ร่างบางนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงหลายชั่วโมงก็ยังไม่หลับ
‘คงเพราะเปลี่ยนที่นอน’ เธอคิดแก้ต่างให้ตัวเอง
ไม่ใช่เพราะคำพูดของฟ้าและน้ำหวานหรอก สองคนนั้นยังเด็กเลยมองอะไรฉาบฉวยคิดง่ายๆ ว่าหญิงชายไปไหนด้วยกันก็ต้องเป็แฟนกันแล้วถ้าอย่างนั้นเธอคงมีแฟนตอนเรียนมหาวิทยาลัยเป็กระตัก
นอนไม่หลับเลย ทำยังไงดี?
สนิทกับศวัสที่สุดไหม…ก็เปล่านะบางครั้งยังคุยและเล่นเกมออนไลน์กับกมลภพมากกว่าอีก
ศวัสมาจีบเหรอ…ก็ไม่นะ เตวิชที่พูดปาวๆว่าจีบเธอ ก็ยังเชื่อไม่ได้จะอะไรกับคำพูดของหมอพวกนี้
เธอให้ความสำคัญกับศวัสเป็พิเศษหรือเปล่า…ก็ไม่อีกล่ะเพราะวันนั้นเขาดูเหมือนคนป่วย ถ้าเป็หมอคนอื่นเธอก็คงดูแลเป็พิเศษเหมือนกัน
แล้วทำไมเธอคิดถึงแต่ศวัสนะทั้งที่หมอคนอื่นก็เคยทำกิจกรรมร่วมกันมาเหมือนกัน
โอ๊ย!ปวดหัว นอนได้แล้วภัควริณย์
“ทำไมหน้าตาเราเป็อย่างนั้นยัยพี” ป้าภาดาสังเกตเห็นใบหน้าอึนๆของหลานสาวคนโต ขณะช่วยขนของขึ้นรถเพื่อไปใส่บาตรเนื่องในวันขึ้นปีใหม่
“นอนไม่ค่อยหลับค่ะป้า สงสัยแปลกที่”
“แปลกทงแปลกที่อะไรก็ห้องเดิมของตัวเองแท้ๆแล้วนี่จะขับรถไหวหรือเปล่า ไม่งั้นก็ให้ใจแก้วมาขับ”
“ไหวค่ะ ให้พี่แก้วดูภูริอยู่บ้านเถอะ”
“เอาไปด้วยกันหมดก็สิ้นเื่ เปลี่ยนรถๆ ไปหยิบกุญแจรถแวนมา”
“อะไรเหรอพี่ภา” ภีรดาถามพี่สาวที่พักอาศัยอยู่บ้านเดียวกัน
“ยัยพีขับรถไม่ไหวนะสิ ฉันเลยจะให้ใจแก้วมาเปลี่ยนแล้วเอาภูริไปด้วย”
“เป็อะไรมากไหมลูก”
“นอนไม่ค่อยหลับค่ะแม่ เช้ามาเลยอ๊องนิดหน่อย”
“งั้นก็อยู่บ้าน แม่ไปกับป้าแป๊บเดียวก็กลับ พีไปนอนพักเถอะให้ใจแก้วมาขับรถให้ก็ดี”
ภัควริณย์ยอมรับเสียงอ่อนทั้งที่ตั้งใจจะไปทำบุญกับครอบครัวแท้ๆเชียว ร่างบางเดินเข้าบ้านเรียกใจแก้วญาติห่างๆ ที่มาช่วยงานบ้านเล็กๆ น้อยๆและช่วยเลี้ยงภูริให้มาเป็สารถีของแม่และป้าแทน
“พี่ภูริหล่อจังครับลูก มามะแม่หอมที” เด็กชายภูริแต่งตัวหล่อเป็พิเศษเพราะวันนี้จะได้ออกนอกบ้านเสื้อยืดแขนยาวสวมทับด้วยแจ็กเก็ตตัวหนาบวกกับกางเกงยีนส์และรองเท้าบูตสุดเท่อากาศเย็นๆ ทำให้ใบหน้าอวบๆ แดงปลั่งน่าฟัดเป็ที่สุด
