Astral Beast Hunter (นักล่าอสูรดวงดาว)

        ตอนที่87 ชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ตอนจบ

        “คนลามกคนนี้เป็นของภรรยา”แอนดรูว์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ขณะที่สวมกอดเลน่า

        เลน่าที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินแอนดรูว์เรียกเธอด้วยถ้อยคำสนิทแนบชิดตามแบบฉบับสามีภรรยาแถมเขายังใช้เสียงอ่อนหวาน ขณะที่กอดเธออย่างอบอุ่น ในใจเธอรู้สึกตื่นเต้นจนเสียง ‘ตึกตัก’ ของหัวใจดังออกมาจากร่างกาย

        “คุณสามี”เลน่าพูดเสียงหวานฉ่ำ เธอขยับตัวเล็กน้อยพร้อมเขย่งขาไปจูบกับแอนดรูว์แน่นอนว่าเขาตกใจเล็กน้อย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา เพราะเขาจูบตอบเธอต่อจากนั้นจึงกลายเป็นการจูบแบบดูดดื่มอยู่นานห้านาที ก่อนเสียงโมบิทจะดังขึ้นรายงานทุกสิ่งที่เกิดขึ้นให้แอนดรูว์รับรู้

        รายงาน........

        .......

        .....

        “รายงานทั้งหมดตั้งแต่โฮสเข้าสู่การวิวัฒนาการมีเท่านี้”

        “รายงานตรวจพบพลังงานมหาศาลกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ระยะห่าง ห้าสิบปีดาราจักร”

        สิ้นสุดการรายงานของโมบิทแอนดรูว์กับเลน่าได้จ้องตากันอย่างมีความหมายราวกับว่าทั้งสองรู้ใจกันยังไงอย่างงั้น

        “ผมสัมผัสถึงมันได้มันกำลังมาหาผม” แอนดรูว์พูดขึ้น เลน่ากอดเขาแน่นพลางพูดบางอย่าง

        “เธอจะสู้กับมันหรอ”

        “ไม่ถึงผมจะแข็งแกร่งขึ้น ผมก็ไม่อยากสู้เท่าไหร่” แอนดรูว์พูดพลางกอดเลน่า

        “เธอสู้มันไม่ได้งั้นเราต้องหนี ฉันพอรู้จักที่ดี ๆ อยู่บ้างจากความทรงจำสืบทอด” เลน่าพูดจบเธอเอาหน้าซุกลงบนอกแอนดรูว์

        “ผมสู้มันได้แต่สู้กับมันผมจะถูกเปิดเผย อันตรายมีมากกว่าที่ใครจะคาดคิดทางที่ดีคือเผชิญหน้าและเจรจา...ถ้าหมดหนทางเราถึงหนี” แอนดรูว์พูดพลางลูบแผ่นหลังเลน่า

        “ถ้าไม่มีทางเลือกล่ะ”เลน่าเงยหน้ามองแอนดรูว์ เป็นจังหวะเดียวกับเขาก้มมองเธอ

        “ผมคงต้องสู้และรีบหนี”แอนดรูว์พูดพลางจ้องมองดวงตาสีทองดุจสัตว์ป่าของเลน่า ที่กำลังแสดงความห่วงใยต่อเขาเขาไม่ได้แค่เห็นผ่านสายตา สิ่งที่เรียกว่าโชคชะตายังเชื่อมให้รู้สึกถึงกัน

        “เธอจะไม่ตายใช่มั๊ย”เลน่าจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีแดงสดใส ที่มีสัญลักษณ์ของความเป็นอมตะอยู่ใจกลางดวงตาของแอนดรูว์

        “ไม่มีทางคุณและผม สกายทาวเวอร์แห่งนี้ เราจะไม่เสียอะไรไปสักอย่าง” แอนดรูว์ตอบอย่างมั่นใจ

