[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ สารบ้าอะไรกัน ”

ความรู้สึกแสบร้อนค่อยๆแพร่กระจายไปตามตัวหลังจากสัมผัสเข้ากับสารเคมี ต่อให้ฝนจะเทกระหน่ำลงมาจนน้ำท่วมจนถึงเข่าแล้วก็ตามที สารเคมีกลับใช้วิธีปลดปล่อยรังสีจนรู้สึกได้ราวกับว่าเขตนิคมอุตสาหกรรมไม่ใช่พื้นที่ที่มนุษย์จะอยู่อาศัยได้อีกต่อไป แม้เขาจะไม่ได้เข้าไปใกล้จุดที่เกิดการระเบิด สารเคมีที่แพร่กระจายออกมาจากจุดนั้นกลับไกลมากจนเขาแสบร้อนไปทั่วตัว ต่อให้จะคลุมร่างด้วยกระดองปูแล้วก็ตามที

“ หรือว่าจะไปทางนั้นกัน ”

สายตามองไปยังฝั่งตรงข้ามที่ซอมบี้ระดับ 6 รูปร่างเหมือนตั๊กแตนเดินทางมา โยฮันคาดการณ์ได้ว่ากลุ่มของบาสคงวิ่งไปอีกฝั่ง วิธีการเดียวที่จะทำให้ซอมบี้เดินทางมาติดกับระเบิดได้นั้น จะต้องวางกับดักเอาไว้ระหว่างเส้นทางเพื่อให้มันเดินทางมาเหยียบด้วยตนเองดังนั้นทิศตรงกันข้ามจึงเป็นทิศที่บาสและกลุ่มของเขาเดินทางไป ทันใดนั้นโยฮันก็เริ่มมองเห็นคลื่นความร้อนท่ามกลางฝนมากมายที่ร่วงลงมา กลุ่มความร้อนเหล่านั้นกำลังกระโดดไปตามหลังคาบ้านเรือนมุ่งหน้าขึ้นเหนือเขาจึงวิ่งเข้าไปใกล้ก่อนจะดีใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายปลอดภัยดี

“ พี่บาส! ” เสียงร้องตะโกนดังมาแต่ไกล บาสที่ได้ยินชื่อเรียกของตนเองท่ามกลางฝนตกหนักจึงพยายามกวาดตามองหาก่อนจะเห็นเงาสีดำกำลังวิ่งฝ่าฝนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

“ ไอ้โย แกมาทำอะไรที่นี่ ”

“ ผมได้ยินเสียงระเบิดเลยวกกลับมาดูว่าพี่เป็นยังไงบ้าง ”

“ ตอนนี้พวกฉันสบายดี ยกเว้นว่าซอมบี้ตัวนั้นมันจะไล่ตามเรามาอีก ”

“ ทำไมมันถึงนิ่งแบบนั้นล่ะพี่ ”

“ อาจจะเป็นเพราะสารเคมีอันตรายที่เราใช้ ไม่มีใครเข้าไปใกล้ได้เลยไม่รู้ว่ามันกำลังทำอะไรถึงได้นิ่งแบบนั้น แต่ที่เรารู้คือมันจะต้องเป็นผลกระทบจากสารเคมีอย่างแน่นอน ”

โยฮันอยากจะวิ่งเข้าไปฆ่าสังหารซอมบี้ระดับ 6 เพียงแต่ว่าสารเคมีรอบๆกลับรุนแรงเกินไป เขาไม่สามารถเข้าไปในระยะ 5 กิโลเมตรรอบๆตัวของซอมบี้ระดับ 6 ได้ หากเขาตัดสินใจเดินทางไปต่อ โอกาสที่เขาจะรอดมีน้อยมาก แม้เขาจะรอดตายผลกระทบจากสารเคมีที่ยังไม่รู้ว่าเป็นสิ่งใดอาจจะติดอยู่ในร่างของเขาจนก่อให้เกิดมะเร็งเหมือนการอาบสารกำมันตรังสี