“ไม่ให้หอ” หนุ่มน้อยหวงแก้มยกมืออูมๆ ขึ้นปิดหน้า
“ทำไมแม่พีหอมไม่ได้ล่ะ”
“หอไม่ล่าย เดี๋ยวเป็ผื่น ไม่หล่อ”
“ตัวเท่านี้รู้จักห่วงหล่อแล้ว”
ภัควริณย์หัวเราะนึกถึงเมื่อหลายเดือนก่อนที่ภูริไปที่ทำงานเธอแล้วถูกหอมแก้มพอตกเย็นอาการแพ้เครื่องสำอางของสาวๆ ที่รุมหอมแก้มผื่นขึ้นเต็มหน้าจนต้องไปหาหมอทำให้ลูกเธอกลายเป็เด็กหวงตัวไปเลย
“โอเคไม่หอมๆ” เธอนั่งลงยองๆ หน้าลูกชาย “แล้วกอดได้ไหม”
“กอดล่าย” เด็กชายเอียงตัวให้กอด
“หอแบกนี้แทนก็ล่าย” ทำนิ้วโป้งกับนิ้วชี้จรดกันแล้วทิ่มที่แก้มของเธอเบาๆ
“ป้าแก้วบอกให้หอแบกนี้”
ภัควริณย์นอนงีบไปพักใหญ่พอตื่นขึ้นมาบ้านหลังใหญ่ก็ยังเงียบกริบแสดงว่าทุกคนยังไม่กลับมาจากไปทำบุญที่ศาลากลางจังหวัดหญิงสาวรู้สึกเบื่อจึงเปิดแชทไลน์เช็กข้อความในโทรศัพท์ มีหลายข้อความส่งมาอวยพรปีใหม่ทั้งจากบรรดาหมอและเพื่อนร่วมงานเธอกดส่งสติกเกอร์สวัสดีปีใหม่ตอบกลับแล้วนึกขึ้นได้ว่ายังมีงานค้างอยู่จึงรื้อกระเป๋าใบใหญ่ออกมา
รีวิวลิธของเดนท์ปี 1 ที่เธอหอบหิ้วกลับมาต่างจังหวัดด้วยปกติเธอมักจะตรวจงานจากไอแพด แต่ปีนี้ทันตแพทย์หญิงนลินทิพย์ซึ่งเป็อาจารย์สอนวิจัยหลักบอกว่าอ่านไม่ถนัดจึงขอให้หมอพรินต์ลงกระดาษแทนเธอซึ่งอยู่ในฐานะผู้ช่วยสอนทำหน้าที่ตรวจเช็กเอกสารอ้างอิงและค่าทางสถิติก่อนจะส่งให้อาจารย์อ่านเนื้อหาจึงพลอยต้องอ่านและแก้ไขจากกระดาษไปด้วย
หญิงสาวเอนตัวลงบนโซฟาหน้าทีวีจอั์เปิดเพลงคลอเบาๆ พลางตรวจงานให้สามหนุ่มเธอตรวจงานของกมลภพและศวัสเสร็จวางไว้กับพื้นพอหยิบงานของนนทวัฒน์ขึ้นมาก็ได้ยินเสียงเปิดประตูดังกุกกักสักครู่แล้วก็ปรากฏร่างป้อมๆของภูริก็วิ่งถลาเข้ามาแบบทุ่มสุดตัว
“แม่พีพีพีพี!” ขาสั้นๆ พาร่างเล็กพุ่งหลาวมาแบบไม่ติดเบรก
“อ๊า! น้องพีเก็บงานเร็ววว! พี่ภูริหยุดวิ่งก่อนคร้าบ!”ใจแก้วร้องะโบอก แต่ภัควริณย์ยังงงทำตัวไม่ถูกจนกระทั่งรู้เหตุผลที่ใจแก้วร้องเสียงหลงก็ต่อเมื่อรีวิวลิธของหนึ่งในสามหนุ่มถูกรองเท้าบูตย่ำจนเป็รอยเท้ากลางหน้ากระดาษและมือป้อมๆ นั้นก็คว้าขึ้นมาขยำๆ แล้วฉีกแคว่ก!