        “แล้วมีอะไรให้ฉันช่วยเธอได้บ้าง”เลน่าถาม ความรู้สึกอยากเป็นส่วนหนึ่งของเธอรุนแรงจนแอนดรูว์ยังรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

        “ไม่จำเป็นพี่สาวเป็นภรรยาของผม ผมปกป้องได้” แอนดรูว์ตอบพร้อมรอยยิ้ม

        “ฉันดีใจนะที่มีเธอคอยปกป้องแต่ฉันแข็งแกร่งขึ้นแล้ว” เลน่าปลดปล่อยพลังส่วนหนึ่งให้แอนดรูว์เห็นเขาเพียงยิ้มและพูดหยอกล้อเธอ

        “ว้าวที่รักของผมคงเก่งกว่าอสูรดวงดาวระดับเอสไปแล้ว เห็นทีต้องให้มาปกป้องผมบ้าง”

        “ระวังตัวด้วย”เลน่าพูดพร้อมรอยยิ้ม เพราะเธอสัมผัสได้ถึงพลังงานผันผวนรุนแรงถึงสามสาย

        “แน่นอน”แอนดรูว์ก้มตัวจูบหน้าผากเลน่าครั้งหนึ่ง แล้วสั่งโมบิท

        “มอบการควบคุมทั้งหมดให้ลูน่าระดับการป้องกันอย่าให้ตกหล่น มีโอกาสให้รีบเคลื่อนย้ายฐานหนีไปใจกลางมหาจักรวาลในจุดที่ปลอดภัยที่สุด...ไม่ต้องห่วงฉัน...นี่คือคำสั่งสูงสุด...เข้าใจไหม”

        “รับทราบจะดำเนินการทันทีเมื่อมีโอกาส” โมบิทตอบรับ

        “ลูน่าฝากจัดการที่เหลือด้วย” แอนดรูว์ทิ้งท้าย เขามองเลน่าครั้งหนึ่งแล้วหายตัวไปจากห้องตัดแต่งพันธุกรรมอย่างไร้ร่องรอย

        ในห้องตัดแต่งพันธุกรรมจึงเหลือเพียงเลน่าอยู่คนเดียวเธอเห็นว่าระบบป้องกันภายในเริ่มถูกยกเลิกทุกสิ่งกลับไปสู่สภาพเดิมเหมือนตอนแรกที่เธอเข้ามา

        “เชิญไปห้องพักคุณผู้โชคดี” เสียงเด็กสาวดังขึ้น เสียงนั้นดูไม่ค่อยพอใจกับเลน่าสักเท่าไหร่

        เลน่าเพียงยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินออกจากห้องตัดแต่งพันธุกรรมไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับเธอไม่มีตัวตน

        .

        .

        .

        .

        ด้านนอกสกายทาวเวอร์

        ห่างออกไปครึ่งปีแสงแอนดรูว์ปรากฏตัวขึ้นเหนือสกายทาวเวอร์ ท่าทางของเขานิ่งสงบยิ่งกว่าผิวน้ำนิ่งต่างจากชุดที่สร้างจากพลังอมตะกำลังพลิ้วไหวไปตามคลื่นพลังบางเบารอบตัว

        “ล่าอสูร”แอนดรูว์พูดเสียงเบา เสียงเขาดังก้องไปถึงสกายทาวเวอร์ ไม่กี่วินาทีถัดมาเส้นแสงสายหนึ่งได้พุ่งตัวออกจากสกายทาวเวอร์ตรงมาหาเขาในไม่กี่อึดใจ

        วิ้ง!

        กระบี่ล่าอสูรในฝักปรากฏขึ้นตรงหน้าแอนดรูว์เขาใช้มือซ้ายจับด้ามกระบี่พร้อมชักออกจากฝัก

        ชวิ้ง!