“แล้วนี่พี่จะไปไหน ”

“ เราวางแผนว่าจะข้ามแม่น้ำก่อน หากมันยังคิดที่จะตามเราไป เราจะล่อมันไปต่อสู้กับเต่าและลิง แล้วน้องสาวแกล่ะ ”

“ ผมบอกให้เธอมุ่งหน้าขึ้นเหนือไปก่อน พี่ไม่ต้องห่วงเอาตัวเราให้รอดก่อนน่าจะดีกว่า ”

บาสพยักหน้ารับหลังจากรู้ว่าโยฮันจะเดินทางไปพร้อมๆกัน พวกเขาจึงพากันวิ่งลุยฝนมุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ ในระหว่างวิ่งก็มีซอมบี้มากมายปีนหลังคาขึ้นมาขวางทาง เหล่านักรบจึงช่วยกันฆ่าแล้ววิ่งอีกครั้ง แทบไม่มีช่วงที่ทำให้พวกเขาเสียเวลาเลยแม้แต่น้อย

“ หัวหน้า เห็นแม่น้ำแล้ว! ”

ทุกคนพยายามปาดเม็ดฝนออกจากใบหน้า ใครที่มีแว่นตากันน้ำนับว่าได้เปรียบคนอื่นๆ หลังจากที่วิ่งขึ้นมาบนดาดฟ้าหลังหนึ่ง ทุกคนก็ได้มองตรงไปด้านหน้าด้วยความหวัง ซอมบี้ระดับ 6 ยังไม่ขยับพวกเขาจึงมีเวลาหาเรือข้ามแม่น้ำ

“ บาส ฉันจำได้ว่าวิ่งขึ้นไปอีกจะมีท่าเรือ ที่นั่นน่าจะมีเรือใหญ่พอให้เราใช้ข้ามไปอีกฝั่ง ”

ทุกคนเห็นด้วยกับความคิดจึงรีบวิ่งเลียบไปตามแม่น้ำเพื่อหาเรือ จนกระทั่งมาถึงท่าเรือประมงที่ชาวบ้านนำเรือมาจอดรวมกันเอาไว้มากมาย อย่างไรก็ตามเรือกลับเหลือแค่ลำเล็ก ไม่มีลำใหญ่ที่พอจะจุคนได้หลายร้อยคนพร้อมกัน  โยฮันคิดว่าในวันที่ซอมบี้แพร่เชื้อ บนเรือคงกลายเป็นเขตสังหารเช่นกัน การจะนำเรือเข้าเทียบท่าคงทำไม่ได้ มันจึงน่าจะไหลไปตามแม่น้ำจนลงสู่ทะเล

“ มีทั้งหมดแค่ 5 ลำที่น่าจะใช้งานได้ เราสามารถพาคนข้ามไปได้แค่ครั้งละ 50 คนเท่านั้น ”

เรือสปีดโบ๊ทมีจำนวน 3 ลำ อีก 2 ลำเป็นเรือตกหมึก ขนาดของมันไม่ได้ใหญ่มากนักแต่ก็สามารถนำคนข้ามฝั่งไปได้ทีละ 50 คน หลังจากตรวจเช็คสภาพเรือพบว่ามีแค่เรือตกหมึกที่สตาร์ทเครื่องได้ทันที คนที่มีความสามารถในการลักขโมยจึงช่วยกันงัดแงะเรือสปีดโบ๊ทเพื่อสตาร์ทเครื่อง 

ในขณะที่ทุกคนกำลังช่วยกันสตาร์ทเรือ บาสก็ได้พูดคุยเกี่ยวกับการข้ามฝั่ง เขามองเห็นปัญหาเพราะจะต้องมีคนที่ไม่พอใจอย่างแน่นอน ลำดับการข้ามอาจจะทำให้หลายกลุ่มมีปัญหาหากว่าพวกเขาได้ไปหลังสุด ดังนั้นเขาจึงใช้วิธีชี้นิ้วสุ่มคนที่จะขึ้นเรือจนได้คน 10 กลุ่ม โดยการสุ่มเขาใช้วิธีคละคนแต่ละกลุ่มให้ผสมรวมกัน 