โอยยย!ภูริลูกแม่! หนูทำอะไรกับงานของแม๊!
กว่าจะช่วยกันแกะรีวิวออกจากมือน้อยๆที่เหนียวยังกับตุ๊กแกได้กระดาษก็ขาดและยับยู่ยี่ไปทั้งหน้าเ้าตัวเล็กยิ้มร่าโชว์ฟันน้ำนมอย่างร่าเริงเพราะคิดว่าผู้ใหญ่เล่นด้วยเอื้อมมือจะคว้ากระดาษแผ่นใหม่แต่ถูกใจแก้วคว้าตัวแล้วยกขึ้นได้ก่อนขาสั้นสองข้างแกว่งไปมาราวกับตุ๊กตาชัคกี้
ใช่! ตุ๊กตาตัวนั้นแหละ!
ตอนนี้เธอนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะเปรียบเทียบกับตัวอะไรที่จะเหมาะเท่ากับตุ๊กตาผีสิงนั่นอีกแล้ว
บันเทิงดีแท้ชีวิตนังพี!
“หมอพี่มีเื่จะสารภาพ” ภัควริณย์ไลน์หาเ้าของรีวิวลิธที่เกิดปัญหาในตอนเที่ยงขณะที่นั่งรอขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพฯ
“ครับ” หมอหนุ่มผู้ไม่รู้ชะตาตัวเองตอบรับเสียงใส “จะสารภาพรักเหรอครับ ขอผมทำใจสักครู่”
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่เป็ลูกชายพี่สารภาพรักกับหมอนะ”
ศวัสอึ้งนึกไม่ออกว่าเธอจะเล่นมุกไหน
“หมอเปิดกล้องได้ไหมพี่มีอะไรจะให้ดู”
“ไม่สะดวกเลยครับขอผมจอดรถก่อนเดี๋ยวโทรกลับ” ชายหนุ่มเลี้ยวรถเข้าปั้มข้างทางแถวบางปะอินเขากำลังอยู่ระหว่างเดินทางเข้ากรุงเทพฯ ตอนที่เธอโทรมาพอได้ที่จอดเขาจึงติดต่อหญิงสาวอีกครั้ง
“ครับพี่” ศวัสเปิดกล้องวิดีโอคอลเห็นภัควริณย์ทำหน้าจ๋อยนั่งอยู่บนเก้าอี้ในสนามบินห่างจากคนอื่นพอสมควร
“ผลงานฝากรักของภูริ” หญิงสาวโชว์รอยรักรองเท้าบูตประทับกลางหน้ากระดาษยับย่น
หมอหนุ่มอึ้งไปเสี้ยววินาทีก่อนจะหัวเราะ“แล้วผมต้องทำยังไง”
“รบกวนหมอพรินต์ใหม่ได้มั้ย พี่ถึงกรุงเทพฯ แล้วจะแวะไปเอาที่บ้านหมอ”เธอช่วยอำนวยความสะดวกให้หมอหนุ่มเต็มที่
“ได้ครับไม่มีปัญหา พี่อยู่ไหนตอนนี้”
“สนามบิน เครื่องจะไปถึงดอนเมืองประมาณ 4 โมงเย็นกว่าจะไปถึงหมอก็สักราวๆ6 โมง”
“ผมกำลังจะขึ้นทางด่วน” เขาบอกคร่าวๆ “กลับถึงแล้วบ้านจะพรินต์ให้แต่พี่ไม่ต้องมารับหรอกเดี๋ยวผมไปส่งให้ที่ดอนเมืองจะได้ไปรับพี่ด้วย พี่เอารถไปไว้จอดสนามบินหรือเปล่า”
“พี่มาแท็กซี่”
“ตามนั้นเดี๋ยวผมไปรับ”
“เกรงใจหมอ ไม่รบกวนดีกว่า”
“ครั้งก่อนพี่ยังไปรับผมเลย หายกัน”
ภัควริณย์วางสายแบบงงๆดีที่หมอหนุ่มเข้าใจอะไรง่ายๆ แถมยังใจดีจะมารับเธออีก
เฮ้อ! รอดตัวไป
1K
