บทที่ 1
ความจำย้อนคืน
ตอนนี้ลูซี่เหมือนกำลังดูหนังเก่าๆและเป็หนังเกี่ยวกับชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูคุ้นเคยเอามากๆทั้งๆที่ลูซี่ก็มั่นใจว่าไม่เคยพบเห็นผู้หญิงคนนั้นผู้หญิงคนนั้นมีหน้าตาธรรมด๊า ธรรมดา ชีวิตดูลำบากเกิดมากำพร้าต้องสู้ชีวิตทุกอย่างทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียน วันๆหนึ่งมีแต่ทำงานและก็เรียนหนังสือ ชีวิตช่างจืดชืดนัก
ลูซี่สะบัดหน้าหนีอย่างนึกเบื่อหน่ายเธออยากออกไปจากที่นี่!! อยากไปเจอท่านประธานกับองค์ชายและบรรดาเหล่าหนุ่มฮอตทั้งหลายพวกเขายังรอให้เธอไปพบอยู่นะ!!แต่ก่อนที่จะได้ทำการกรี๊ดๆอย่างที่เคยทำเป็ประจำในยามที่ไม่พอใจ ก็เห็นผู้หญิงคนนั้นถือซีดีแผ่นหนึ่งพร้อมมีหนังสั้นโปรโมทลูซี่จะไม่สนใจหากไม่ใช่ว่ามันเป็ภาพของเหล่าหนุ่มๆสุดฮอตที่เธอมักจะไล่ตามเพื่อมอบความรักให้
ยิ่งลูซี่อยู่นานเท่าไหร่ก็ยิ่งหน้าซีดสองมือเรียวบางสั่นเทายกขึ้นทาบไปที่ใบหน้าของเธอ โอ้ ไม่นะนี่ฉันคือนางร้ายในเกมโอโตเมะหรอกเหรอ ยิ่งดูลูซี่ยิ่งมีน้ำโห ทำไมสวยๆอย่างเธอถึงไม่ได้เป็นางเอก!! ไม่น่าล่ะตามจีบยังไงก็ไม่ติดสักที ที่แท้เพราะโดนกำหนดให้เกิดมากินแห้วทั้งไร่!! ทำไมต้องเป็นังแองเจล่าล่ะที่ได้เป็นางเอกในใจนึกอิจฉาจนกำหมัดแน่นร่างสั่นเทา หมายมั่นปั้นมือไว้ว่าหากกลับไปได้จะเล่นงานแองเจล่าให้หนัก
‘ไร้สาระ เกิดมาสวยรวยซะเปล่าแต่โง่ วันๆหาดีไม่ได้ดีแต่ไล่ตามผู้ชายแบบโง่ๆสมแล้วที่ตอนจบไม่ตายอนาถก็อยู่อย่างน่าสมเพชถ้าเป็ฉันนะ ไม่มีทางที่จะเป็แบบนังโง่นี่แน่’ราวกับมีลูกศรแทงเข้าขั้วหัวใจร้ายกาจนักนังหน้าจืด ด่าฉันซะไม่เหลือชิ้นดีเลยก่อนจะใอีกครั้งเมื่ออยู่ๆผู้หญิงตรงหน้าก็หันมามองตัวเอง
“นี่ นี่แกเห็นฉันด้วยเหรอ”ลูซี่ถามอย่างแปลกใจ
‘เธอคือฉัน ฉันคือเธอ’
“หมายความว่ายังไง”ลูซี่ยังคงสับสน
‘ฉันคืออดีตชาติของเธอไงคือความทรงจำที่หลงเหลือติดมากับิญญาของเธอ โชคดีที่เธอหัวฟาดพื้นแรงมากพอที่จะส่งตัวเองเข้ามาในห้วงแห่งจิติญญาและตอนนี้ก่อนที่จะหมดเวลา ฉันอยากจะมอบความสามารถและนิสัยบางอย่างให้เธอเพื่อจะได้แก็ไขตัวเองซะใหม่’
“ไม่จำเป็”ลูซี่เชิดหน้าก่อนจะถูกถีบจนล้มคว่ำไปกองกับพื้น
‘อาจจะเป็เพราะชาติที่แล้วฉันฉลาดมากทำให้ชาตินี้มันถึงได้โง่บรมแบบนี้สินะ ฟังนะยัยโง่ ผู้ชายที่แกอยากได้มาทำสามีในอนาคตจะฆ่าแก แหกตาดูซะ’ลูซี่ถูกผลักไปทางคอมพิวเตอร์ก่อนจะกรีดร้องออกมา เมื่อเห็นภาพแต่ล่ะภาพซึ่งเป็ภาพที่ตัวเองตายอย่างอนาถบางภาพก็เป็ภาพเธอที่ต้องพิการกลายเป็ขอทาน
