เกิดใหม่ครั้งนี้ จะสร้างประเทศที่ดีได้ไหมนะ ?

        “ยอดไปเลย” เ๽้าหญิงบอกด้วยความประทับใจ นั่นทำให้ผมรู้สึกผิดหน่อยๆ

        ส่วนโชยังมองผมด้วยสายตาไม่ไว้ใจเหมือนเดิม

        “เปลี่ยนผ้าปูที่นอนเป็๲ผืนที่ซักสะอาด และตากแดดใหม่ ทุกวันด้วยนะครับ”

        “ค่ะ” เ๯้าหญิงรับคำ

        เหนื่อยกว่าที่คิดแฮะ

        เกือบจะเที่ยง เริ่มรู้สึกหิวแล้ว

        “จะว่าไป ขุนหลวงกินอะไรบ้างหรือยัง?”

        เ๯้าหญิงสายหน้า

        “ท่านพ่อไม่ตื่นขึ้นมา พวกเราพยายามป้อนน้ำ แต่ท่านก็ไม่รับเลย”

        แย่ล่ะสิ ถ้าคนป่วยไม่ได้กินอะไรก็ขาดสารอาหารตายได้เหมือนกัน...

        เอายังไงดี

        พยายามกรอกอาหารเหลวดีมั้ย แต่ผมจำได้ตอนไปดูงานที่บ้านพักคนชราว่าการลำลักอาหารเข้าหลอดลมเป็๞สาเหตุการตายยอดฮิตของคนแก่เลยทีเดียว

        กรณีนี้ถ้าเป็๲โลกของเราคงจะให้อาหารทางสายยาง สอดสายยางลงไปถึงกระเพาะแล้วใส่อาหารเข้าไป

        แต่ทีนี่ไม่มีสายยาง จะมีอะไรใช้แทนได้มั้ยนะ

        ผมคิดดู จะว่าไปแล้วระหว่างทางเดินเข้ามานี่...

        “มีรากบัวมั้ย?” ผมถาม

        “หา”

        “พืชน้ำที่มีดอกบานบนน้ำน่พ ต้นมันเป็๞ท่อ มีรูเยอะๆ ต้มกินได้”

        “มีสิ” โชบอก

        “ไปหารากบัวอ่อนเล็กๆยาวๆมา” ผมบอก

        เ๽้าหญิงออกคำสั่งคนของเธอ

        ผู้ที่ได้รับคำสั่งรีบวิ่งออกไปทันที

        น่าจะได้เ๱ื่๵๹ ระหว่างที่รอนี้ก็เตรียมอาหารก็แล้วกัน

        อาหารของคนป่วยต้องทำให้เหลว และมีสารอาหารครบถ้วน

        “มีน้ำตาลมั้ยครับ” น้ำตาลน่าจะเป็๲คาโบไฮเดรทที่ดูดซึมง่ายที่สุด

        “น้ำตาล?” เ๯้าหญิงเอียงคอถาม

        “เดี๋ยวนะ พวกเธอไม่มีน้ำตาลเหรอ ของที่ทำให้หวานไง”

        “ปรกติถ้าอยากได้รสหวาน อาจจะใช้น้ำผึ้ง หรือผลไม้” มุยตอบ

        ไม่มีน้ำตาล? แบบนี้นี่เอง อาหารทุกอย่างจึงมีเน้นรสเปรี้ยว

        จะว่าไปแล้ว ผมลืมไปว่ามันมาจากไหนเพราะเห็นน้ำตาลอยูุ่ทุกที แต่น้ำตาลต้องใช้ตาล หรืออ้อย ถ้าไม่มีก็คงผลิตน้ำตาลไม่ได้

        ในประเทศไทยน้ำตาลส่วนใหญ่ผลิตจากอ้อย เป็๲อุตสาหกรรมการเกษตรที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดบ้านเกิดของผม เห็นว่าในบางประเทศใช้น้ำตาลที่ผลิตจากอย่างอื่น เช่นสหรัฐอเมริกาใช้น้ำตาลที่ผลิตจากข้าวโพด

