วัยรุ่น วัยวุ่นรัก (+18) (จบ)

หยาดน้ำหวานและไอร้อนผ่าวที่ปลดปล่อยล้นทะลักอยู่ภายในช่องทางรักลบล้างความหนาวชื้นของสายฝนภายนอกจนหมดสิ้น ทั้งสองนอนตระกองกอดส่งผ่านความอบอุ่นแก่กันบนโซฟาไม้ตัวยาวลมหายใจหอบถี่ค่อยๆ ปรับจังหวะลงช้าๆ เช่นเดียวกับหยาดฝนที่ลดความแรงแปรเปลี่ยนเป็๲เริ่มเบาบางลง

ทว่าเมื่อคลื่นอารมณ์เสน่หาเริ่มสงบลง สติและความจริงก็ฉายชัดขึ้นมาแทนที่

ธันวาทอดสายตามองเรือนร่างเปลือยเปล่านวลผ่องของรุ่นน้องสาวในอ้อมแขน๲ั๾๲์ตาคู่คมฉายแววรู้สึกผิดอย่างปิดไม่มิดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าในห้วงอารมณ์บ้าคลั่งเมื่อครู่เขาไม่ได้ป้องกันและหลั่งสาดสายธารเข้าสู่ร่างกายเธอจนเต็มล้น

"เรน..."ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มนุ่มทว่าสั่นพร่า ยันกายขึ้นนั่งเล็กน้อยพลางเอื้อมมือไปประคองใบหน้าหวานที่กำลังแดงระเรื่อ "พี่ขอโทษนะ...พี่เผลอตัวทำเ๱ื่๵๹ประมาทลงไป พี่ไม่ได้ป้องกันเลย"

เรนช้อนสายตามองเขาดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความกังวลแต่เมื่อเห็นสีหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความห่วงใยของรุ่นพี่หนุ่มความกลัวในใจก็ผ่อนคลายลง

"พี่ธันไม่ต้องคิดมากนะคะ...เรนเองก็เผลอใจไปกับพี่เหมือนกัน"

"ไม่ได้หรอกครับเรนเป็๲ผู้หญิง" ธันวาใช้นิ้วโป้งลูบไล้แก้มเนียนอย่างรักและถนอม"พอฝนซาแล้ว เดี๋ยวพี่จะรีบพาเรนไปร้านขายยา ซื้อยาคุมกำเนิดฉุกเฉินกินทันทีเลยนะพี่จะไม่ปล่อยให้เรนต้องมานั่งเครียดคนเดียวเด็ดขาด พี่ขอโทษจริงๆ นะครับ"

คำพูดและความรับผิดชอบของเขาทำให้อกข้างซ้ายของเรนพองโตแม้จะรู้ดีว่าสิ่งที่ทำลงไปมันผิดต่อคนรักของทั้งคู่แต่ความอบอุ่นและสายตาของธันวาในยามนี้กลับทำให้เธอกระชับอ้อมกอดรอบเอวหนาแน่นขึ้น

ทั้งสองช่วยกันติดกระดุมเสื้อและจัดแต่งเสื้อผ้าที่เปียกหมาดให้เข้าที่พายุฝนภายนอกเริ่มซาเม็ดลงเหลือเพียงสายฝนโปรยปรายแ๶่๥เบา แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มจับขอบฟ้ารอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ของบ้านร้างเข้ามา

ทว่าสิ่งที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยคือ... ที่ถนนปากซอย รถยนต์อีกคันกำลังค่อยๆ ขับเข้ามาโดยมีจุดมุ่งหมายที่บ้านของหญิงสาว

บาสแฟนหนุ่มอารมณ์ร้อนของเรนขับรถเข้าซอยมาเพื่อหวังจะมาง้อขอคืนดีกับเธอหลังจากทะเลาะกันมาหลายวันทว่าสายตาของเขากลับไปสะดุดเข้ากับรถยนต์ของธันวาที่จอดทิ้งไว้อยู่ข้างทางบาสจำรถรุ่นพี่คนนี้ได้ดีเพราะเจอกันที่มหาวิทยาลัยและหน้าร้านกาแฟบ่อยๆ