“ฉันไม่เอาแบบนี้นะ ฮือออออออยอมตายแต่ไม่ยอมพิการ!!”ลูซี่โวยวายเป็เด็กๆ ผู้หญิงที่เป็อดีตชาติของลูซี่กลอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะจับใบหน้าของลูซี่ให้เงยขึ้นมามองตัวเองจากนั้นก็เอาหน้าผากตัวเองชนกับหน้าผากลูซี่ แสงสีทองเปล่งประกายเล็กน้อยลูซี่กระตุกน้อยๆความทรงจำบางอย่างไหลเข้ามาไม่ขาดสายโชคดีที่สมองของลูซี่กลวงสุดๆ ทำให้รองรับความรู้ใหม่ๆได้ดีเยี่ยม
เมื่อผล่ะออกจากหน้าผากของลูซี่ก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยดีดหัวลูซี่ที่ยังคงเอ๋อๆอยู่เนื่องจากกำลังจัดระเบียบในหัวตัวเองอยู่
‘จากนี้ก็แล้วแต่เธอนะว่าจะทำยังไงต่อ’ลูซี่ค่อยๆหยุดกระตุกก่อนจะนิ่ง แล้วลืมตาอย่างช้าๆปรากฏดวงตาสีฟ้าสวยงามพร้อมกลิ่นอายเ็าใบหน้าสวยนิ่งไม่มีท่าทางแบบเด็กๆให้เห็นอีก ดูภูมิฐานและทำให้สง่างามลูซี่มองผู้หญิงคนนั้นที่ค่อยๆสลายกลายเป็ควันแล้วพุ่งเข้าร่างของเธอ
ในห้องพยาบาล
บรรยากาศเต็มไปด้วยความร้อนระอุราวกับลาวาชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเท้าเข้ามาในห้องพยาบาลด้วยแววตาประดุจเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาไหม้ใครให้เป็จุลร่างสูงแทบกระโจนไปที่ข้างเตียงมือหนาสั่นสะท้านเล็กน้อยยามที่ลูบเบาๆที่หัวของบุตรสาวของตน ลูซี่บุตรสาวอันเป็ที่รักที่คนรักของตนหลงเหลือไว้ให้ แม้ท่านดยุคจะรู้ว่าในสายตาของคนอื่นลูซี่นั้นมีนิสัยแย่ปานใดแต่ในสายตาของผู้เป็พ่อ ลูซี่ก็ยังเป็เด็กเล็กๆและนางฟ้าตัวน้อยๆของท่านไม่ทันที่ใครจะพูดอะไร ท่านประธานก็ล้มคว่ำด้วยหมัดของท่านดยุคทั่วทั้งห้องยิ่งเงียบกว่าเดิม มีเพียงองค์รัชทายาทที่ก้าวเข้ามาขวางไว้
“ท่านดยุคเกรเซียสได้โปรดระงับความโกรธด้วยเถอะครับ”
“ระงับความโกรธ??ลูกสาวกระหม่อมถูกไอ้เด็กบ้านั้นสะบัดจนต้องตกลงจากบันไดหัวฟาดพื้น?? ยังให้กระหม่อมใจเย็นไหวอีกเหรอนับจากตอนนั้นจนถึงตอนนี้บุตรสาวกระหม่อมก็ยังไม่ฟื้นเลยนี่มันจะสี่ชั่วโมงแล้วทำไมถึงยังไม่ฟื้นอีก!!” ‘ดยุคเกรเซียส แคลเร็นซ์’ คือบุคคลที่ไม่ว่าใครก็ห้ามไปล่วงเกินด้วยเด็ดขาด ดยุคเกรเซียสเป็บุคคลสำคัญสำหรับอาณาจักรนี้และเป็ที่ไว้วางพระทัยของกษัตริย์มากที่สุดผลงานหลายๆอย่างของดยุคเกรเซียสก็สร้างคุณประโยชน์แก่ประเทศนี้ไว้มากมายอีกทั้งท่านดยุคเกรเซียสยังทำธุรกิจนำเข้าและส่งออกรายใหญ่ของประเทศนอกจากจะมีอำนาจในประเทศแล้ว ยังมีอำนาจในบางประเทศอีกด้วยเพราะแบบนี้จึงไม่มีใครกล้าล่วงเกินด้วย อาจจะเป็เพราะนิสัยของลูซีเอน่าที่ดูบ้าๆบอๆทำตัวเป็เด็กนิสัยเสียจนสร้างความเอือมระอาแก่คนทั่วไป แต่ถึงยังงั้นก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องอยู่ดีแต่ลูซี่มักจะอ่อนข้อให้กับเหล่าชายงามอยู่เสมอ ทำให้พวกเขาหลงลืมไปว่าผู้หญิงตรงหน้านั้นแท้จริงแล้วมีอำนาจแค่ไหน
