บทที่ 8 ก็อบลิน
แม้ผืนป่ารอบตัวจะดูธรรมดาไม่ต่างจากโลกแต่ผมกลับระแวดระวังตัวเต็มพิกัด มือทั้งสองขยับกระชับท่อเหล็กในมือแน่นพยายามหลีกเลี่ยงการแตะต้องพรรณไม้โดยไม่จำเป็
เพราะในโลกที่บิดเบี้ยวเช่นนี้ไม่มีใครรับประกันได้ว่าสิ่งที่ดูไร้พิษสงจะไม่ซ่อนเข็มพิษร้ายแรงเอาไว้
แฮดวินเดินนำหน้าพวกเราเข้าไปเป็คนแรกเขาสอดท่อเหล็กไว้ที่เข็มขัดและถือปืนพกเตรียมพร้อมในมือท่าทางการจับอาวุธที่ดูมั่นคงและเป็ธรรมชาติทำให้ผมค่อนข้างมั่นใจว่าเขาต้องเป็คนที่คุ้นเคยกับปืนเป็อย่างดี
หากเขาบอกว่าเป็ตำรวจจริงๆผมคงไม่แปลกใจเลยสักนิด
“รวบรวมสมาธิแล้วคอยฟังเสียงรอบข้างให้ดี”
เขากำชับเสียงต่ำขณะพากันลัดเลาะไปตามหมู่ไม้
“เนเทล คุณคุมทางซ้าย เดนี่ดูทางขวา ส่วนโชอี้ระวังหลังให้พวกเรา”
ผมปรับเปลี่ยนตำแหน่งตามคำสั่งแม้จะให้ความสำคัญกับทิศซ้ายเป็พิเศษแต่ก็ไม่ละเลยที่จะกวาดสายตาสำรวจความผิดปกติบนยอดไม้ไปด้วย
“ต่อจากนี้ให้กระซิบคุยกันเท่านั้นถ้าใครได้ยินเสียงน้ำไหล หรือเห็นพื้นที่แฉะผิดปกติให้รีบบอกทันที”
พวกเราเคลื่อนที่ต่อไปอย่างเงียบเชียบโชคดีที่ป่าไม่ทึบนักทำให้การเคลื่อนขบวนเป็ไปได้อย่างราบรื่น
ผ่านไปราวสามสิบนาที เสียงเดนี่ที่สบถพึมพำเบาๆก็แว่วมาให้ได้ยิน
“ป่าต่างดาวเฮงซวยเอ๊ย...”
ผมไม่นึกโทษเขาหรอกเพราะพวกเราทุกคนต่างก็อยู่ในอาการประสาทเสียสะดุ้งโหยงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงกิ่งไม้หักหรือใบไม้เสียดสีกัน
แฮดวินพาพวกเราเดินอ้อมเป็วงกลมโดยรักษาระยะห่างจากตู้ขบวนรถไฟไม่ให้ไกลจนเกินไปผมสังเกตเห็นเดนี่ เผลอไปแตะลำต้นไม้สองสามครั้งแต่เขาก็ยังดูปกติแสดงว่าพวกมันคงไม่มีพิษสงอะไรในระดับัั
“เรากำลังเข้าใกล้จุดที่หมาป่าพุ่งออกมาแล้ว”
เพียงประโยคเดียวจากแฮดวินก็ทำให้ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนถึงขีดสุดเดนี่เงียบเสียงลงทันควันจนผมแทบจะได้ยินเสียงเขาบีบอาวุธในมือแน่นตรงกันข้ามกับผมที่กลับรู้สึกสงบลงอย่างน่าประหลาด
“มีการเคลื่อนไหวทางซ้ายครับ”
ผมกระซิบเตือน
เสียงขึ้นลำปืนของแฮดวินดังคลิกพร้อมกับที่เขาหันไปตามทิศนั้นทันที
“ขยับไปทางขวาอีกนิดครับ!”
