักษรที่ร้อยเรียงเป็เื่ราวอย่างหนังสือนิยายรักหวานแหวว นางเอกเป็นางซินก้นครัว มีชีวิตตกทุกข์ได้ยากได้เจอกับพระเอกหนุ่มรูปหล่อฐานันดรสูงศักดิ์พบรักและร่วมฝ่าฟันก่อนครองรักอย่างมีความสุข
บ้างก็ฉีกแนวไปเป็พระเอกโหด ดิบเถื่อน กระชากนางเอกที่แม้เพลี่ยงพล้ำก็ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆต่อสู้อย่างเอาเป็เอาตายแต่ก็พ่ายแพ้ถูกจับทุ่มลงนอนแล้วปู้ยี่ปู้ยำคลุกดินเปื้อนฝุ่น บ้างก็บนเตียงใหญ่ั์ ให้อรรถรสสนุกไปอีกแบบเป็ไหนๆ
สองมือนุ่มยกขึ้นตบศีรษะตัวเองเบาๆเรียกสติที่ไพล่คิดไปถึงนิยายชุดใหญ่ที่เพิ่งได้รับเป็ของสำหรับขอบคุณจากปาวรินทร์...
เป็อะไรที่แปลกมากสำหรับคนตาแข็งค้างที่ต้องอ่านจบไปเป็เื่ๆถึงจะหลับได้ ทว่าเพียงแค่เปิดอ่านนิยายไปได้ไม่ทันถึงครึ่งเื่ถึงฉากนางเอกกำลังถูกโยนไปบนแคร่ไม้ไผ่กระชากดึงทึ้งเสื้อผ้าออกหรือเข้าพระเข้านางตอนใดเหมือนมีบางอย่างดึงหนังตาให้ปิดลง ความคิดเริ่มลอยไปในภวังค์กึ่งฝันกึ่งตื่น...
โอ๊ย!เป็อะไรไปนี่ยายไผ่หลิว อยู่ๆ ถึงได้คิดเื่บ้าๆ แบบนี้ขึ้นมาได้
อ๋อ...หรือเป็เพราะแสงสีชวนเวียนศีรษะและดนตรีที่ดังกระหึ่มเมื่อฟังไปนานก็รู้สึกเคลิบเคลิ้มหลงใหลไปโดยไม่ทันรู้ตัว
ชมบุหลันหยิกเนื้อตัวเองเบาๆเรียกสติที่กำลังเพริดคืนกลับมาเริ่มต้นกวาดสายตาตามหา...บางคนที่จะให้คำตอบในสิ่งที่เธออยากรู้
“อยู่ตรงมุมไหน พี่รีก็ไม่บอกไว้ด้วยซิ”ชมบุหลันบ่นพึมพำหลังจากกวาดสายตามองไปรอบๆแล้วนอกจากเหล่าสาวงามในเสื้อผ้าน้อยชิ้นโยกย้ายส่ายสะบัดกายอรชรยั่วยวนชายกลุ่มใหญ่ที่มีทั้งหนุ่มไปถึงวัยกลางคนยกนิ้วขึ้นกวักเรียกเท่าที่เห็นไม่มีใครตรงกับคำพูดของ...ปาวรินทร์สักคน
“เชื่อไหมไผ่หลิวเพียงแค่ได้เห็นแผ่นหลังกว้างอยู่ไกลๆพี่ก็รู้สึกเหมือนกับว่าพื้นใต้เท้าที่ยืนอยู่สั่นะเืรอบข้างทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหว หัวใจแทบหยุดเต้นเลยเชียวล่ะ” ปาวรินทร์เอ่ยเล่าด้วยน้ำเสียงหวานใสไม่แพ้ั์ตากลมใสที่อยู่ในภวังค์เพ้อฝัน
คางมนวางบนสองมือยกขึ้นเท้าบนโต๊ะไม้หินอ่อน“คนอะไรก็ไม่รู้...ดูลึกลับแต่ชวนค้นหาอีกทั้งน่าปรารถนาอย่างร้ายเชียว” กลีบปากสีชมพูสดคลี่ยิ้มอย่างกับคนที่เอ่ยถึงมายืนส่งยิ้มอยู่เบื้องหน้า
ตอนแรกก็ไม่สนใจแต่ได้ยินบ่อยครั้งเข้าบวกคำพูดแปลกๆ ก็ชวนให้อยากรู้ขึ้นมาตงิดๆ
ชมบุหลันวางหนังสือนิยายในมือลงมองพี่สาวใจดีที่ยอมให้เธออยู่ร่วมบ้านด้วยอย่างไม่รังเกียจเดียดฉันท์ที่เปลี่ยนไปทุกวัน จากที่เคยสดใสร่าเริงไม่ว่าใครอยู่ด้วยแล้วสบายใจและยิ้มได้เสมอ แต่คนที่เธอเห็นในตอนนี้ั์ตาเพ้อฝันตกอยู่ในภวังค์รัก ที่เห็นแล้วหม่นหมองและอึดอัดชวนหายใจไม่ออก
