บทที่ 8 งานอีเว้นท์แรกกับเหล่าเด็กสามหน่อ
สวัสดีครับผม พบกับผม กาวีชัย กาวะสี หรือ กาว ชายผู้ตายไปแล้วและได้ไปเกิดใหม่ในต่างด้วยความช่วยเหลือของเหล่าจอมมาร ทำให้ผมกลายเป็นักล่าผู้กล้าในต่างโลก หลังจากที่รอดมาต่างโลกก็ได้รับการตอนรับด้วยการสาดน้ำสงกรานต์จากเด็กสามหน่อ ล่อสะหัวเปียกเลย แถมตอนนี้ร่างกายผมได้เปลี๋ยนไป๋กลับไปเด็กหนุ่มอีกครั้ง……ตูได้กลับเป็เด็กอีกครั้งโว้ยยยยยยยย!
“พี่ชายเป็อะไรไหม?”
“ไม่เป็ไรหรอกแค่พี่ชายกำลังซ๊อกอยู่เท่านั้นเอง อะฮะฮะฮ่ะ”
““………””
ผมกำลังนั่งซ๊อกมองท้องฟ้ายามเช้าอย่างเหม่อลอยบนพื้นหญ้าที่ติดกับริมลำธารโดยที่มีพวกเด็กนั่งข้างๆเป็เพื่อน
ตอนนี้ผมจำเื่ได้ทั้งหมดแล้ว ทั้งเื่ที่ผมตาย ไปอยู่โลกระหว่างความเป็ความตายได้เจอจอมมารโลหิตคลั่งนามว่าแฟรนเรบลัสกับจอมมารพฤกษาอาฆาต นามว่าบลูดีทรีและจอมมารอีกหลายตน ถูกยัดเยียดให้เป็นักล่าผู้กล้าแล้วส่งมาเกิดใหม่ในต่างโลกหรือก็คือที่แห่งนี้
ว่าแล้วพอนึกถึงตอนที่กำลังส่งตูมาต่างโลก แล้วบอกว่า‘เป็แค่ในนาม’นั้น…นึกแล้วก็ยังขำไม่หาย ใบหน้าเหว๋อของเหล่าจอมมาร นี้ถ้ามีกล้องคงต้องถ่ายภาพชัดระดับHDสูงสุดไว้ดูแก้เครียดได้เป็อย่างดีเลย อา~ เสียด้ายจัง~
ว่าแต่ ตูก็นึกไม่ถึงเหมือนกันนะเนี่ย ว่าตูจะเปลี๋ยนไป๋!ได้กลับไปเป็เด็กอีกครั้งหนึ่ง ก็มีให้เห็นอยู่บ่อยหรอกในมังงะหรืออนิเมะ ไอ้พวกที่โตจนทำงานหรือแก่มากแล้วพอได้กลับมาเกิดใหม่กลับไปอยู่่วัยเด็กอีกครั้ง แต่พอเจอกับตัวบอกเลย
รู้สึกดีสุดๆไปเลย!!!
ว่าแล้วก็ลองลุกขึ้นขยับร่างกายยืดเส้นไปมาเหมือนออกกำลังกายเอ็กเซอร์ไซส์ ดูเหมือนเด็กๆจะสนใจเลยทำตามด้วย หลังจากยืดเส้นไปได้สักพักก็วิ่งจ๊อกกิ้งรอบๆลานกว้างนี้ และแน่นอนพวกเด็กๆก็ทำตามเช่นกัน รู้สึกกลายเป็ครูเทรนเนอร์ที่ไปยืนบนแสตนเปิดเพลงนำท่าเต้นแอโรบิคออกกำลังกายยามเช้า
รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก ร่างกายที่เบาหวิวขยับได้ดังใจ ไม่มีอาการปวดร้าวหรือเมื่อยล้าแต่อย่างใด ไม่ได้รู้สึกอย่างนี้มานานแล้ว… ว่าแล้วร่างกายตอนสมัยหนุ่มเนี่ยน่าจะBestหรือดีสุดแล้วละ
“สนุกจังเลย~”
“นั้นสิ ไม่เคยออกกำลังอย่างนี้มาก่อน”
พวกเด็กๆท่าทางจะชอบกัน เด็กชายที่น่าจะเป็หัวหน้าดูเหมือนยังสบายๆอยากวิ่งต่อ เด็กหญิงดูจะติดใจท่ายืดเส้นกำลังทำท่าซ้ำขณะจดจำ แต่เด็กชายที่ชอบหลบข้างหลังดูจะเหนื่อยๆ
“แฮกๆ ทำไม่ทั้งคู่…ดูฟิด…กันจัง…”
“แค่นายอ่อนแอไปมากกว่านะ”
“อูว”
เด็กหญิงตอบเด็กชายที่กำลังเหนื่อยกลับสะทำเอาเขาพูดไม่ออก พอเขาได้ยินอย่างนั้นทำหน้าเศร้าลงเล็กน้อยในความอ่อนแอของตน ส่วนเด็กชายอีกคนดูไม่ได้สนใจอะไรเลยเอาแต่ะโเล่นไปมา
“ไม่เป็ไรหรอก แค่ออกกำลังกายบ่อยๆเดียวร่างกายก็แข็งแรงขึ้นเอง”
“จริงเหรอครับ?”
