ความเงียบเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง เคนตะพยายามห้ามหัวใจไม่ให้เต้นแรงแต่ก็ไม่อาจบังคับได้ ใบหน้าสวยค่อยๆ ลอบหันมามองร่างสูงข้างกาย หัวใจที่สั่นไหวของร่างบางทำให้คนตัวเล็กตัดสินใจซบแก้มนุ่มลงกับบ่าแกร่งอย่างอ้อยอิ่ง เคนตะตัวแข็งทื่อ ลมหายใจร้อนผะผ่าวของร่างเล็กรดเป็จังหวะอยู่ที่ต้นแขนของเขา ใบหน้าคมคายหันไปมองร่างบอบบาง อ้อมแขนแข็งแรงยกขึ้นมาโอบกอดคนตัวเล็กเอาไว้ดั่งใจปรารถนา นิ้วหยาบลูบค่อยๆ ผิวกายอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นอย่างแ่เบาราวกับ้าจะทะนุถนอมคนตรงหน้าอย่างดีที่สุด
ร่างเล็กที่ไม่ขัดขืนต่อต้านทำให้ความ้าเริ่มสุมขึ้นมาภายในอกแกร่งอีกครั้ง มืออ่อนนุ่มค่อยๆ ไล้ััแผงอกกำยำตอบกลับด้วยหัวใจที่เต้นรัว คางมนถูกเชยขึ้นอย่างแ่เบา ดวงตากลมโตที่สั่นระริกสบเข้ากับสายตาคมที่มองเขาอยู่ด้วยความรู้สึกรักและเทิดทูนยิ่งกว่าสิ่งใดทั้งหมด สติสัมปชัญญะทุกอย่างชัดเจนไม่เหมือนดั่งเช่นเมื่อคืนที่เมามาย ร่างสูงลูบแก้มขาวอย่างอ่อนโยนแล้วเอ่ยกระซิบถามด้วยแววตาที่โหยหาเพียงแค่คนตรงหน้าเท่านั้น
"หายโกรธข้าแล้วหรือขอรับ" ใบหน้าหวานแดงซ่าน เอ่ยตอบกลับเสียงอ้อมแอ้ม
"ข้าเคยโกรธท่านพี่ที่ไหนกันเล่า" ก้มหน้างุดซบเข้ากับแผงอกแกร่งเรียกรอยยิ้มให้ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าคม คางมนถูกเชยขึ้นอีกครั้ง ยังไม่ทันจะได้เตรียมตัว ริมฝีปากร้อนก็ทาบทับลงมาในทันที ลิ้นชื้นแทรกเข้าไปในโพรงปากอุ่นไล้เลียหยอกล้อลิ้นเล็กอย่างอ้อยอิ่งอย่างช่ำชอง
ตัดฉาก NC
[ สามารถอ่านฉาก NC ในตอนนี้ได้ในเว็บไซต์ ReadAWrite / ธัญวลัย / Fictionlog ตามลิงค์ที่หน้าแรกของนิยายได้เลยค่ะ ]
รถม้าเคลื่อนตัวเข้ามาในเขตของปราสาทอิชิฮาระใน่สายของวัน เสียงทุ้มขององครักษ์ซามูไรที่เอ่ยรายงานว่า 'ท่านคิโยชิกลับมาแล้วขอรับ' ทำให้มาซาโตะที่กำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานนั้นหัวใจกระตุกวาบขึ้นอย่างแรงราวกับว่าเขาเฝ้าจดจ่อถึง่เวลานี้มานานหลายวัน มาซาโตะเก็บกลั้นอารมณ์ความรู้สึกดีใจเอาไว้ เขาแค่พยักหน้าเบาๆ เป็เชิงรับรู้แล้วลุกขึ้นเดินตรงไปยังลานกว้างบริเวณปราสาทชั้นต้น สัมภาระค่อยๆ ถูกขนลงมาอย่างเบามือซึ่งเป็จังหวะเดียวกับที่มาซาโตะเดินมาหยุดลงตรงส่วนต้อนรับพอดี คิโยชิรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามาซาโตะมารับถึงที่ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยทักทาย เสียงทุ้มของคนตรงหน้าก็เอ่ยถามด้วยแววตาที่เป็ประกายเล็กน้อย