“ใครกันนะทำให้พี่สาวคนสวยของไผ่หลิวเป็แบบนี้ได้”
ไม่ให้เกิดความสงสัยได้อย่างไรกันในเมื่อปาวรินทร์เปรยอยู่บ่อยๆ จะมีคนรักทั้งทีต้องได้รับความเห็นชอบจากผู้เป็ป้า ทว่าหลังจากที่ไปงานวันเกิดเพื่อนกลับมาพี่สาวคนนี้ก็เปลี่ยนแปลงไป จากที่เคยใช้ทุกวันอย่างมีความสุขกลับป้ำเป๋อเหลอเฝ้ารอให้ถึงวันศุกร์และเสาร์อย่างใจจดใจจ่อเพื่อไปเที่ยวคลับที่ตอนเธอได้ยินชื่อครั้งแรก ถึงกับยกมือลูบแขนไม่ทันเพราะความหนาวในหัวใจ คลับบ้าอะไรก็ไม่รู้ ชื่อชวนสยิวกิ้วพานทำให้ไหวหวั่นหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันควัน
“พี่รี...” ชมบุหลันร้องเรียก ยื่นมือไปจับแขนปาวรินทร์เขย่าเบาๆเมื่อคำถามไม่ได้รับคำตอบ ด้วยคนถูกถามนั่งเหม่อลอย ยิ้มกับสายลมและแสงแดดใจคอหรือก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวลอยละล่องไปหาใครก็ไม่รู้เห็นแล้วชวนวิตกกังวลอย่างผู้เป็ป้าของอีกฝ่ายกำลังกลุ้มอกกลุ้มใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะกลัวหลานสาวแสนสวยอย่างนกน้อยไม่ทันคนจะถูกหลอกให้รักเมื่อได้สมปรารถนาก็สลัดทิ้งอย่างไม่ไยดี
“หือ...มีอะไรไผ่หลิว”
“ไผ่หลิวควรถามพี่รีมากกว่า เป็อะไรไปคะนี่ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย หัวใจนี่ลอยไปหาหนุ่มคนไหนแล้วเขาคนนั้นชื่อเสียงเรียงนามอะไรกันน้า...หน้าตาหล่อเหลาแค่ไหนกันถึงได้ทำให้พี่สาวของไผ่หลิวใจลอยละล่องบินไปหาทุกเวลาทุกนาทีเมื่อไหร่พี่รีจะพามาให้ป้ากับไผ่หลิวรู้จักล่ะค่ะ”
ท่าทางการพูดจาเหมือนกระเซ้าหยอกแต่ชมบุหลันกลับรอฟังอย่างหูผึ่ง ด้วยอยากรู้เต็มพิกัดผู้ชายคนนั้นหน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตรมาจุติหรือยังไงกันถึงได้ทำให้ปาวรินทร์หลงเพ้อพกได้ถึงเพียงนี้
ปาวรินทร์ยิ้มเอียงอายเมินหน้าร้อนผ่าวหลบสายตารู้เท่าทันของยายตัวเล็กที่ยื่นหน้ากระจ่างตาแป๋วมาใกล้อย่างอยากรู้อยากเห็น
“บ้า! พูดอะไรก็ไม่รู้ไผ่หลิวนี่เป็ผู้หญิงพูดอย่างนี้ได้ยังไงกัน” ตวัดค้อนใส่ พลางตีแขนชมบุหลันกลบเกลื่อนความอายของตัวเองก่อนใบหน้าผุดผ่องจะหมองเศร้าลง เธอไปรอเจอเขามาเป็เดือนๆ แล้วแต่กลับไม่เคยได้เข้าใกล้สักครั้ง ไม่รู้เมื่อไหร่โอกาสดีๆ จะมาถึง
“อ้าว!” ชมบุหลันทำหน้าเหลอ “ไผ่หลิวพูดอะไรผิดไปหรือคะ”
“ไม่ผิดหรอก ถ้าพี่ได้...” ปาวรินทร์หยุดพูดไปเสียดื้อๆผ่อนลมหายใจออกจากปอดด้วยความหนักอก