“จริงสิ”
ว่าเสร็จผมก็ลูบหัวให้กำลังใจ เขาเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะยิ้มดูน่ารักให้กับผม เด็กหญิงกับเด็กชายที่เป็หัวหน้ากลุ่มก็ยิ้มให้ผมเช่นกัน เด็กน้อยเหมาะกับรอยยิ้มที่สุดแล้ว
“เื่นั้นไม่ต้องกลัวเลย มีฉันคนนี้อยู่หายห่วงได้เลยเดียวฉันจะเป็คนฝึกให้เอง”
“ดูถ้า…จะเป็การฝึกที่เหนื่อยจัง”
“พูดอย่างนี้หมายความว่าไงกัน!”
“บะ-เปล่า ไม่มีอะไร”
เขาพยายามบ่ายเบี่ยงในขณะที่เธอจ้องเขาดูโกรธงอนนิดหน่อย เด็กชายที่เป็หัวหน้ากลุ่มก็วิ่งเข้ามาข้างหลังเด็กชายที่ชอบหลบข้างหลังจนเกือบล้ม เบาๆหน่อยเดียวเพื่อนล้ม!
“ไม่ต้องกลัวเดียวข้าช่วยฝึกช่วยฝึกเอง รับลองหายห่วง”
“ยิ่งห่วงกว่าเก่าอีกสิไม่ว่า ในหัวเธอที่แต่วิ่งอย่างเดียวไม่ใช่หรอ แถมให้ไปวิ่งระดับเดียวกับเธอมีหวังตายกันพอดี ดีน”
“โถ่ คิดมากไปได้ แค่นี้ไม่ตายหรอกเนอะ แอช”
“อะ ฮะฮะๆๆ”
เขาไม่ได้ตอบอะไรได้แต่หัวเราะแห้งๆออกมา ผมก็นั่งลงดูทั้งสามคุยหยอกล้อเล่นกันไปอย่างสนุกสนานกันตามภาษาเด็กๆ ว่าแล้วพวกเขาทั้งสามดูสนิทกันมากเลยทีเดียว ดูแล้วอบอุ่นหัวใจดีจัง~
“ว่าแต่ พี่ชายเป็อะไรถึงได้ไปนอนหลับที่พื้นอย่างนั้น”
เด็กชายที่เป็หัวหน้ากลุ่มถามขึ้นอย่างสนใจ พอได้ยินเพื่อนถามงั้นทั้งเด็กหญิงมองจ้องผมอย่างสงสัยอีกครั้งกับเด็กชายที่ชอบแอบหลังเพื่อนตอนนี้ดูเหมือนจะเลิกกลัวผมแล้วมองผมอย่างสงสัยเช่นกัน
เอาไงดีล่ะ? งานอีเว้นท์แรกสอบถามมาแล้ว
อืม…ก็ไม่รู้จะบอกไง จะให้บอกว่า มาจากต่างโลก แบบจอมมารนีทนั้นก็ไม่ได้ โดยเฉพาะเื่ที่ตูเป็นักล่าผู้กล้านี่ของตายห้ามไม่ให้รู้เด็ดขาด งั้นตอบแบบPlaySaveเหมือนพวกพระเอกในอนิเมะละกัน
“ถ้างั้นขอเป็การแนะนำตัวเลยละกัน พี่มีชื่อว่า กาวีชัย กาวะสี นะ”
“กะ-กาวิ…ชา กาวสี่??”
พอทั้งสามได้ยินชื่อไม่คุ้นหูก็พยายามเรียกชื่อ แต่ก็เรียกกันไม่ถูก เออ สงสัยชื่อจะเรียกยากไปแหะ
“ถ้าเรียกยากไป เรียกพี่ว่ากาวก็ได้ นั้นเป็ชื่อเล่นที่เพื่อนพี่ตั้งให้นะ”
“พี่กาวหรอครับ”
“พี่กาว?”