ทันใดนั้นเองโยฮันที่กำลังยืนมองดูนักสู้ขโมยเรือสปีดโบ๊ทเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างจากทางด้านหลังจึงรีบหันกลับไปดู ก่อนจะเผยสีหน้าเป็นกังวลเมื่อเห็นแสงสีส้มอมแดงจากอุณหภูมิร่างกายของซอมบี้สูง 3 เมตรกำลังวิ่งฝ่าฝนไล่ตามมา

“ พี่บาส มีซอมบี้ระดับ 5 มาหาเราแล้วเร่งมือหน่อยพี่! ”

บนใบหน้าของบาสปรากฎความตกใจ เขายังมองไม่เห็นอะไรในห่าฝน แต่แล้วสิ่งที่โยฮันเตือนก็พุ่งกระโจนขึ้นไปบนยอดตึกก่อนจะร้องคำรามลั่นสร้างความตกใจให้ผู้คนมากมาย แม้พวกเขาจะยังมองไม่เห็นเจ้าของเสียงแต่รู้ได้ว่ามีสิ่งที่น่ากลัวเข้าใกล้พวกเขาแล้ว

“ โยฮันมันมีกี่ตัว! ”

“ 5 ตัวพี่ มันมาพร้อมกัน 5 ตัว! ”

โยฮันร้องตะโกนเสียงดัง เขามีประสบการณ์เผชิญหน้ากับซอมบี้ระดับ 5 พร้อมกัน 3 ตัว เพียงแต่ว่าครั้งนั้นน้องสาวของเขาคอยช่วยเหลืออยู่ใกล้ๆจึงเป็นเรื่องง่ายที่เขาจะฆ่าสังหารมัน ครั้งนี้กลับต่างออกไป นอกจากเขาจะตัวคนเดียวแล้ว พวกมันยังมาพร้อมกันถึง 3 ท่ามกลางเม็ดฝนที่เทกระหน่ำเขาก็ได้เปลี่ยนดวงตาเพื่อให้มองภาพรอบข้างให้เหมือนคนธรรมดาทั่วไปเนื่องจากว่ามีบางอย่างที่ทำให้เขาสงสัย

ซอมบี้ทั้ง 5 ที่ไล่ตามมาดูเหมือนว่าตามร่างกายของมันจะผิดแปลกไป เขามองเห็นไอร้อนพวยพุ่งออกจากร่างกายของพวกมันราวกับว่าเม็ดฝนเกิดจากน้ำร้อน เพียงแต่ว่าไอร้อนกลับไม่ได้มาจากความร้อนของเม็ดฝน แต่มาจากเนื้อหนังของพวกมันที่กำลังรักษาตัวหลังจากถูกเม็ดฝนชโลมร่าง จากบาดแผลที่เกิดขึ้นราวกับว่ามันถูกกรดบางอย่างราดไปทั่วตัว เขาไม่รู้ว่าพวกมันไปสัมผัสสิ่งใดมา หากเป็นสารเคมีที่ระเบิดจากฝีมือกลุ่มของพี่บาส ลักษณะบาดแผลที่เกิดขึ้นกลับต่างกันออกไป

ซอมบี้มากมายที่ตกตายรอบๆซอมบี้ระดับ 6 พวกมันไม่ได้มีบาดแผลบนร่างกาย การตายของพวกมันราวกับขาดอากาศหายใจ ซอมบี้ทั้ง 5 ตัวที่โผล่มากลับมีบาดแผลที่ต่างกันออกไป เขาจึงคิดว่ามันน่าจะถูกพิษบางอย่างแต่สามารถรอดมาได้เพราะฝนช่วยรักษา การที่มันรักษาตัวจนรอดพ้นจากพิษอาจจะทำให้เกิดการวิวัฒนาการ 