        กระบี่ล่าอสูรฉายคมกล้าตัวกระบี่เรืองแสงครั้งหนึ่งเหมือนกำลังยินดีที่แอนดรูว์จับมัน

        “มันใกล้มาแล้วแต่เวลายังเหลือพอ” แอนดรูว์พูดจบ เขาใช้ปลายนิ้วชี้ข้างขวาวาดนิ้วลงบนตัวกระบี่ทันใดนั้นอักขระอมตะที่มีความหมายว่า ‘ล่าอสูร’ถูกสลักลงบนตัวกระบี่

        ในเสี้ยวอึดใจตัวกระบี่ล่าอสูรเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น ตัวกระบี่กลายเป็นสีแดงสดใสเหมือนผลึกตัวกระบี่ยังบางเฉียบลงอย่างไม่น่าเชื่อ คมกล้าแกร่งปลดปล่อยกลิ่นอายเฉียบคมให้ความรู้สึกว่าสามารถตัดได้ทุกสิ่งอย่าง

        นอกจากตัวกระบี่ล่าอสูรด้ามจับยังเปลี่ยนไปเป็นสีแดงเรียบง่าย พู่ที่ประดับยังกลายเป็นผลึกสีแดงที่สามารถเคลื่อนไหวได้เหมือนเส้นเชือก

        แอนดรูว์มองตัวกระบี่ล่าอสูรที่ถูกยกระดับเขาจับมันพลิกไปพลิกมา ก่อนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

        “ประมาณนี้ดีขึ้นกว่าเดิม ส่วนฝักคงให้เป็นเหมือนเดิมไม่ได้เหมือนกัน” แอนดรูว์ขยับปลายนิ้วชี้ข้างขวาอีกครั้งครั้งนี้อักขระอมตะหลายตัวพุ่งตรงเข้าใส่ฝักกระบี่อักขระอมตะแต่ละตัวต่างพุ่งหายเข้าไปด้านใน

        กระทั่งอักขระอมตะทั้งหมดหายเข้าไปในฝักกระบี่ตัวฝักกระบี่เกิดเรืองแสงสีแดงสดใส จากนั้นตัวฝักกระบี่เริ่มเปลี่ยนไปเป็นสีแดงใสแบบเดียวกับผลึกลวดลายอสูรดวงดาวบนตัวฝักกระบี่ยังกลายเป็นสีทองและขยับไปมาเหมือนกับมันมีชีวิต

        ไม่นานลวดลายอสูรดวงดาวได้ขยับจนกลายเป็นประโยคเด่นบนตัวฝักกระบี่โดยที่คงไว้ซึ่งลวดลายของอสูรดวงดาวที่มีท่าทางกรีดร้องใกล้ตาย

        ‘สะบั้นชะตา ดับลมหายใจ สลายวิญญาณ’

        แอนดรูว์ใช้มือขวาคว้าจับฝักกระบี่เขาพลิกดูอีกด้าน ที่มีลวดลายอสูรดวงดาวแตกต่างไปแต่ประโยคนั้น...เป็นประโยคเดียวกันกับอีกด้าน

        “ขาดแค่จิตวิญญาณ”แอนดรูว์พึมพำ เขาเก็บกระบี่ล่าอสูรเข้าฝัก เกิดเสียง ‘ชวิ้ง’ ขึ้นอีกครั้งซึ่งเป็นกระบี่ล่าอสูรที่พึงถูกเก็บเข้าฝัก ปลดปล่อยพลังงานอมตะสายหนึ่งออกมา

        พลังอมตะสายนั้นเชื่อมโยงมันเข้ากับแอนดรูว์เขาเผยรอยยิ้มยินดี ก่อนโยนกระบี่ล่าอสูรไปทางมือซ้ายแล้วคว้าจับไว้อย่างแน่นหนา

        แอนดรูว์มองฝักกระบี่อีกครั้งดวงตาเขามองทะลุผ่านเข้าไปด้านใน จนทะลุเข้าไปในตัวกระบี่ล่าอสูรเขาเห็นจิตวิญญาณสีแดงอ่อนได้ถือกำเนิดขึ้นมาพร้อมกลิ่นอายอมตะ หลังจากนั้นเขาปล่อยกระบี่ล่าอสูรที่อยู่ในฝักให้ลอยอยู่ด้านหลังพร้อมกับเปลี่ยนไปยืนไพล่หลังอย่างเฝ้าคอย