ผมรีบบอกพิกัดที่แม่นยำขึ้นเขาเล็งปืนค้างไว้ในขณะที่ร่างคล้ายมนุษย์ขนาดเล็กสองร่างพุ่งพรวดออกจากพุ่มไม้เข้ามาหาพวกเราพร้อมกันในมือของพวกมันถือหอกไม้เก่าคร่ำครึ
ผมเบี่ยงตัวหลบคมหอกที่พุ่งสวนมาได้อย่างหวุดหวิดรูปร่างที่ดูเตี้ยม่อต้อพอๆ กับเด็กทำให้ผมลังเลไปวูบหนึ่ง แต่ในจังหวะนั้นเองเสียงปืนก็แผดก้องขึ้นหนึ่งนัด ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องแหลมสูงที่ฟังดูผิดธรรมชาติ
ผมดึงสติกลับมาหลบหอกที่แทงสวนมาอีกครั้งก่อนจะเหวี่ยงท่อเหล็กเข้าใส่เต็มแรงจนปะทะเข้ากับส่วนหัวของมันเข้าอย่างจัง
หัวของมันแข็งกว่าที่คิดผมจึงไม่รอช้าฟาดซ้ำลงไปอีกครั้งโดยใส่แรงทั้งหมดที่มีพลางฉากหลบการแทงที่แม้จะดูเงอะงะแต่ก็บ้าคลั่งของมันไปด้วย
จนในที่สุดร่างนั้นก็ล้มคว่ำลงแน่นิ่ง
เมื่อเงยหน้าขึ้นผมเห็นแฮดวินกำลังวิ่งไล่ตามตัวประหลาดอีกตัวที่พยายามหนีไปตัวอักษรสีประหลาดปรากฏขึ้นเหนือหัวของมัน
[ก็อบลิน - เลเวล 3]
เ้าก็อบลินตัวนั้นถูกยิงเข้าที่จุดสำคัญแต่ยังพยายามกระเสือกกระสนหนีแฮดวินเก็บปืนแล้วเปลี่ยนมาถือท่อเหล็ก วิ่งไล่กวดตามไปติดๆ
ส่วนทางด้านหลัง โชอี้กับเดนี่กำลังรุมรับมือกับศัตรูตัวที่สามที่พยายามลอบโจมตีมันคือ [ก็อบลิน - เลเวล 2] ซึ่งดูเหมือนโชอี้ที่มีชั้นเชิงการต่อสู้เหมือนคนฝึกฝนมาอย่างดีจะรับมือมันได้ไม่ยากนัก
ผมตัดสินใจไม่เข้าไปช่วยพวกเขาเพราะฝ่ายเราได้เปรียบด้วยจำนวนสองต่อหนึ่งแต่เลือกที่จะวิ่งตามแฮดวินไปทันที
ผมมั่นใจว่าเขา้าปลิดชีพมันเพื่อไม่ให้มันกลับไปพาพวกมาเพิ่มและการที่เขาไม่ยอมใช้ปืนซ้ำก็ชัดเจนว่าเขา้าประหยัดะุไว้ใช้ในยามคับขันจริงๆ
ผมตามไปจนทันในจังหวะที่แฮดวินกำลังตรึงมันไว้พอดีเ้าตัวสีเขียวนั่นาเ็สาหัสจากรอยะุทำให้ความเร็วของมันตกลงไปมาก
ผมชะลอฝีเท้าลงเปลี่ยนเป็เดินเพื่อคุมเชิงพลางจับตาดูแฮดวินการเคลื่อนไหวของเขาระแวดระวังและมีการคำนวณอยู่ตลอดเวลา
เขาค่อยๆเดินเป็ครึ่งวงกลมล้อมเ้าสัตว์ร้ายที่กำลังแกว่งมีดสั้นไปมาอย่างสิ้นหวังาแอื่นที่ปรากฏตามตัวนอกเหนือจากรอยะุบอกให้รู้ว่าชายวัยกลางคนคนนี้ได้ฝากรอยแผลเอาไว้ให้มันไม่น้อยแล้วก่อนที่ผมจะมาถึง
ระหว่างที่ผมกำลังประเมินสถานการณ์ จู่ๆเ้าสิ่งมีชีวิตที่ถูกต้อนจนมุมก็พุ่งเข้าใส่แฮดวินด้วยความบ้าคลั่งมันเป็การโจมตีที่รวดเร็วแต่ไร้ซึ่งชั้นเชิง เป็เพียงการพุ่งเข้ามาตรงๆตามสัญชาตญาณดิบเท่านั้น
