“เป็ไรน้องทำหน้าเซ็ง”
บอสเดินมาหาเธอที่นั่งหน้ามุ่ยส่วนกาฟิวโดนผู้หญิงลากออกไปเกือบสิบนาที ไม่ได้อยากสนใจใครจะทำไรก็ทำไปเถอะ
“ก็นิดหน่อย ไร้สาระพี่บอสอย่าไปสนเลยค่ะ”แค่มารยาทที่ควรจะมีจากคนบางคนเขาก็ไม่เคยทำให้จะพามาทำไมให้เสียเวลาถ้าจะลากผู้หญิงคนอื่นไปกินตับต่อหน้าต่อตา
“ไม่ไร้สาระแล้วละมั่ง ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดขนาดนี้”บอสเอ่ยปากแซวลอบมองกริยา
“ไม่เป็ไรจริงๆค่ะ” เธอยังยืนยันคำเดิมชายหนุ่มนั่งลงข้างๆมองอย่างเห็นใจ
“ให้คนไปตามไอ้ฟิวให้เอาปะ”
“ที่ไหมเซ็งไม่ใช่เพราะพี่ฟิวไหมแค่นึกเบื่อที่โดนใครลากมาแบบไม่เต็มใจ”
“แล้วก็โดนทิ้งกลางทางแบบนี้ใช่ปะ พี่รู้แล้วว่าไหมเป็อะไร” สายไหมพูดไม่ทันจบบอสก็แทรกขึ้น สายไหมยิ้มเล็กๆให้ชายหนุ่ม ที่พี่บอสพูดมามันก็ถูกแต่ไม่ใช่ทั้งหมด
“ไอ้ฟิวมันก็นิสัยแบบนั้นแหละ ถ้าหากเรายังไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันมากนักอย่าไปวางหัวใจให้มันจะดีกว่า จะไม่ได้ต้องเจ็บ”
คำพูดสุดท้ายเบาลงมาก แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกได้ถึงความดังที่มันเตือนอยู่ในหัวเพื่อนเขาเตือนด้วยความหวังดี ไม่มีใครจะเห็นดีงามให้เธอชอบคนแบบเขาแม้แต่เพื่อนตัวเอง
“ไหมไม่คิดจะรักคนแบบนั้นหรอกค่ะ พี่บอสไม่ต้องห่วง”
บอสมองหน้าเธอแล้วยิ้มบางๆตอบเป็เพื่อนกับกาฟิวมานานมากจนจำไม่ได้ว่ากี่ปีมาแล้ว วีรกรรมต่างๆที่ทำร่วมกันนับไม่ถ้วนมีทั้งดีและไม่ดีและรู้ได้ถึงรสนิยมเื่ผู้หญิงที่ไม่คล้ายกันกับเขาเลยสักนิด กาฟิวไม่เคยจริงใจกับผู้หญิงคนไหนและคนแบบน้องไหมไม่ควรเจอผู้ชายแบบมันด้วยซ้ำ
“ก็ดีถ้าไหมไม่คิดจริงจังกับมัน พี่ก็โล่งใจ”
ชายหนุ่มแอบรู้สึกผิดที่วันนั้นกาฟิวพาเธอไปโดยที่เขาไม่สามารถช่วยเธอได้ ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองมันเป็อย่างไรแต่คนที่น่ารักแบบน้องไหมไม่ควรจะโดนผู้ชายคนไหนทอดทิ้ง
“กินเบียร์กันเถอะไหม เดี๋ยวพี่สั่งเด็กเอามาให้”
สายไหมพยักหน้ารับดีเหมือนกันรู้สึกเหงาๆยังไงไม่รู้คนที่เขาพามาด้วยไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าเธอจะอยู่อย่างไง ไม่ช้าแก้วเบียร์ที่รินเต็มก็ถูกชนกันรอยยิ้มบางๆของสายไหมทำให้บอสยิ้มได้ เธอสวยสวยมากซะจนทำให้ใครหลายคนมองเธอเป็จุดเดียวและดูเหมือนเ้าตัวจะไม่ได้สนใจเลยสักนิด
“อ้าวพอร์ชมานั่งด้วยกัน”
บอสทักรุ่นน้องคนสนิทสายไหมส่งยิ้มให้พอร์ชไม่นึกว่าเขาจะมาปรากฏตัวในสถานที่แบบนี้ปกติดารามักไม่อยากเป็ข่าวจะเลี่ยงมาในที่คนเยอะๆ
“รู้จักแล้วใช่ปะพอร์ชกับไหม”บอสสังเกตุเห็นว่าสองคนมองกัน