        ‘ไม่มีนาโนแมชชีนในร่างกาย ติดต่อกับโมบิทไม่ได้ แต่กลับมีบางอย่างเชื่อมโยงให้เรารู้สึกถึงลูน่าเดโม่ เลน่าและกระบี่ล่าอสูร’ แอนดรูว์คิดในใจ ขณะที่สายตาเขาทอดมองไปในอวกาศ

        ผ่านไปหลายนาที

        แอนดรูว์ที่เฝ้ามองอวกาศในเขตไร้ชีวิตที่เงียบมาครู่หนึ่งเริ่มเห็นการเปลี่ยนแปลงและความผันผวนของมิติที่อยู่ห่างออกไปหลายปีแสง เขาหันกลับไปมองสกายทาวเวอร์ที่เริ่มทำการเคลื่อนย้ายอีกครั้งก่อนจะเคลื่อนย้ายหายไป

        “หมดห่วงไปอีกเรื่อง”แอนดรูว์พึมพำ เขาหันกลับไปมองทิศทางที่มิติเกิดการผันผวนพลางเก็บงำกลิ่นอายทั้งหมดเข้าสู่ร่างกายกระบี่ล่าอสูรเองยังเรืองแสงสีแดงแล้วกลมกลืนไปกับพื้นผิวของห้วงอวกาศพร้อมกับกลิ่นอายอมตะได้เลือนหายไปทั้งหมด

        ตึง!

        ไม่ทันไรแรงสั่นสะเทือนรุนแรงได้เกิดขึ้นในเขตไร้ชีวิตรอยแยกมิติยาวสุดลูกหูลูกตาได้เปิดออก

        ปึ่ง!

        รอยแยกขยายตัวความกว้างในรอยแยกนั้นสามารถเห็นดวงตาสัตว์ร้ายสีเขียวขนาดใหญ่ภายในความมืดมิดไร้สิ้นสุดได้หนึ่งในสาม

        “เจอแล้ว! ไอ้ตัวปลิ้นปล้อน!!!” เสียงทำลายล้างให้ความรู้สึกหนาวเย็นไปถึงขั้วหัวใจก้องไปทั่วเขตไร้ชีวิตแต่แอนดรูว์กลับไม่ได้รับผลกระทบ เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิมโค้งตัวเล็กน้อยพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

        “ยินดีที่ได้พบผู้อาวุโสอีกครั้งในความเป็นจริง”

        สิ้นเสียงแอนดรูว์เสียง ‘ฮึ!’ ไม่พอใจได้ดังขึ้น ตามมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

        “มานี่”

        หวื๊บ!

        คลื่นพลังเผด็จการสายหนึ่งพุ่งตรงมาหมายคว้าจับร่างแอนดรูว์เข้าไปในรอยแยก จังหวะนั้นเองรอยแยกมิติสองรอยได้เปิดออกพร้อมคลื่นพลังร้อนแรงสองสายพุ่งเข้ามาขัดขวาง

        เปรี๊ยง!

        คลื่นพลังเผด็จการถูกคลื่นพลังสองสายสลายไม่เหลือร่องรอยรอยแยกทั้งสองพลันขยายตัว เผยดวงตาวิหคลุกโชนไปด้วยเพลิงสีชาดในรอยแยกแรกส่วนในรอยแยกที่สองมีแต่เปลวเพลิงสีทองลุกโหม