“ ไปเร็วเข้า กลุ่มแรกขึ้นเรือไปเลย กลุ่มที่ยังไม่ขึ้นให้รีบสร้างแนวป้องกัน! ”

บาสรีบออกคำสั่ง กลุ่มแรกที่จะเดินทางข้ามแม่น้ำคือนักสู้และคนที่ไม่ได้เป็นนักสู้ เขาจะต้องส่งคนที่อ่อนแอข้ามไปก่อน เพื่อไม่ให้กลุ่มที่อยู่ด้านหลังเกิดปัญหา

ทันทีที่ซอมบี้ทั้ง 5 ตัวกระโจนเข้ามาใกล้จนทุกคนสามารถมองเห็นมันได้ด้วยตา บนใบหน้าของพวกเขาก็เกิดความแตกตื่นเนื่องจากว่าซอมบี้ที่มานั้นคือแมวยักษ์ที่เหมือนจะวิวัฒนาการจนผิดแปลกไปจากแมว

“ พี่บาส พี่เคยสู้กับพวกมันไหม ”

“ เคยสิ แต่พวกมันเป็นระดับ 4 แมวระดับ 5 พวกนี้ไม่เคยเจอมาก่อน ”

“ แล้วพี่พอจะรู้ไหมว่าบาดแผลตามร่างของมันเกิดจากอะไร ผมรู้สึกเหมือนกับว่ามันจะไปอาบสารเคมีบางตัวมา ”

“ จะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ ก็สารเคมีที่ระเบิดออกมานั่นแหละ หากรับเข้าไปช่วงแรกๆ ร่างกายของพวกมันจะตายราวกับว่าขาดอากาศหายใจ แต่หากปล่อยไปสักระยะสารเคมีจะเข้าไปทำลายเนื้อหนังจนเน่าเปื่อย ”

“ งั้นพวกพี่ก็สร้างสิ่งที่น่ากลัวขึ้นมาแล้วล่ะ ”

“ อย่าบอกนะว่าฝนทำให้พวกมันทนต่อพิษแล้ววิวัฒนาการจนเป็นระดับ 5 ”

“ ใช่แล้ว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ผมเจอระดับ 5 แค่ 4 ตัว แต่ไม่เคยเจอระดับ 5 พร้อมกันแบบนี้ ผมคิดว่าพวกมันจะต้องเกิดมาจากสารเคมีแน่ๆ ”

โยฮันเห็นสีหน้าลำบากใจของอีกฝ่าย แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นสีหน้าที่พยายามคิดหาทางออก ไม่ใช่สีหน้าของคนจนมุม เขาจึงรอดูไปก่อนเพราะคิดว่าพี่บาสอาจจะมีอาวุธบางอย่างที่พวกเขาไม่มี

ทันใดนั้นชาย 10 คนที่ถือหน้าไม้ก็ได้ขึ้นลำเล็งเป้าไปยังซอมบี้ทั้ง 5 ที่พยายามแกว่งหางที่เหลือเพียงกระดูกไปมาราวกับรอจังหวะตะครุบเหยื่อ

“ ให้มันเข้าใกล้ก่อนค่อยยิง! ”

โยฮันอยู่ให้นิ่งมากที่สุด พลางมองไปยังหน้าไม้ ลูกดอกของมันไม่ได้มีหัวแหลมแต่มีขวดแก้วมัดติดเอาไว้ ด้านในมีของเหลวสีขาวใสเคลื่อนที่ไปมา เขารู้ได้เลยว่ามันจะต้องเป็นสารเคมีตัวเดียวกันกับที่ระเบิดก่อนหน้า ซึ่งเขาไม่รู้เช่นกันว่าสารเคมีตัวนี้จะยังได้ผลกับซอมบี้ทั้ง 5 ที่วิวัฒนาการด้วยการต่อต้านพิษตัวนี้ได้หรือเปล่า