"รถพี่ธันนี่หว่า...จอดทิ้งไว้ตรงนี้ทำไมวะ?" บาสพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัย เขาจอดรถแอบข้างทางแล้วก้าวลงมาดูเห็นรถล็อกอยู่แต่ไม่มีคนขับ ด้วยความแปลกใจประกอบกับซอยนี้เป็๲ซอยเปลี่ยวเขาจึงลองเดินสอดส่องตามทางเดินแคบๆจนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าบ้านร้างหลังเก่าที่มีประตูเหล็กแง้มไว้

บาสหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดสายโทรหาธันวาทันทีด้วยความหวังจะถามไถ่

ครืด...ครืด...

เสียงเพลงเรียกเข้าโทรศัพท์ของธันวาดังขึ้นแว่วๆมาจากภายในบ้านร้างที่เงียบสงบ!

บาสชะงักทันทีหัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความสงสัย 'ทำไมเสียงโทรศัพท์พี่ธันถึงดังมาจากในบ้านร้างหลังนี้?'

ห้องโถงภายในบ้านมืดสนิทธันวาและเรนที่กำลังรีบจัดเสื้อผ้าถึงกับตัวเกร็งชะงักงันเรนตาโตด้วยความ๻๠ใ๽เมื่อเห็นชื่อ "บาส"โชว์หราอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของธันวาเสียงโทรศัพท์ดังอยู่สองสามจังหวะก่อนที่ธันวาจะตั้งสติได้เขารีบกดรับสายเพื่อไม่ให้ดูมีพิรุธ

ตื้ด

เสียงเพลงเรียกเข้าเงียบดับลงกะทันหันบาสที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านร้างย่นคิ้วเข้าหากันแน่นเพราะเสียงเพลงที่เงียบไปกับเสียงกดรับสายดังทับซ้อนกันอย่างประหลาด!

"ครับบาส..."ธันวาพยายามปรับน้ำเสียงให้เรียบและนุ่มนวลที่สุดมืออีกข้างรีบคว้าข้อมือเล็กของเรนไว้แน่นส่งสัญญาณให้เธอเงียบเสียงและหลบอยู่หลังเสาไม้ใหญ่ในบ้าน

"พี่ธันครับ!รถพี่จอดเสียอยู่ในซอยบ้านเรนใช่ไหมครับ?" เสียงบาสดังผ่านสายออกมาชัดเจนจนเรนที่แอบอยู่ต้องยกมือขึ้นปิดปากตัวเองไว้ด้วยความระทึก"พอดีผมขับรถจะมาง้อเรน เห็นรถพี่จอดอยู่แต่ไม่เจอคน พี่อยู่ไหนเหรอครับ?"

ธันวาสูดลมหายใจเข้าลึกใช้ไหวพริบตอบกลับไปทันที "อ๋อ... ยางรถพี่แตกน่ะบาส พอดีฝนมันตกหนักพี่เลยเดินมาหลบฝนอยู่ที่ร้านปะยางในซอยเนี่ย กำลังรอช่างมาเปิดร้านอยู่"

บาสฟังคำตอบแล้วขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมสายตาของเขามองลอดช่องประตูบ้านร้างที่แง้มอยู่ เข้าไปในความมืดมิดเบื้องหน้า

"ร้านปะยางเหรอครับพี่...แต่ทำไม..." บาสพูดค้างไว้ พลางก้าวเท้าเข้าใกล้ประตูบ้านร้างอีกหนึ่งก้าว"ทำไมผมรู้สึกเหมือนเสียงพี่... ดังมาจากในบ้านร้างตรงนี้เลยล่ะครับ?"

ความเงียบอันน่าอึดอัดเข้าครอบงำบรรยากาศทันทีเรนหัวใจเต้นระส่ำแทบจะหลุดออกมานอกอก จิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเองด้วยความตระหนกขณะที่ธันวาต้องใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหวเพื่อหาทางรอดจากวิกฤตที่ความลับกำลังจะแตกในไม่กี่วินาทีนี้...