        “พวกเจ้า!” น้ำเสียงทำลายล้างดังสนั่น คราวนี้ในน้ำเสียงแฝงความขุ่นเคืองมากล้น

        “จ้าวมังกร! คิดว่าในเขตเผ่าหงสา เจ้าจะทำอะไรก็ได้เหมือนในเผ่ามังกรรึ” น้ำเสียงน่าหลงใหลดังก้องในน้ำเสียงมีความไม่พอใจ คลื่นเพลิงสีชาดหลายสายยังพุ่งเข้าใส่ในรอยแยกมิติของจ้าวมังกร

        “เทพหงสาคิดขวางข้า เจ้าต้องบรรลุอมตะ” สิ้นเสียงทรงอำนาจทำลายล้างของจ้าวมังกร รอยแยกมิติขยายตัวขึ้นมากกว่าเดิมนับสิบเท่าแขนมังกรโบราณข้างหนึ่งพุ่งตรงเข้าหาแอนดรูว์หมายคว้าจับตัวเขาอีกครั้ง คลื่นเพลิงสีชาดทั้งหมดยังสลายหายไป

        “เฮ๊อะ! อมตะ?...เจ้าและพวกเราล้วนอยู่ในระดับมหาจักรพรรดิ สองต่อหนึ่งเจ้าคงหมดปัญญา”เสียงหวานใสดังขึ้น คราวนี้ในรอยแยกที่มีเปลวเพลิงสีทองลุกโหมได้มีเส้นแสงสีทองพุ่งปะทะเข้ากับแขนมังกรโบราณดัง ‘ตู้ม’ทั่วเขตไร้ชีวิตเกิดการสั่นไหวรุนแรง รอยแยกมิติฉีกขาดเกิดขึ้นนับไม่ถ้วน

        แขนมังกรโบราณถูกซัดกลับเข้าไปในรอยแยกแสงสีทองลอยนิ่งอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง แล้วพุ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าแอนดรูว์ก่อนกลายเป็นหญิงสาวงดงามสูงโปร่งผมสีทองในชุดโบราณสีขาวประดับขนนกที่มีลวดลายเพลิงสีทอง

        แอนดรูว์เห็นหน้าตางดงามที่ดูเหมือนมนุษย์ชัดเจนไม่ว่าจะดวงตาสีทองเหมือนนก ผิวขาวเนียนหรือโครงร่างที่เพรียวบาง ชุดที่ใส่ยังให้ความรู้สึกร้อนระอุอย่างไม่น่าเชื่อ

        “หนุ่มน้อยเจ้ามีอะไรวิเศษวิโสขนาดเจ้ามังกรยังต้องมาเอาตัวเจ้าเอง” หญิงสาวถามแอนดรูว์ เขากลับนิ่งสงบทำท่าทางครุ่นคิดเล็กน้อย

        “ขอบคุณพี่สาวผู้งดงามที่ให้ความช่วยเหลือผมไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้ามังกรต้องการอะไร” แอนดรูว์ตอบด้วยความนอบน้อมฉับพลันเสียงทำลายล้างได้ดังขึ้นพร้อมกับเส้นแสงสีเงินครามพุ่งออกมาจากรอยแยกมิติของจ้าวมังกร

        “ชีวิตของเจ้าไอ้ตัวปลิ้นปล้อนกลับมารับใช้เรา”

        วิ้ง!

        เส้นแสงสีชาดพุ่งออกมาจากรอยแยกเข้าขัดขวางเส้นแสงสีเงินคราม

        เปรี้ยง!

        เสียงปะทะดังก้องคลื่นพลังรุนแรงกระจายไปทั่วเขตไร้ชีวิต เศษหินเกือบทั้งหมดเริ่มแหลกสลายเป็นผุยผง

        “เรียนผู้อาวุโสท่านเป็นผู้ทำลายพันธสัญญา บีบบังคับผู้น้อยอย่างไม่เป็นธรรม นับว่าวาสนาของเราในฐานะมิตรจบสิ้นลงทั้งหมดล้วนเป็นความเอาแต่ใจของท่าน” แอนดรูว์พูดน้ำเสียงนอบน้อม ความนิ่งสงบของเขาและการที่ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากพลังทั้งสองที่ปะทะกัน ทำให้หญิงสาวที่อยู่ใกล้เดินเข้ามาสำรวจเขาอย่างใกล้ชิด