แฮดวินเกือบจะหลบพ้นทว่าแรงปะทะกลับมหาศาลพอที่จะทำให้เขาเสียหลักล้มลง ผมรู้สึกใเล็กน้อยเพราะหากเทียบกับขนาดตัวแล้วเ้าสัตว์ประหลาดผิวสีเขียวนี่กลับมีพละกำลังแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ
ผมไม่รอช้า พุ่งตัวออกไปทันที
ในขณะที่เ้าก็อบลินเงื้อมือขึ้นหมายจะแทงลงมาแฮดวินก็ยกท่อเหล็กขึ้นต้านไว้จนเกิดเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น
ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังประชันแรงกันอยู่นั้นผมก็เหวี่ยงท่อเหล็กในมือออกไปสุดแรงปลายเหล็กปะทะเข้ากับข้อมือของเ้าสัตว์ร้ายจนมันกรีดร้องออกมาด้วยความเ็ปและจำต้องปล่อยมีดหลุดมือ
ก็อบลินหันมาถลึงตาใส่ผมั์ตาสีแดงฉานคู่นั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นมันอ้าปากกว้างจนเห็นฟันแหลมคมพลางคำรามลั่นก่อนจะโถมเข้าใส่
ผมเบี่ยงตัวหลบไปทางขวาเพียงนิดในเสี้ยววินาทีแล้วฟาดท่อเหล็กเข้าที่ท้ายทอยของมันเต็มรักในจังหวะที่มันเสียหลักพุ่งผ่านไป
แต่นั่นยังไม่พอที่จะปลิดชีพมันได้เ้าก็อบลินพลิกตัวกลับมาพุ่งเข้าใส่ผมอีกครั้งทว่าสมองของผมได้คำนวณทิศทางไว้หมดแล้ว
ผมฉากหลบไปทางซ้ายอย่างใจเย็นก่อนจะเตะสวนกลับไปส่งร่างของมันให้กระเด็นออกไปเ้าก๊อบลินที่ล้มกลิ้งไปพยายามยันตัวขึ้นพร้อมเสียงกรีดร้องด้วยความคลั่งแค้น
น่าแปลกที่ผมไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวมันเลยแม้แต่น้อยความรู้สึกในตอนนี้กลับนิ่งสงบจนเกือบจะเ็าผมก้มลงหยิบมีดสั้นของมันขึ้นมาแล้วตั้งท่าเตรียมพร้อม
เมื่อเห็นอาวุธของตัวเองเปลี่ยนมือไปอยู่ในมือศัตรูเ้าก็อบลินก็เริ่มมีแววตาหวาดหวั่น ผมไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ตั้งสติพุ่งตัวเข้าหาและแสร้งทำเป็จะแทงเข้าที่ลำคอ
เ้าสัตว์ร้ายรีบยกมือขึ้นมาป้องกันตามสัญชาตญาณแต่นั่นคือกับดัก... ผมบิดข้อมือเบี่ยงทิศทางเพียงเล็กน้อยเพื่อหลบฝ่ามือของมันก่อนจะปักใบมีดเข้าที่ดวงตาของมันอย่างแม่นยำและง่ายดาย
มันคำรามลั่นด้วยความเ็ปแสนสาหัสมือทั้งสองปัดป่ายไปทั่วอย่างไร้ทิศทาง ผมรีบะโถอยฉากออกมา และ ในวินาทีต่อมาแฮดวินที่ตั้งตัวได้ก็ฟาดท่อเหล็กเข้าที่ขมับของมันอย่างรุนแรง
