“เป็ไงเ้าลูกชาย”
“ตื่นเต้นรึเปล่า?” ศาตราจารย์อนาวินถามลูกชายที่นั่งรอว่าที่คู่หมั้นของตัวเองอยู่และจวนเวลาที่จะทำพิธีแล้ว
“ไม่ครับ” อาทิตย์ตอบผู้เป็พ่อด้วยท่าทีสุขุม นิ่งเรียบผิดกับคนเป็น้องที่ดูจะตื่นเต้นเสียมากกว่า .
“แต่ดูลูกสาวของพ่อสิฮะ ทำตัวอย่างกับเป็คนหมั้นเอง” อาทิตย์หันไปมองจันทร์เ้าน้องสาวที่ชะเง้อมองหาว่าที่พี่สะใภ้ของตัวเองจนจะนั่งไม่ติดอยู่แล้ว
“ชิ ก็เ้าดีใจนี่คะที่ได้เพื่อนสนิทมาเป็พี่สะใภ้ตัวเอง”
“ถ้าเป็คนอื่นเราคงเข้ากันไม่ได้แน่ๆ” จันทร์เ้าบอก
ใช่แล้วล่ะ! เธอกับลินินเป็เพื่อนสนิทกันและกำลังจะมาเป็พี่สะใภ้ของตนเร็วๆ นี้ หากไม่มีอะไรผิดคาด ลินินเรียนจบเมื่อไหร่ ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายก็จะให้ทั้งคู่แต่งงานกันเมื่อนั้นเลย
“คงกลัวไม่มีเพื่อนไปช้อปปิ้งด้วยน่ะสิเรา” คุณหญิงเบญรู้ทันลูกสาว
“กลัวจะไม่มีแนวร่วมไปก่อวีรกรรมด้วยมากกว่าน่ะสิครับ”
แต่ทว่าผู้เป็พี่กลับรู้ทันยิ่งกว่าเพราะอยู่ที่โรงเรียนนั้น ลินินกับจันทร์เ้าถือว่าเป็หัวโจกให้พวกครูต้องปวดหัวอยู่ตลอดด้วยความซุกซนของทั้งคู่ แต่ยังดีหน่อยว่าถึงจะแสบยังไงแต่เด็กสองคนนี้ก็ยังเป็เด็กเรียน ผลัดกันสอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนในทุกๆ ปีอยู่เสมอ
“ชิ”
จันทร์เ้าทำหน้ามุ่ยใส่พี่ชายเมื่อถูกจับได้ ทุกครั้งที่ตนกับลินินวางแผนจะทำเื่ป่วนๆ ในโรงเรียนเพื่อหาความครื้นเครงให้เพื่อนๆ ในชั้นผ่อนคลายจากการเรียนซะหน่อยก็มักจะถูกพี่อาทิตย์จับได้ก่อนอยู่เสมอ .
“นี่ถ้าเ้ามีคนมาขอหมั้นบ้าง พ่อกับแม่จะตื่นเต้นแบบนี้กันมั้ยคะ” จันทร์เ้าถามเพราะดูแล้วพวกท่านอยากได้ลินินเพื่อนของเธอมาเป็สะใภ้มากจริงๆ
“แกจะหมั้นกับใคร?!” จันทร์เ้าพูดจบ อาทิตย์ก็หันมาขวับถามทันทีและค่อนข้างจะเอาเื่อยู่ไม่น้อย
“นั่นสิ เด็กผู้ชายคนไหนจะมาขอเรา”
ผู้เป็พ่อก็เริ่มหันมาซักถามจันทร์เ้าเหมือนกัน เห็นได้ชัดเลยว่าทั้งทั้งพ่อและพี่ชายหวงลูกสาวคนเล็กของบ้านหนักแค่ไหน แต่ทว่าจันทร์เ้ากลับยักไหล่ใส่ไม่ยอมตอบ
“ใคร?”
อาทิตย์ยังคงเค้นคำตอบจากปากของน้องสาว แต่จันทร์เ้าก็ยังคงทำหน้ากวนประสาทไม่ยอมบอกเสียทีจนคนเป็พ่อต้องพ่นลมหายใจออกมา
“พอๆ จะใครก็ช่างก่อนเถอะน่า” คุณหญิงเบญปรามขึ้นหลังฟังอยู่นาน
“อย่างน้อยวันนี้ก็ได้รู้แล้วว่าลูกสาวเราน่ะขายออกสักที” นางหันไปพูดกับผู้เป็สามีแล้วหัวเราะเบาๆ
“ส่วนเราน่ะอาทิตย์ ช่วยทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยเถอะ”
“เดี๋ยวคุณอาทั้งสองจะคิดว่าเราไม่เต็มใจหมั้นลูกสาวเขาหรอก”
นางหันไปดุลูกชาย ความจริงนางกับสามีและพ่อแม่ของลินินนั้นตั้งใจจะหมั้นหมายทั้งคู่หลังลูกชายกลับมาจากอเมริกาแล้ว นั่นเพื่อให้เวลาแก่เด็กทั้งสองมากขึ้นเพราะลินินเองก็ยังเด็กเกินไป แต่ลูกชายตัวดีก็ดันมาก่อเื่เสียก่อน
สี่คนพ่อแม่ลูกคุยกันต่ออีกสองสามประโยคจนกระทั่ง ดร.แดเนียล พ่อของลินินพร้อมกับผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงเดินมานั่ง
“เอ๊ะ ทำไมป่านนี้แล้วคุณหญิงแคทยังไม่มาอีก?”