“ร่วมงานกันหลายครั้งนะครับ”พอร์ชยิ้มให้รุ่นพี่คนสนิทและเขาเลยถือโอกาสนั่งลงข้างๆสายไหม หญิงสาวจึงเขยิบตัวออกไปอีกนิดเพื่อให้พอร์ชได้นั่งสะดวก
“พอร์ชนี่เป็น้องคนสนิทของพี่เลยนะไหม นิสัยดียกให้คนนี้เลย”
บอสอวยน้องชายจะดีกว่าถ้าสายไหมเลือกจะสนใจน้องคนสนิท เพราะดูอย่างไรนิสัยก็ดีกว่าเพื่อนตัวเองรายนั้นมันสุดๆมีอย่างที่ไหนทิ้งคนหนึ่งไปกับคนหนึ่งจะไม่อะไรถ้าคนนั้นไม่ใช่สายไหม
“ไม่ขนาดนั้นหรอกพี่บอส พี่ก็พูดเกินไป” พอร์ชพูดเขินๆสายตายังอยู่ที่สายไหม
“พอร์ชอยู่คุยเป็เพื่อนไหมเลยนะ เดี๋ยวพี่ขอตัวไปดูแลในสนามหน่อย”
“ได้ครับพี่ สำหรับไหมผมพร้อมดูแลตลอด”
คำพูดทีเล่นทีจริงของเขาทำสายไหมจ้องหน้าเขายิ้มๆ เขาชอบพูดชอบหยอกแบบนี้ตลอดไม่รู้ว่าจริงหยอกเล่นแต่ถึงจะจริงเธอก็ไม่ยินดีสำหรับเธอการอยู่เงียบๆในที่ของตัวเองเป็สิ่งที่้าที่สุดในตอนนี้
“ไม่ยักรู้ว่าไหมก็ชอบมาที่แบบนี้”
“ก็ใครบางคนชวนมาแล้วก็ทิ้งเราไป”เธอพูดเสียงเรียบพร้อมกับยกแก้วเบียร์ดื่มทีเดียวจนหมดคำพูดที่ดูสะดุดของหญิงสาวทำพอร์ชขมวดคิ้ว
“มากับใครเหรอ”
“กับพี่ฟิวนะ”
เธอตอบเขาพร้อมกับยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มหลายแก้วเข้าไปแล้วลื่นคอและทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นกล้าพูดกล้าคุยมากขึ้น
“แล้วพี่เขาไปไหนละ ถึงทิ้งให้ไหมอยู่คนเดียว”
จำท่าทางของผู้ชายคนนั้นได้วันที่มารับสายไหมท่าทางหึงหวงและประกาศชัดเจนว่าสายไหมเป็ผู้หญิงของเขาแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมทิ้งเธอไว้คนเดียวแบบนี้
“ไม่รู้สิ แต่เขาไม่อยู่นะดีแล้ว”น้ำเสียงเธอราบเรียบไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรพอร์ชมองหน้าเธอแล้วเอื้อมมือมาจับฝ่ามือเรียวเล็ก
“ไหมมีอะไรคุยกับเราได้นะ”น้ำเสียงอบอุ่นคำพูดจริงใจจนเธอััได้ทั้งสองคนสบตากัน สายไหมดึงมือออกจากการเกาะกุม
“เราดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอพอร์ช”ท่าทางหน้าตาเราบอกบอกแบบนั้นเหรอ
“เปล่าหรอกไหมไม่ได้ดูแย่หรืออะไรความรักมันเป็เื่ของคนสองคนที่บางครั้งมันเกินกว่าคำว่าเข้าใจเพียงแต่เราอยากให้ไหมรู้ว่าเราจะอยู่ข้างไหม เป็เพื่อนเป็ที่ปรึกษาอยู่แบบนี้อย่าเก็บปัญหาไว้คนเดียว อยากพูดอยากระบายเราพร้อมเสมอ”
“ขอบใจพอร์ชมากนะที่ห่วงเรา ไม่มีอะไรหรอก”
“เราห่วงไหม”คำพูดเรียบๆแต่สายตาที่เขามองเธอมันเป็ประกายลึกซึ้งโดยไม่ต้องบอกกล่าวอะไรอีกมันมีเหตุผลในตัวของมันชัดเจน
“อย่าห่วงเราเลยพอร์ช เราโอเค”
เธอยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้งชีวิตเล่นตลกกับเธอโคตรๆเมื่อก่อนโสดสนิทไม่เห็นจะมีใครมาสนใจแต่พอมีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตกับพัดพาผู้ชายอีกหลายคนเข้ามาพร้อมกัน แล้วมีสิทธิเลือกอะไรได้ตอนนี้