        อ้อยเป็๞พืชพื้นถิ่นของอเมริกาใต้ กว่าจะมาถึงไทยก็ต้องให้พวกสเปน โปรตุเกสเอามา ส่วนตาลน่าจะเป็๞พืชพื้นถิ่น บ้านเราจึงมีน้ำตาลมานานแล้ว

        ผมเคยได้ยินเหมือนกันว่าบางประเทศอย่างญี่ปุ่นไม่มีน้ำตาลมาจนโปรตุเกสมาถึง น้ำตาลเม็ดเป็๲ของหวานชั้นสูงที่ขณะทูตโปรตุเกสเอามาเป็๲ของขวัญให้พวกไดเมียวเลยทีเดียว

        จะว่าไปแล้วโลกนี้มีตาลหรือเปล่านะ อย่างน้อยผมก็ไม่เห็นเลยในเวียงแก้ว

        แสดงว่าเมืองนี้ใช้น้ำผึ้งเป็๲หลัก ผมจำได้ว่า น้ำผึ้งมีทั้ง ฟรุกโทส และกลูโคส น่าจะใช้การได้

        “งั้นเอาน้ำผึ้งมาที”

        เ๽้าหญิงสั่งคนให้ไปเอาน้ำผึ้งมาจากครัว

        “เดี๋ยวก่อน” ผมรั้งเข้าไว้ ไหนๆจะไปแล้วขอให้ครบในทีเดียวเลยก็แล้วกับ “เอาเกลือ มะนาว ไข่ กับส่วนมันของเนื้อมาด้วย”

        ระหว่างนั้นผมสั่งให้ตั้งไฟในเตาข้างๆตัวเพื่อต้มน้ำ พอน้ำเดือดคนที่ไปเอาของก็กลับมาพอดี

        ผมต้มน้ำ ละลายน้ำผึ้ง ผสมเกลือ ใส่มะนาวลงไปหน่อยหนึ่ง แล้วตอกไข่ลงไป คนให้ละลาย

        ทำเร็วๆโดยไม่สนใจรสชาติ เอาเป็๲ว่ามีคาโบไฮเดรด โปรตีน ไขมัน เกลือแร่ วิตามินจากมะนาวก็พอแล้ว

        เสร็จแล้วก็ยกออกจากเตาและคนเพื่อรอให้เย็น

        พอทำเสร็จคนเก็บรากบัวก็กลับมาพอดี

        ผมสั่งให้ล้างรากบัวให้สะอาด แล้วตัดปลายทั้งสองข้าง รากบัวอ่อนผิวด้านนอกเรียบ

        ลองเป่าลมดู แล้วใช้ได้ ไม่มีรูรั่ว

        ใช้เป็๞หลอดดูดได้

        ตัดสินใจนึ่งก่อนอีกรอบเพื่อความสะอาด

        “จับท่านนั่งขึ้น” ผมสั่งเ๯้าหญิง

        ดูไม่สุภาพ แต่เธอก็ทำตามโดยดี และหาหมอนมารองด้างหลัง

        ผมทำแบบนี้เพื่อให้ตัวตรง แรงดึงดูดของโลกจะได้ช่วยในการนำอาหารลงไปในกระเพาะ

        ผมจับขุนหลวงเงยหน้าขึ้น

        “ช่วยหน่อยครับ จับไว้แบบนี้นะ”

        มุยจับขุนหลวงให้อยู่ในท่าเงยหน้าขึ้น

        ผมค่อยๆสอดรากบัวเข้าไปในคอ ไม่มีการสำลัก

        ไม่ต้องให้ถึงกระเพาะ แค่เลยหลอดลมเข้าไปในคอ เพื่อรับประกันว่าอาหารจะไปตามหลอดอาหารไม่ใช่หลอดลมก็โอเคแล้ว

        ทีนี้ก็เหลือแค่ส่งอาหารเข้าไปในท่อ

        ผมตักซุปที่เย็นแล้วใส่ถ้วย

        ผมมองดูแล้วรู้สึกว่าไม่เหมาะยังไงก็ไม่รู้

        “เ๽้าหญิงมุย”

        “ค่ะ?”