ดร.แดเนียลมองหาภรรยาของตนอยู่พักใหญ่จนกระทั่งผู้เป็ภรรยามาลินินเข้ามาทำพิธี
“โห วันนี้ยัยนินสวยจัง!”
จันทร์เ้าอุทานขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนสาว ในขณะที่สายตาของอาทิตย์กำลังจับจ้องว่าที่คู่หมั้นของตัวเองอยู่อย่างไม่วางตา
“แฮ่ม!” ศาตราจารย์อนาวินแสร้งไอขึ้นเมื่อเห็นลูกชายนั่งมองว่าที่คู่หมั้นของตัวเองที่กำลังเดินมาจนตาค้าง
“อาทิตย์! ไปพาน้องมานั่งสิลูก”
คุณชายเบญญาดากระซิบบอกลูกชาย อาทิตย์จึงได้สติแล้วเดินไปหาว่าที่คู่หมั้นของตัวเอง
ในขณะที่ลินินที่จำใจต้องกลับเข้ามาในงานก็เกิดรู้สึกประหม่าขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาของทุกคนที่จับจ้องมายังเธอโดยเฉพาะสายตาของพี่อาทิตย์ที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าและสบตากัน
“ผู้ใหญ่ให้มารับเธอน่ะ” พี่อาทิตย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ
“ค่ะ”
ลินินพยักหน้าแล้วเดินผ่านหน้าเขาไปนั่งรอตรงพิธีโดยมีผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายนั่งเป็สักพยานอยู่บนโซฟา
“สวมแหวนให้น้องสิอาทิตย์”
คุณหญิงเบญบอกลูกชายเมื่อถึงฤกษ์ยามสำคัญ อาทิตย์จึงเปิดกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม แล้วหยิบแหวนประจำตระกูลที่ประดับไปด้วยพลอยน้ำดีออกมา ในขณะที่ลินินยังคงนั่งนิ่งอยู่
“ลินิน ส่งมือให้พี่เขาสิลูก”
คุณหญิงแคทเธอรีนสะกิดลูกสาว ลินินจึงส่งมือให้เขา แต่ทว่ามันกลับเป็มือข้างขวา
“ลินิน!” คุณหญิงแคทเธอรีนดุลูกสาว
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะคุณแคท หนูลินินยังเด็กคงจะไม่รู้จริงๆน่ะคะ”
คุณหญิงเบญญาดารีบพูดเมื่อว่าที่สะใภ้ของนางถูกผู้เป็แม่ดุ เธอยังเด็กและไร้เดียงสามาก แต่ทว่าคุณหญิงแคทเธอรีนนั้นรู้ดีว่าลินินจงใจต่างหาก ลูกสาวตัวดีรู้อยู่เต็มออกแล้วว่ายังไงก็ต้องหมั้น แต่ลินินก็ยังคงหาวิธีต่อต้านเล็กๆ น้อยๆ อยู่
“ส่งมือซ้ายให้พี่เขาสิลูก”
คุณหญิงเบญญาบอกว่าที่สะใภ้ ในขณะที่อาทิตย์กำลังสบตาลินินด้วยสายตาที่เรียบนิ่งราวกับจะบอกหญิงสาวว่าเขาไม่รู้สึกอะไรกับการกระทำของเธอ
ใช่! เขารู้ว่าลินินไม่อยากหมั้นกับตนเอง
“ลินิน”
คุณหญิงแคทเธอรีนต้องสะกิดลูกสาวอีกครั้ง ลินินจึงจำใจต้องส่งมือซ้ายให้เขา อาทิตย์จึงบรรจงสวมแหวนนิ้วนางข้างซ้ายให้เธอในขณะที่ลินินกำลังนึกถึงตอนนั้น….เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนที่เธอจะถูกจับให้หมั้นกับเขา
“พี่อาทิตย์คะ!”
ในขณะที่พี่อาทิตย์กำลังจะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังแข่งบาสเกตบอลเสร็จ ซึ่งเป็กีฬาสีภายในโรงเรียนอยู่ในขณะนั้น ลินินที่ตั้งใจมายืนรอเขาแต่แรกก็โผล่มาจากมุมหนึ่ง
“มีอะไรหรอ?” นั่นจึงทำให้เท้าที่กำลังก้าวอยู่ชะงัก แล้วหยุดหันมามองเธอ
“คือ….” ลินินมองหน้าเขาแล้วหยุดไปครู่หนึ่งท่ามกลางความสงสัยของคนตรงหน้า
………………….
นิยายเื่นี้เป็นิยายรุ่นลูกต่อจากเื่ ‘วิบากรัก’ ค่ะ ไรท์ขอฝากนิยายเื่ใหม่ ช่วยกดติดตามและกดถูกใจเป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ????
2K
![[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1666246725_48284116.webp)