ทั้งสองคนนั่งคุยกันเพลินๆจนเวลาล่วงเลยไปเกือบชั่วโมงบอสก็กลับมาหาทั้งคู่
“เมาหรือยังไหม”
“กรึ่มๆไม่เมาหรอกค่ะพี่”
สายไหมหยิบแก้วมาใส่น้ำแข็งรินเบียร์พร้อมกับยื่นแก้วให้บอสชายหนุ่มรับมาและชนแก้วกันสามคนเสียงเพลงเบาๆลมเย็นๆบรรยากาศดีๆทำให้สายไหมดื่มเบียร์แก้วแล้วแก้วเล่าอย่างสนุก
“เพื่อนพี่มันยังไม่มาเหรอเนี่ย”บอสกวาดตาดูรอบๆไม่เห็นแม้เงาเพื่อนตัวเอง เกือบสองชั่วโมงไม่รู้มันหายไปไหนนักหนา
“ไม่รู้สิไหมไม่ได้สนใจ หายหัวไปเลยไม่ต้องกลับมาอีกยิ่งดี” สายไหมพูดเสียงเข้มสีหน้าก็ดูหงุดหงิด พอร์ชมองหน้าหญิงสาวยิ้มๆและยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม
“ถ้าหายไปไม่รู้สึกอะไรเหรอ”
“เฉยๆ อยากไปไหนก็ไปเราไม่ได้เป็อะไรกัน”
“ใครว่าไม่ได้เป็อะไร เธอเป็ผู้หญิงของฉัน” กาฟิวยืนอยู่ข้างหลังสายไหมเขามองเธอด้วยสายตาโกรธที่เห็นเธอเมาและพูดจาไร้สาระพร้อมกับที่ตัวเขานั่งลงข้างๆเบียดเธอ
“นี่มึงให้ไหมกินเยอะได้ไงวะ ไม่รู้เหรอไหมเมาง่าย”เขาถามเพื่อนตัวเองสายตากร้าว และมองกราดไปที่พอร์ชแบบไม่ค่อยพอใจ
“เื่ของไหมจะกินมากกินน้อย คิดเองได้ ไม่ต้องมายุ่ง” สายไหมพูดเคืองๆไม่พอใจกับคำพูดของเขา
“ก็เมาเหมือนหมาอยู่แบบนี้ไง ยังจะมาเถียงอีก”เขาบีบแขนเล็กที่กล้าต่อปากต่อคำต่อหน้าคนอื่น
“หายหัวไปเป็ชั่วโมง กลับมาแล้วยังมาทำนิสัยเสียใส่ไหมมึงเป็ห่าไรนักหนาวะ ”บอสพูดอย่างเหลืออด เห็นอยู่ว่าเขาบีบมือสายไหมเธอทำหน้าเบ้ใครก็เห็น
“มึงอย่ายุ่งเื่ผัวเมีย”เขาประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคน กวาดตาไปรอบๆ
“กลับบ้านสายไหม”
เขาลากเธอให้ยืนขึ้นต่อหน้าคนอื่น ทำให้พอร์ชคว้าแขนสายไหมให้หลุดจากฝ่ามือหนาเธอจึงได้เป็อิสระนั่นทำให้กาฟิวไม่พอใจอย่างมาก
“มึงมายุ่งอะไรด้วย”เขาเดินเข้ามาประชันหน้ากับพอร์ช
“ไหมเจ็บไม่เห็นหรือไง อย่าเก่งแต่ใช้กำลังผู้หญิงสิวะ”
“มันใช่เื่มึงหรือเปล่า อย่าเสือก”กาฟิวให้ฝ่ามือผลักพอร์ชจนทำให้เซไปเพราะแรงของคนโกรธที่มหาศาลยิ่งนัก หน้าตาของเขาก็เกรี้ยวกราดไม่พอใจทุกคนที่เข้ามายุ่งเื่ของเขา
“เฮ้ย ไอ้ฟิวเกินไปแล้วนะมึง” บอสปราดเข้ามาหาทั้งคู่ชายหนุ่มจ้องหน้าเพื่อนตัวเองอย่างเหลืออด
“เสือกเื่ผัวเมียทำไมวะ” บอสทำหน้าเหนื่อยใจกับความคิดของมันใครอยากยุ่งถ้าหากว่าไม่ทำให้น้องเขาเจ็บไม่เห็นเหรอไงว่าสายไหมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วไอ้เพื่อนเวรนี่ยังลอยหน้าลอยตายียวนกวนคนอื่นไปทั่ว
“มึงไม่มีสิทธิทำร้ายไหมไอ้ฟิว”
220