"ท่องเที่ยวสนุกไหมขอรับท่านคิโยชิ" ร่างบางยิ้มรับ
"ครับ… ต้องขอขอบคุณท่านพี่เคนตะที่ดูแลข้าเป็อย่างดี" ราวกับโดนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ 'ท่านพี่… งั้นรึ' คิ้วเข้มหมวดเข้าหากันเล็กน้อยกับสรรพนามสนิทสนมที่เอ่ยถึงเคนตะ อีกทั้งน้ำเสียงที่ดูชื่นชมอย่างไม่ปิดบังทำให้ความสงสัยก่อตัวขึ้นมาในดวงใจของพ่อบ้านหนุ่ม คิโยชิเองที่เหมือนจะรู้ตัวว่าได้ลืมตัวเผลอพูดออกไป ใบหน้าหวานก็ดูใเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามกลบเกลื่อน
"มาซาโตะก็งานเรียบร้อยดีใช่ไหม ปกติยุ่งมากจนไม่ค่อยมีเวลาว่างเลย น่าแปลกใจที่มาต้อนรับข้าได้" มาซาโตะฝืนยิ้มบางด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเป็ปกติราวกับไม่สงสัยอะไรเกี่ยวกับสรรพนามเมื่อครู่
"เพิ่งสะสางงานเสร็จพอดีขอรับ จะว่าไปแล้วท่านหญิงอากาเนะคงจะคิดถึงท่านแย่ รีบไปหาท่านเถอะขอรับ" คิโยชิพยักหน้าเห็นด้วย เขาส่งเสียง 'อืม' เบาๆ ในลำคอก่อนจะก้าวเดินขึ้นสู่ตัวปราสาทที่ทำจากไม้งามชั้นดี มาซาโตะค้อมศีรษะลงเบาๆ ยามที่คิโยชิเดินผ่าน แต่เมื่อเคนตะเดินผ่านเขานั้น สายตาคมกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แววตาดุร้ายสาดเข้าใส่ใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้เรียบเฉยเป็ปกติ เคนตะเองที่รู้สึกถึงแววตาอันไม่เป็มิตรก็ได้แต่หลบสายตาและค้อมศีรษะลงเบาๆ ให้กับมาซาโตะด้วยยศที่ต่ำต้อยกว่า
"ท่านแม่~ ข้ากลับมาแล้ว" เสียงหวานเอ่ยอย่างร่าเริงพร้อมกับวิ่งเข้าไปหาแม่ของตนที่กำลังนั่งถักผ้าอยู่ในห้องนั่งเล่นขนาดกว้างบริเวณชั้นแรกของปราสาทส่วนกลาง ผนังห้องฝั่งหนึ่งถูกเปิดออกกว้างเผยให้เห็นทิวทัศน์สวนสวยของปราสาท เสียงสายน้ำในลำธารไหลเอื่อยเบาๆ ฟังดูแล้วทำให้รู้สึกสงบใจอย่างน่าประหลาด รอยยิ้มของอากาเนะผุดขึ้นบนใบหน้าสวยเมื่อคิโยชิะโเข้ามากอดด้วยความรักตามประสา อากาเนะวางผ้าถักในมือลงแล้วยกขึ้นไปลูบศีรษะของคิโยชิอย่างแ่เบา เสียงหวานเอ่ยถามเื่งานเทศกาลว่าเป็อย่างไรบ้างเรียกรอยยิ้มกว้างจากลูกชาย คิโยชิเล่าให้ฟังอย่างมีความสุขว่าไปเจออะไรบ้างและเขาซื้ออะไรมาฝาก กล่าวพลางหยิบของออกมาจากกล่องเล็กๆ ที่ตนหอบหิ้วเข้ามาด้วย เสียงสนทนาเจื้อยแจ้วดังไปทั่วห้องขนาดกว้าง เคนตะที่ยืนอยู่หน้าห้องก็เผลอยิ้มตามออกมาบางๆ อย่างไม่อาจห้าม
นิยายอัพเป็ประจำทุกวันพุธ เสาร์ อาทิตย์ค่ะ
7K