“พี่กาว…”
ดูถ้าจะเรียกกันได้ไม่มีปัญหา ถึงจะเป็คนบอกให้เรียกเองก็เถอะ แต่พอโดนเรียกอย่างนั้นมันก็ยังไงๆอยู่ ที่ได้ชื่อเล่นนี้มาเพราะ ‘มันเหมือนกับนิสัยผมสุด’ เพื่อนว่างั้น ทุกวันนี้ผมยังสงสัยอยู่เลยว่าเหมือนตรงไหน?
“แล้วทำไมพี่ไปนอนคว่ำอยู่กลางล้านกว้างอย่างนั้น?”
“พี่เป็นักเดินทางนะ พอดีหลงทางนิดหน่อยเพราะพึ่งเคยมาที่เมืองนี้ครั้งแรก ตอนนั้นก็มืดแล้วพี่ยังหาที่พักไม่เจอเลยนั่งพักแล้วคงเผลอหลับไปนะ”
“““อ้อ~”””
ทั้งสามร้องขึ้นพร้อมกันหลังจากที่ผมเล่าจบ… สมบูรณ์แบบ! ไม่มีที่ติ! ผมได้เล่าเื่ตามสไตล์พระเอกมาต่างโลกเพราะงั้นไม่ต้องห่วง พวกเด็กจับไม่ได้แน่นอน
“โกหกสินะคะ”
“เอ๊ะ?”
“เื่ที่พี่เล่าให้ฟังเมื่อตะกี่นี่ โกหกสินะคะ”
เด็กสาวพูดขึ้นมาขณะจ้องมายังหน้าผมอย่างมั่นใจ ความแตกแล้วววว
ทำไมกันละ ผมก็เล่าเื่ได้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติเหมือนที่พวกพระเองชอบใช้กันแล้วนิ แล้วทำไมกันละ รึ-หรือว่าเด็กคนนี้เป็NewType!
“ก็แผนที่ของเมืองที่พึ่งทำใหม่เสร็จเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ถูกปักไว้ ใกล้ๆนี้เองคะ”
ว่าแล้วเธอก็ชี้ไปตรงที่ปักแผนที่ที่ว่า มันถูกวาดด้วยสีลงบนแผนไม้แล้วตอกตะปูเป็ป้ายอันเบ่อเรอะเห็นชัดเจนง่ายต่อการเห็นคงต้องยกความดีความชอบคนที่ดูแลเื่นี้ เอ็งมาใส่ใจเื่แผนที่อะไรกันตอนนี้—! แถมไม่ไกลจากจุดที่ตูนอนสะด้วย
“แล้วที่พักที่ว่าก็อยู่ติดล้านกว้างนี้เอง อันนั้นเป็โรงแรงของหนูเอง”
เธอว่าเสร็จก็ชี้ไปข้างหน้าผมก็เป็โรงแรมจริงๆ ป้ายโรงแรงแคว่นไว้อยู่ตำตาเหมือนที่เธอว่า ที่ใช้แค่โรงแรมเดียวมีหลายโรงแรมเรียงติดกันไม่ห่างไกลกัน คิดว่าคงมีอีกหลายที่รอบๆลานกว้างนี้
ว่าแล้วเด็กสาวก็ชี้ไปที่ป้ายโรงแรมหนึ่ง อ่อ~ นั้นโรงแรงเธอเหรอ เลือกทำเลได้ดีถ้าเป็นี่คนคงผ่านเยอะคงได้ลูกค้าเพียบเลย มันใช้เวลามาคิดเื่พวกนี่ไม่ตัวตู!
ว่าแล้วเด็กทั้งสามก็ทำการจ้อง~ มาทางผมเฝ้ารอคำตอบ
ซวยละ ตูจะตอบยังไงดีละทีนี่ เห็นในพวกพระเอกในอนิเมะมันตอบกันแบบนี้ได้ไม่มีปัญหาอะไร ทุกคนเชื่อหมดแล้วไหนตูไม่รอดละเนี่ย? ไอ้เื่นั้นไว้ทีหลัง
ปัญหาคือ จะตอบยังไงดีละ เอาไงดีจะบอกไปตรงๆดีไหมว่าตูมาจากต่างโลก? ไม่ได้ๆ ถ้าบอกไปต้องมีปัญหาตามหลังเื่ๆมาแน่ ถ้าเกิดมีใครรู้ว่าตูเป็นักล่าผู้กล้า คงโดนตามล่าทั่วราชอานาจักรแน่
“ที่จริงแล้วพี่ชายน่ะ…”
ตายละหว่า หรือว่าเด็กนี่จะรู้ตัวตนที่แท้จริงว่าเรามาจากต่างโลก ไม่นะ อย่าพูดออกมานะ ถ้าเพื่อนอีกสองคนได้ยินคงเอาไปพูดต่อๆกันทุกคนก็รู้กันหมด แล้วจะตามมาด้วยรู้ว่าผมเป็นักล่าผู้กล้าเพราะงั้นอย่าพูดน่า—!