เ้าก็อบลินล้มเซไปทันทีแฮดวินไม่ยอมปล่อยโอกาสทองให้หลุดลอยเขาโหมฟาดซ้ำไปอีกหลายครั้งจนผมได้ยินเสียงกะโหลกศีรษะแตกโพลก เขาจึงยอมหยุดมือลง
ร่างของก็อบลินแน่นิ่งไปแล้วพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว
[คุณสังหาร ก็อบลิน - เลเวล 3 สำเร็จ]
เมื่อทุกอย่างสงบลงผมจึงพบว่ามือของตนเองกำลังสั่นเทาและหอบหายใจอย่างหนักกล้ามเนื้อทั่วร่างตึงเขม็งราวกับสายธนู
โลกที่เคยซีดจางและเงียบงันในสภาวะสมาธิพลันกลับมามีสีสันและเสียงรอบข้างก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างฉับพลันแฮดวินเองก็หอบจนตัวโยนพลางสบถพึมพำออกมาไม่หยุดเพื่อระบายความเครียด
ไม่ไกลนัก ผมได้ยินเสียงโชอี้และเดนี่ดังแว่วมาดูเหมือนทางนั้นจะยังปลอดภัยดีผมมองกลับไปยังจุดที่ถูกซุ่มโจมตีในตอนแรกก่อนจะเอ่ยขึ้น
“มีก็อบลินตัวหนึ่งแค่สลบไปรบกวนคุณช่วยดูต้นทางให้หน่อยได้ไหมครับ?”
แฮดวินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มเพลียๆที่ดูเหมือนฝืนทำ เหงื่อไหลซึมตามหน้าผากของเขาเป็ทาง
ผมไม่รอช้ารีบวิ่งกลับไปที่ศพก็อบลินที่พึ่งถูกสังหารก่อนคว้าด้ามมีดแล้วกระชากมันออกมาจากดวงตาของมันเสียงของแข็งที่หลุดออกจากช่องเนื้อชวนให้น่าคลื่นไส้จนผมมั่นใจเลยว่าจะจำเสียงนี้ไปอีกนาน
เมื่อกลับไปหาโชอี้และเดนี่ผมพบว่าทั้งคู่กำลังรุมฟาดก็อบลินเลเวล 2 ตัวที่พวกเขาสู้ด้วยอย่างไม่ยั้งมือแม้มันจะนิ่งสนิทไปนานแล้วก็ตาม
ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวที่ผสมปนเปกันแม้จะมีาแตามตัว แต่ก็ดูไม่สาหัสนัก
ผมเดินไปหาเ้าก็อบลินตัวที่ผมซัดจนสลบซึ่งยังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้นผมลองใช้เท้าสะกิดดูเพื่อให้แน่ใจว่ามันไม่ตอบสนองจริงๆ
ความรู้สึกตื่นตัวจากอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่านยังคงทำให้ผมรู้สึกมีกำลังวังชาอย่างประหลาดหรือบางทีมันอาจจะเป็ผลจากมานา ที่เริ่มไหลเวียนตามที่ระบบแจ้งไว้ก็เป็ได้แต่ผมก็ไม่รู้จริงๆ หรอกทำได้แค่คาดเดาเท่านั้น
ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆความคิดฟุ้งซ่านค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยสภาวะจดจ่ออีกครั้งผมมองร่างที่ไร้ทางสู้ตรงหน้าก่อนจะปักมีดลงที่ลำคอของมันโดยไม่ลังเล
[คุณสังหาร ก็อบลิน - เลเวล 2 สำเร็จ]
[เลเวล 1 > เลเวล 2]
4K