“มันเป็อุบัติเหตุครับไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น”ดยุคเกรเซียสตวัดสายตามองไปยังองค์รัชทายาทด้วยแววตาราวกับพยัคฆ์จ้องมองลูกสิงโต
“พระองค์จะพูดอย่างไรก็ช่างหากบุตรสาวของกระหม่อมเป็อะไรไปขึ้นมา เื่นี้ต้องมีคนรับผิดชอบ ”
“ผมพร้อมจะรับผิดชอบหากลูซีเอน่าเป็อะไรขึ้นมา”
“กล้าดียังไงถึงเรียกชื่อลูกข้าตรงๆแบบนั้น หึ!! ขนาดคนที่ดำรงยศเป็ถึงเอิรล์ยังต้องเรียกบุตรสาวข้าว่าท่านหญิงลูซีเอน่าแล้วกะอีแค่เด็กผู้ชายลูกตาสีตาสาที่ไหนกล้าดียังไงมาเรียกชื่อบุตรสาวข้าห้วนๆแบบนี้”ตำหนิด้วยน้ำเสียงเหยียดๆจนทำให้ท่านประธานสะอึก
บรรยากาศในห้องยิ่งเครียดยิ่งขึ้นดยุคเกรเซียสนั่งเฝ้าบุตรสาวไม่ห่างท่านประธานลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่ร่างบางที่นอนบนเตียงด้วยแววตารู้สึกผิดก่อนจะพากันใเมื่ออยู่ๆร่างของลูซี่ก็กระตุกสั่นเทิ้มไปทั้งตัวดยุคเกรเซียสใจหายวาบร้องเรียกชื่อบุตรสาวไม่ขาดปากผ่านไปได้ราวๆครึ่งนาทีลูซี่ก็หยุดกระตุกแล้วกลับมานอนนิ่งเหมือนเดิม
“นี่มันเื่บ้าอะไร แค่ตกบันไดไม่ใช่เหรอไง!!”ดยุคเกรเซียสหันไปตะคอกใส่หมอสาวที่ยืนตัวสั่นหน้าซีด
“เอ่อ คืออาจจะเป็เพราะหัวกระแทกแรงไปนะคะ”ได้ยินแบบนั้นดยุคก็หันไปมองที่ท่านประธานด้วยแววตาเย็นเหยียบแต่ก่อนจะได้ทำอะไรลูซี่ก็ค่อยๆปรือตาตื่นขึ้นมา
“ลูซี่ เจ็บตรงไหนลูกปวดหัวรึเปล่า”ดยุคเกรเซียสถามอย่างเป็ห่วงพลางประคองให้ลูซี่ลุกขึ้นนั่ง ลูซี่หลับตาลงก่อนจะส่ายหน้ารู้สึกเจ็บนิดๆที่แผลบนหัวแต่ไม่มากเท่าไหร่นัก
“ลูก ไม่เป็ไรค่ะ”ลูซี่พูดเสียงแหบพร่าก่อนจะจิบน้ำที่ดยุคเกรเซียสนำมาป้อนให้
“เดี๋ยวพ่อจะพาเรากลับคฤหาสน์นะเรียกหมอประจำตระกูลมาดูอีกที หมอที่นี่ห่วยแตก!!”ลูซี่ส่ายหน้า ใบหน้าสวยนิ่งติดๆจะเ็า
“กลับกันเลยดีกว่าค่ะลูกเหนื่อย”ดยุคผู้ตามใจลูกประคองลูซี่ให้ลงจากเตียง ลูซี่เดินผ่านองค์รัชทายาทไปราวกับเป็อากาศทั้งๆที่ปกติต้องออดอ้อนออเซาะองค์รัชทายาทก่อนที่ลูซี่จะหยุดตรงที่ท่านประธานยืนอยู่ แล้วผินหน้าหันไปมองท่านประธาน
“ผมขอโทษ”ท่านประธานพูดออกมาจากใจ
“ไม่ต้องขอโทษหรอก หัวฟาดพื้นแบบนั้นก็ดีมันทำเอาหูตาสว่างไปหมด หึ”กระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วเดินออกจากห้องไปทิ้งให้คนในห้องมองตามอย่างแปลกใจระคนใ
12K
