ณ กองถ่ายละคร
ผู้คนมากมายเดินวุ่นวายเหมือนฝูงมดแตกรัง อากาศร้อนๆยามบ่ายยิ่งทำให้ผู้กำกับหงุดหงิด นักแสดงหน้าใหม่ที่ผ่านการเข้าฉากมาหลายสิบครั้งไม่สามารถแสดงได้ บางทีก็ลืมบท บางทีก็เข้าผิดจังหวะ ั้แ่เช้ามือจนแสงแดดจัดจ้าน ชายหนุ่มหน้าหล่อเหลาคนนั้นยังคงเข้าฉากเดิมๆและผิดพลาดเดิมๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“คัต! พักกองก่อนแล้วกัน”
เสียงะโไม่พอใจของผู้กำกับร้องบอกทุกคน จากนั้นจึงลุกจากเก้าอี้หนีไปสงบสติอารมณ์ที่อื่น ช่างกล้องช่างไฟและคนงานควบคุมอื่นๆเริ่มหามุมนั่งพัก ทุกสายตาจ้องมองไปยังชายหนุ่มด้วยความหงุดหงิด ทีมงานทำงานกันมาหลายปี พวกเขายังไม่เคยเห็นใครแสดงได้แข็งถื่อเหมือนหุ่นยนต์ขนาดนี้เลย
“ผมไม่ได้ผิดคนเดียวสักหน่อย” โนอาบ่นกับผู้จัดการ
หลังจากเดินเข้ามาพักในห้องส่วนตัว ชายหนุ่มอายุยี่สิบก็ยังไม่ยอมรับว่าตัวเองไม่ได้เื่ โนอาเป็นักแสดงหน้าใหม่ เขามีชื่อเสียงจากโลกออนไลน์มาก่อนหน้านั้นแล้ว ด้วยใบหน้าหล่อเหล่าเหมือนหนุ่มเกาหลี แต่ได้ดวงตากลมโตและริมฝีปากอวบอิ่มเสริมให้มีเสน่ห์มากกว่าคนทั่วไป ผิวกายั้แ่หัวจรดเท้าขาวใสเหมือนกระดาษ รูปร่างสมส่วนมีมัดกล้ามตาม่วัยรุ่น
โนอาถูกแมวมองคัดเลือกให้มาแคสงาน และด้วยที่ไม่เคยมีพื้นฐาน ทุกอย่างจึงต้องพังไม่เป็ท่าทั้งกอง
“เอาน่า ตั้งสติดีๆ ฉันก็ส่งแกไปเรียนการแสดงมาแล้วนะ” ชมพู่ ผู้จัดการสาวบ่นกลับ
“แล้วใครจะคิดว่ามันยากขนาดนี้”
โนอาหันไปบ่นกับผู้จัดการสาวร่างใหญ่ ชายหนุ่มไม่คิดว่าฉากแรกที่ต้องเข้าถ่ายคือฉากจูบกับผู้ชายเพศเดียวกัน ตอนแรกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซีรี่ย์ที่แคสมาคือซีรี่ย์วาย แต่เมื่อได้เซ็นสัญญาไปแล้วก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ต่อจะให้เข้าถึงบทบาทแค่ไหน โนอาก็ไม่อาจทำใจจูบกับผู้ชายได้ลง
“พี่ไปบอกให้เขาใช้มุมกล้องเอาไม่ได้หรอ”
“แกจะบ้าหรือไง นั่นผู้กำกับใหญ่เลยนะ”
“แต่พี่เป็ผู้จัดการดารานะ พี่ต้องขอให้ผมได้สิ”
“ฉันเป็ผู้จัดการดาราก็จริง แต่ไม่ได้เป็ผู้จัดการดาราหน้าใหม่ อีกอย่าง แกก็ยังไม่ได้ดังขนาดนั้น แค่มีผู้ติดตามหลักหมื่นไม่ได้ถือว่าดังด้วยซ้ำ ถ้ายังอยากอยู่ในวงการก็เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว”
โนอามุ้ยปากและนั่งถอนหายใจ
ตอนนี้ชายหนุ่มกำลังศึกษาอยู่คณะนิเทศศาสตร์ของมหาลัยชื่องดัง เขาเป็ลูกคุณหนูที่ถูกครอบครัวมีฐานะเลี้ยงดูมาเหมือนไข่ในหิน เกิดมายังไม่เคยมีใครสั่งงานและดุด่าขนาดนี้ แต่ถึงจะไม่พอใจผู้กับกำ โนอาก็ตั้งมั่นอยากจะอยู่ในวงการเนื่องจากอาชีพนักแสดงคือความฝันสูงสุด
เขาชื่นชอบเวลามีผู็คนวิ่งตามและสรรเสริญ โดยเฉพาะแฟนคลับสาวๆที่คอยกรี๊ดกร๊าดเหมือนนกกระจิบตลอดการเคลื่อนไหว แต่ดูเหมือนใบหน้าหล่อๆที่เทพเ้าได้สร้างให้จะใช้ไม่ได้ในวงการบันเทิงเท่าที่ควร ชายหนุ่มยังต้องเรียนรู้การแสดงอีกเยอะ แค่คิดก็เหนื่อยล้าจนสายตัวแทบขาดแล้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“น้องโนอาคะ เตรียมเข้าฉากค่ะ”
“ยังพักไม่ถึงไหนเลยนะครับ”
“คำสั่งผู้กำหับน่ะค่ะ”
“….เข้าใจแล้วครับ”
ชายหนุ่มหันไปถอนหายใจให้กับผู้จัดการ ก่อนจะก้มหน้าออกไปแสดงบทบาทที่ตัวเองไม่้าั้แ่ต้น แน่นอนว่าตลอดทั้งบ่ายเขาไม่สามารถแสดงบทชายรักชายได้ ผู้กำกับเริ่มเบื่อหน่ายและขึ้นเสียงด่าทอหนักหน่วงมากขึ้น
ใบหน้าหล่อเหลาน้ำตาคลอเบ้า ั้แ่เช้าถึงเย็น...ประโยคเพียงไม่กี่ประโยคก็ยังถ่ายไม่เสร็จสิ้นเสียที
ด้านหลังฉาก...
“เอาไงดีวะพี่ ไอ้เด็กนั่นแสดงห่วยฉิบหาย”
“มึงจะทำอะไรได้ พ่อแม่มันเป็สปอนเซอร์ซีรี่ย์น่ะสิ”
“เฮ้อ ลูกคนรวยก็แบบนี้ ตัวเองไม่มีความสามารถแท้ๆยังจะมาสร้างความลำบากให้คนอื่นอีก”
“กูจะโทรไปคุยกับบริษัทอีกที ถ้าไม่เปลี่ยนไอ้เด็กนี่ออกไปกูก็ไม่ทำแม่งล่ะ”
เสียงผู้กำกับและเสียงผู้ช่วยบ่นพึมพำด้านหลังฉาก โนอาได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อพร้อมกับกำหมัดแน่น เขาอยากจะพุ่งตัวออกไปะโด่าผู้ใหญ่สองคนนั้น แต่ก็ทำได้เพียงรีบเดินหนีกลับขึ้นไปบนรถ เขาจะไม่ยอมให้ใครเข้ามาเปลี่ยนบทอะไรทั้งนั้น ซีรี่ย์เื่นี้จะต้องเป็เขาที่ได้เล่นนำแต่เพียงผู้เดียว!