“เมาสินะคะ”
หึมันจบแล้ว ความลับที่ผมมาจากต่างโลกได้ถูกเปิดโปงแล้วด้วยฝีมือของพวกเด็กจอมจุ้น…… เดียวนะ เมื่อกี่นี้ว่าไงนะ!?
“ถึงเื่ที่พี่จะเป็นักเดินทางจะเป็เื่จริง แต่เื่ที่ว่าหลงทางก็คงโกหก เื่จริงพี่คงดื่มไปเยอะเลยเมาแอ๋ไม่ได้สติแล้วมาสลบหน้าคว่ำหมดสภาพนอนหลับคาที่บนพื้นตรงลานกว้างอยู่แบบนี้”
………………………
………………
ม่ายยยยยยย——ช้ายยยยยยยยยยยยยยยย——!!!!
ไม่ใช่! ไม่ใช่แบบนั้นเลยยยย! พี่ไม่ได้ไปดื่มจมเป็ไอ้ขี้เมามานอนแอ๋มานอนหมดสภาพ32 ตายคาพื้นอยู่แบบนั้น—!!!
“พี่ชายจริงหรอ?”
“จริงเหรอครับ…พี่ชาย”
พวกเด็กอีกสองคนจ้องมาหาผมอย่างสงสัย คนที่เป็หัวหน้ากลุ่มรอคำตอบอย่างสนุกใจจดใจจ่อ ส่วนอีกคนที่ชอบหลบหลังมองทางผมอย่างไม่ค่อยเชื่อที่เพื่อนหญิงเธอเล่า
ต้องรีบปฏิเสธ ต้องรีบปฏิเสธทันที!
“มะ-ไม่ใช้ ไม่ใช้อย่างที่เธอคิด…”
“แล้วทำไมพี่ถึงไปนอนอยู่ตรงนั้นได้ละ”
“ทะ-ทำไมนะ หรอ…”
แล้วตูจะตอบเยี่ยงไรดีละเนี้ยยยยย!
ตอนพยายามจะปฏิเสธ ก็ดันพูดกระตุกกะตังเหมือนคนพยายามหนีความผิดที่ตนก่อ ก็คนไม่รู้จะพูดยังไงอะ คิดไม่ทัน
แต่ทีนี่จะตอบไงดีอะ
พอไปที่เด็กที่เป็หัวหน้ากลุ่มดูจากตาที่เป็ประกายรู้ได้เลย ว่าต้องเอาไปเม้ามอยให้ใครฟังใครต่อใครเป็แน่แท้ แค่คิดก็ปวดใจ !
ส่วนอีกคนก็ดูจะไม่เชื่อที่เล่าแล้วรอผมปฏิเสธอย่างมีเหตุผลอยู่ ไม่ต้องบอกก็รู้เขาคงคิดภาพในฝันว่าผมเป็พี่ชายแสนใจดีแน่ๆตอบไม่ดีคงไปทำลายภาพในฝัน แค่คิดก็ปวดใจยิ่งกว่าอันแรกเสียอีก!
ส่วนตัวต้นเื่ กำลังยื่นอย่างมีใช้ในความฉลาดของตนเองมองมาทางผมเหมือนจะบอก ‘ถึงตัวจะเป็เด็กแต่สมองเป็ผู้ใหญ่จะบอกให้นะตัวเธอ~’ อะไรประมาณเนี่ยและ ยัยตัวสร้างเื่!
ไม่มีทางเื่คงต้องบอกความจริงแล้ว!!!
“ที่จริงแล้ว…”
“““ที่จริงแล้ว…?”””
….….…………
“ที่จริงแล้ว…”
“““ที่จริงแล้ว…?”””
….….…………
“……ใช่แล้วครับ …ผมเมาแอ๋สลบอยู่บนพื้นครับ”
ผมได้แต่ตอบไปทั้งน้ำตา……
3K