ทันใดนั้นซอมบี้ระดับ 5 ตัวหนึ่งก็พุ่งเข้าหานักสู้ด้วยความเร็ว ชายที่ถือหน้าไม้ 2 คนจึงยิงมันทันที  เพียงแต่ว่าการตอบสนองของแมวกลับดีเกินไป มันสามารถหลบลูกดอกได้ 1 อัน ส่งผลให้สารเคมีระเบิดใส่มันเพียงขวดเดียวเท่านั้น ทันทีที่แมวได้รับสารพิษเข้าไปมันก็เริ่มกรีดร้องลั่น เพียงแต่ว่ามันยังคงยืนอยู่ได้เช่นเดิม ไม่ได้แสดงท่าทางชักกระตุกแต่อย่างใด ราวกับว่านักสู้ราดแอลกอฮอล์ใส่เข้าไปที่บาดแผลของมันเท่านั้น

แมวอีกตัวที่เห็นโอกาสมันจึงพุ่งเข้าโจมตีนักสู้เช่นกัน ตัวอื่นๆที่เห็นจังหวะเริ่มกระโจนเข้าหาเป้าหมายระดับต่ำกว่า ทว่าพวกมันต่างก็ถูกขวดบรรจุสารเคมีราดลงไปบนร่างหลังจากลูกดอกพุ่งกระแทกมัน แต่ถึงอย่างนั้นพวกมันกลับพยายามใช้ฝนรักษาตนเองจนไม่มีตัวใดบาดเจ็บสาหัส

“ ไม่ไหว เราสู้กับมันไม่ได้ ”

“ ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย! ”

เสียงกรีดร้องดังก้องออกไปไกล นักสู้ที่ตกเป็นเป้าหมายล้วนแล้วถูกขย้ำจากปากขนาดใหญ่ บางคนถูกกรงเล็บของแมวตัดร่างกาย ส่งผลให้นักสู้แตกกระเจิงวิ่งหนีจากพวกมัน  บางคนพยายามกระโจนลงน้ำว่ายไปอีกฝั่ง แต่แล้วสิ่งที่น่ากลัวอีกอย่างก็เกิดขึ้นพร้อมๆกัน เรือที่กำลังวิ่งข้ามฝั่งถูกบางสิ่งบางอย่างตัดผ่าครึ่งจนคนที่อยู่ด้านบนร่วงตกลงไป ชายที่พยายามว่ายน้ำเพราะกลัวซอมบี้ระดับ 5 เริ่มปลดปล่อยเลือดไหลออกมาจากร่างกายทำให้ผิวน้ำบริเวณที่ว่ายข้ามไปเปื้อนเลือด หลายคนที่มองดูเหตุการณ์บนบกล้วนแล้วแตกตื่น เมื่อรู้ว่าสิ่งที่อยู่ภายในน้ำโจมตีเรือและโจมตีคนที่พยายามจะข้ามไปอีกฝั่ง

“ ข้ามไม่ได้แล้ว ข้ามไม่ได้ วิ่งก่อน วิ่งเลียบแม่น้ำไปก่อน! ”

การช่วยเหลือไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไป ไม่ว่าจะมองไปทิศทางใดล้วนแล้วเต็มไปด้วยซอมบี้ที่พยายามฉีกกระชากร่างกายนักสู้และชาวบ้านภายในน้ำ ต่อให้โยฮันจะพยายามเปิดใช้งานแรงกดดันของเสือขับไล่ซอมบี้ไปก็ตาม สิ่งที่อยู่ในน้ำกลับไม่ได้กลัวเขาเลยแม้แต่น้อย พวกมันยังคงพยายามไล่ล่าทุกคนที่อยู่ภายในน้ำจนแม่น้ำในจุดที่คนร่วงตกลงไปกลายเป็นสีแดง

“ บ้าจริง แบบนี้จะข้ามกันยังไง ”

โยฮันหลับตาด้วยความเจ็บปวด เขาไม่สามารถช่วยเหลือคนที่ร่วงตกน้ำได้ ดังนั้นจึงหันมองไปยังแมวระดับ 5 ทั้ง 5 ตัวที่กำลังไล่ขย้ำนักสู้ราวกับของเล่น.