        พ่อลูกกันคนไม่เป็๲ไรล่ะมั้ง

        “ท่านช่วยนำอาหารเหลวนี้คายเข้าไปในหลอดได้มั้ยครับ”

        “เอ้”

        “ถ้าไม่ไหว งั้นผมต้องขออนุญาต”

        “ได้ค่ะ ถ้าช่วยท่านพ่อได้ ไม่ว่าอะไรก็จะทำ”

        เธอยกถ้วยนั้นจรดปาก

        เพราะตอนแรกไม่คิดว่าผู้ป่วยจะได้รับรส ผมเลยไม่ได้ชิม

        ได้แต่หวังว่ารสชาติมันคงจะไม่เลวร้ายนัก

        เ๽้าหญิงค่อยๆคายมันเข้าไปในท่อ

        “ช้าๆ นะครับ อย่าเป่าอากาศเข้าไปนะ”

        หนึ่งถ้วยเล็กต่อครั้งน่าจะพอ

        พอคิดดูแล้ววิธีนี้น่าจะให้ยาได้ด้วย แต่ไม่รู้ว่าจะให้ยาอะไร

        ล้างแผล ให้อาหาร ไม่มียา และผมไม่ใช่หมอ ผมทำได้แค่นี้แหละ

        “ทำแบบนี้วันละสี่ครั้งนะครับ ล้างแผล เปลี่ยนผ้าพันแผล ให้อาหาร” ผมบอก “เช้า เที่ยง เย็น และตอนดึกก่อนทุกคนเข้านอน”

        “ค่ะ” เ๽้าหญิงรับคำ

        เสียงปรบมือดังขึ้น

        “ยอดเยี่ยมๆ สมกับเป็๲ท่านเทวดา ข้าไม่เคยเห็นการปรุงโอสถ และการรักษาแบบนี้มาก่อนเลย” พระยาเขี้ยวเงินที่ดูเงียบๆอยู่ตลอดเอ่ยชมขึ้น

        “เป็๞แค่เ๹ื่๪๫เล็กน้อยเท่านั้นครับ” ผมค้อมหัวบอก

        “ถ้าเช่นนั้นคงต้องขอร้องให้ท่านเทวดาดูแลขุนหลวงต่อไป”

        นั่นทำให้ผมรู้สึกผิดแผนอยู่

        “ผมต้องอยู่ที่นี่ต่อเหรอ”

        “แน่นอน เราจะจัดที่พักให้ท่านภายในวัง” พระยาเขี้ยวเงินบอก

        ผมรู้ความหมายแฝงจากคำพูดนี้สองเ๱ื่๵๹

        อย่างแรกคือ ถ้าขุนหลวงไม่หายผมก็อย่าหวังจะได้ออกจากกำแพงวังนี้

        อย่างที่สองคือ พระยาเขี้ยวเงินตัดสินเ๱ื่๵๹ต่างๆในวังได้โดยไม่ต้องถามเ๽้าหญิง แปลว่าตอนนี้เขาใหญ่ที่สุดแล้ว

        “ฝากโชดูแลด้วยก็แล้ว” พระยาเขี้ยวเงินหันมาบอกยัยจิ้งจอกซึ่งสะดุ้งเฮือกขึ้นมา

        “รับทราบค่ะ” เธอรับคำอย่างว่าง่าย

        ใครบอกกันนะว่าตัวเองไม่ใช่ลูกน้องของพระยาเขี้ยวเงิน

        เป็๲อันว่าผมจะต้องถูกขังอยู่ในวังนี้ต่อไป

        ไม่มีอะไรรับประกันเลยว่าขุนหลวงจะรอด ผมไม่คิดว่าความรู้ทางการแพทย์งูๆปลาๆของผมจะช่วยใครได้

        ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะอยู่ได้อีกกี่วัน

        การรออยู่เฉยๆแบบนี้ก็ไม่ต่างจากการรอวันตายนี่เอง

        ผมตัดสินใจแล้วว่าจะต้องหาทางหนีให้ได้

        แต่เวลาจะเหลืออีกสักกี่วัน และผมจะรอดจากการจับตาดู และรักษาความปลอดภัยขนาดนี้ไปได้ยังไง...