        “เจ้านี่แปลกนักบนตัวไม่มีกลิ่นอายใด ทนพลันรุนแรงของมหาจักรพรรดิได้อย่างไร”

        “พี่สาวทำแบบนี้ดูไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไหร่”แอนดรูว์หลบเลี่ยงหญิงสาว ขณะที่เส้นแสงสีเงินครามกำลังปะทะกับเส้นแสงสีชาดอย่างต่อเนื่อง

        ตู้มตู้ม ตู้ม~

        เส้นแสงทั้งสองปะทะกับต่อเนื่องอีกหลายครั้งก่อนเส้นแสงสีเงินครามจะหยุดลง เปลี่ยนไปเป็นหญิงสาวงดงาม สวมชุดโบราณสีเงินครามประดับลวดลายสูงศักดิ์ ดวงตาสีเขียวมรกตดุจสัตว์ร้าย เส้นผมสีเงินยาวสลวยมองโดยรวมให้ความรู้สึกเหมือนราชินีจอมเผด็จการจากยุคโบราณ

        ส่วนเส้นแสงสีชาดได้เปลี่ยนไปเป็นหญิงสาวผู้งดงามราวกับเทพธิดาสวมชุดโบราณสีแดงลายหงส์เพลิงดูสูงส่ง ดวงตาสีแดงชาด เส้นผมดุจเปลวเพลิง ริมฝีปากแสนดึงดูดใจในมือถือพัดพับอันหนึ่ง ราวกับว่าเธอเป็นเทพธิดาผู้น่าหลงใหล

        “เทพหงสาเจ้ากล้าหยุดไม่ให้เราจับตัวบัดซบนี่รึ” จ้าวมังกรแสดงท่าทางไม่ยินยอมถึงขีดสุด

        เทพหงสาปลายสายตามาทางแอนดรูว์เธอยกยิ้มเล็กน้อยให้จ้าวมังกร

        “จ้าวมังกรสงครามเผ่าได้เริ่มขึ้นแล้ว” สิ้นเสียงเทพหงสา จ้าวมังกรมีท่าทางเปลี่ยนไปหงส์อมตะที่อยู่ข้างแอนดรูว์ยังหายตัวไป แล้วไปปรากฏตัวอยู่ข้างเทพหงสา

        “เทพหงสาเจ้าอยากปกป้องมัน” จ้าวมังกรถาม น้ำเสียงแฝงการสะกดข่ม

        ฮรึ่ม! เทพหงสาปลดปล่อยคลื่นพลัง เผยรอยยิ้มเล็กน้อย

        “ในเขตเผ่าหงสาเจ้าไม่มีสิทธิ์ใด”

        “แค่ส่งตัวมันให้ข้าข้าพร้อมจากไป สงครามระหว่างเราจะไม่เกิดขึ้น” จ้าวมังกรพูดเหมือนกำลังต่อรองแต่ท่าทางนั่นดูไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง

        “ไม่สงครามเกิดขึ้นแล้ว” หงส์อมตะพูดแทรก คลื่นพลังร้อนระอุสีทองพวยพุ่งออกจากร่างบาง

        แอนดรูว์เห็นบรรยากาศรุนแรงขึ้นบวกกับสิ่งที่จ้าวมังกรแสดงออกมาเขาก็ส่ายหน้า

        “คงหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ”

----------จบเล่ม 2----------

ขอบคุณสำหรับผู้ที่ตามอ่านทุกท่าน

ผู้สนับสนุนทุกท่านที่ให้ความคืบหน้าเป็นไปอย่างต่อเนื่อง

เป็นไปได้สามารถช่วยอุดหนุนและกดกำลังใจหรือคอมเม้นต์ให้ไรท์ได้นะ