“มีอะไรหรือคะพี่รี” คิ้วหนาเลิกขึ้นมองปาวรินทร์ด้วยสายตาเป็คำถามเมื่อเห็นปาวรินทร์ยิ้มใบหน้าเศร้าๆ เป็ไปได้หรือที่ผู้ชายสูงส่งอย่างเขาคนนั้นจะชายตามองก้อนกรวดไร้ค่าอย่างเธอในเมื่อรอบกายเขาล้วนแล้วแต่มีสาวงามสะคราญโฉมทั้งนั้น
ปาวรินทร์ยิ้มเศร้า สะบัดศีรษะทุยแรงๆกับความคิดหลงละเมอเพ้อพกของตัวเอง ที่ควรรู้ตัวดีอย่างเธอคงเป็ได้เพียงแค่ลูกเป็ดขี้เหร่ ไม่ควรอาจหาญบินขึ้นไปปะปนกับฝูงผีเสื้อแสนสวยที่ชาตินี้คงได้แต่แอบฝันเฟื่องเสียมากกว่า
“เอ...หรือว่าคนที่พี่รีชอบหน้ามู่ทู่เหมือนหมาจู...หุ่นเตี้ยม่อต้ออย่างมะขามข้อเดียวเสียถึงไม่กล้าบอกให้น้องสาวคนนี้ได้รู้ ไม่กล้าพากลับมาเที่ยวบ้านด้วย”
“ใครว่าล่ะไผ่หลิว รูปร่างใหญ่ล่ำกำยำ...” ปาวรินทร์คิดไม่ออกจะอธิบายภาพมัวๆในความเป็จริง แต่แจ่มชัดในความรู้สึกยามหลับฝัน เขาคนนั้นได้มาหาถึงห้องนอนสองกายไร้อาภรณ์ปกปิดแนบชิดด้วยััอุ่นระอุที่โลมเล้าปลุกเร้าเพลิงสวาทในกายสาวให้ลุกโชติ่ถ้าไม่ถึงที่สุดแห่งความปรารถนาก็จะไม่สิ้นสุด
“นี่ละ...” เผอิญสายตาตวัดไปเห็นภาพบุรุษหนุ่มบนหน้าปกหนังสือของชมบุหลัน “อย่างนี้เลยไผ่หลิว” ชี้นิ้วไปที่ภาพชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ไร้เสื้อปิดท่อนบนของร่างกายให้เห็นลอนกล้ามเนื้อเป็มัดๆ น่าลูบไล้ซบซุก
ชมบุหลันพยักหน้ารับ...หุ่นเหมือนพระเอกในนิยายที่เธออ่านน่ะหรือไม่จริงหรอกมั้ง เบะปากพร้อมส่ายศีรษะอย่างไม่ค่อยเชื่อจะมีชายหนุ่มหุ่นดีอย่างนี้จริงๆ ถึงมีจริงก็คงไม่เหลือมาถึงมือคนแถวนี้หรอกโน่น...โดนพวกไม้ป่าเดียวกันเอาไปยำกินเสียหมดละไม่ว่า
“ถึงหุ่นดี แต่หน้าตาคง...”
“เอาเป็ว่าพระเอกในนิยายที่ไผ่หลิวอ่านคงเทียบเท่ากับคุณเขาไม่ได้หรอก” แค่เห็นไกลๆ คนละมุมห้องรัศมีแห่งอำนาจและความมีเสน่ห์เย้ายวนชวนถวิลหาก็แผ่กระจายมาจนทุกสายตาสาวทุกคนต้องโฟกัสไปที่จุดเดียว!เสียงของหัวใจตึกตักรัวเร็วอย่างน่ากลัวพร้อมพลังดึงดูดให้ก้าวเท้าไปหาราวกับถูกสะกดจิต
แต่ทุกอย่างก็สิ้นสุดด้วยชายร่างใหญ่ั์สองนายที่ยืนกันไม่ให้ใครเข้าไปหาชายหนุ่มได้ยกเว้นเพียงแค่ผู้หญิงที่ได้รับเลือก ที่ไม่รู้เมื่อไหร่จะเป็เธอ!
เอ่อ...แล้วเธอจะรู้ได้ยังไงผู้ชายลึกลับที่ปาวรินทร์เพ้อละเมอหาอยู่ตรงไหน เซ็งจริง...พับผ่าซิ!
ชมบุหลันเบะปากยกมือเกาศีรษะสลับยกปิดปาก ด้วยแสงสีละลานตาทำให้เธอเริ่มวิงเวียนบวกกับเสียงที่ดังกระหึ่มทำให้ระบบในเรือนกายเริ่มทำงานผิดปกติ
ไม่ไหวแล้ว…รู้สึกเหมือนร้อนผ่าวไปทั้งเรือนกายเหงื่อแตกซิกผุดไหลจากขมับและร่องรูขุมขน ห้องน้ำ...ห้องน้ำอยู่ไหนนี่! เพราะเร่งรีบเกินไปกลายเป็ความประมาทพลาดพลั้งจนเกิดเป็ภัยแก่ตัวเอง!
781
