ยามเช้าของนักเรียนภายในโรงเรียนต่างพากันนั่งจับกลุ่มคุยกันอย่างจอแจรวมทั้งกลุ่มของพวกเมย์ด้วย ที่กำลังนั่งพูดคุยเกี่ยวกับเื่สัพเพเหระต่างๆไม่ว่าจะเป็รายการทีวีหรือนักร้องที่ตนชอบ
“อรุณสวัสดิ์จ้า ทุกคน” นุ่นที่เพิ่งมาถึงโรงเรียนและเห็นเพื่อนๆกำลังนั่งคุยกันอยู่จึงร้องทักอย่างร่าเริง
“แหม...ทำไมวันนี้อารมณ์ดีจังคะ คุณปุยนุ่น” เจี๊ยบอดที่จะแขวะเพื่อนไม่ได้เมื่อเห็นว่านุ่นดูท่าทางร่าเริงเกินเหตุ
“อ๊าว!! ฉันก็อารมณ์ดีตามประสาของฉันมั่งไม่ได้รึไงยะ” นุ่นบอกเสียงสูงและดูเหมือนไม่ถือโกรธเจี๊ยบเลยแม้แต่น้อย
“ได้น่ะได้จ้า แต่นี่น่ะ......มันอารมณ์ดีผิดปกติ !!!” เจี๊ยบว่าก่อนจะเอาหนังสือเขกหัวเพื่อนด้วยความหมั่นไส้
“โอ๊ย ! เมย์ดูซิเจี๊ยบเขกหัวเราน่ะ” นุ่นแกล้งร้องโอดโอยก่อนจะหันไปฟ้องเมย์และคลำหัวตัวเองป้อยๆ
“ฮึฮึ ก็สมควรนี่ เอ๊ะ !!” เมย์หัวเราะออกมา ก่อนจะอุทานออกมาเบาๆ พร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย
“หือ? เป็อะไรเหรอ” มิ้นต์หันมาถามเมย์ด้วยความแปลกใจ
“นุ่น เมื่อวานนี้เธอไปไหนมา?” เมย์ไม่สนใจคำถามของมิ้นต์แต่กลับหันไปถามนุ่นที่กำลังแหย่เจี๊ยบด้วยน้ำเสียงขรึมๆ
“อะไรเหรอ เมย์?” นุ่นชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะถามเมย์ออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ โดยที่เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไรเธอถึงรู้สึกแบบนี้กับเมย์ เหมือนกับว่าไม่ว่าใครจะทำอะไร ที่ไหนเมย์ก็ดูเหมือนจะรู้ไปทุกเื่
“เราถามว่า เมื่อวานเธอไปไหนมา?” เมย์ถามย้ำและจ้องหน้านุ่นเขม็ง
“เอ่อ.... คือ....ก็ไปธุระมานิดหน่อยน่ะ”เสียงนุ่นตอบอย่างตะกุกตะกักบอกเมย์ ทำให้เพื่อนๆที่นั่งอยู่ด้วยรู้สึกงุนงงกับท่าทางของทั้งคู่
“แน่นะ !!” เมย์คาดคั้นเสียงดุ
“เอ้อ...ก็...แน่สิ” นุ่นรับคำอย่างไม่เต็มเสียงนัก และหลบสายตาของเมย์ที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน
“”ไฮ! มิ้นต์” ป๊อปที่เพิ่งมาถึงโรงเรียนเดินตรงเข้ามาทักมิ้นต์โดยไม่สนใจคนอื่นรอบข้างหรือบรรยากาศที่กำลังคุกรุ่นอยู่เลยแม้แต่น้อย
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
เพื่อนทุกคนหันไปมองทางต้นเสียง ก่อนจะพากันหัวเราะออกมาอย่างขบขันเมื่อเห็นการแต่งตัวของป๊อปวันนี้ ผมของเขาเรียบแปล้ด้วยน้ำมันใส่ผม เอาเสื้อใส่ในกางเกงอย่างเรียบร้อย รองเท้าที่ขัดเป็มันแววผิดกับปกติที่เขาไม่เคยใส่เสื้อนอกเสื้อเชิร์ทข้างในก็ชอบปล่อยชายเกะกะ
“ก๊ากๆๆๆ”
เสียงของริวหัวเราะแบบไม่เกรงใจเพื่อนเมื่อเดินเข้ามาในห้องเรียนและเห็นการแต่งตัวของป๊อป เพื่อนของเขาหน้าแดงด้วยความอายเพราะคิดว่าตัวเองแต่งตัวมาให้ดูดีและเรียบร้อยที่สุดกลับกลายเป็ตัวตลกสำหรับเพื่อนๆ ไป รวมทั้งสาวที่เขาสนใจด้วย
“พอได้แล้วน่า” เมย์อมยิ้มก่อนจะพูดปรามออกมา ทำให้เพื่อนๆ ทุกคนพยายามกลั้นหัวเราะเอาไว้
“เราว่า เธอแต่งตัวแบบเดิมก็ดีอยู่แล้วนะ เห็นด้วยรึเปล่า มิ้นต์” เมย์บอกป๊อปก่อนหันไปถามมิ้นต์
“อือ” มิ๊นต์ตอบเสียงใสและพยักหน้าให้กับป๊อป ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมากและเอามือยีหัวที่เรียบแปล้ให้มันเข้าทรงเหมือนเดิม
“ฮึฮึ” นุ่นหัวเราะเบาๆในความเปิ่นของป๊อป ทำให้เขาหันขวับไปทางนุ่น
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเหมือน.....................มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นทำให้เขาเห็นว่าวันนี้นุ่นช่างดูน่ารักเสียจริง
“มองอะไรยะ !” นุ่นตะคอกถามเสียงเขียว เพราะรู้สึกเขินที่โดนป๊อปจ้องมอง
“เปล่าๆ” ป๊อปสลัดความคิดของตัวเองออกและหันไปพูดคุยกับริวต่อ แต่สายตายังคงชำเลืองมองนุ่นอยู่เรื่อยๆเจี๊ยบที่นั่งมองริวที่คุยกับป๊อปอยู่แล้วก็ถอนใจที่ไม่เห็นเขาจะหันมาสนใจเธอเลยสักนิด
“เฮ้อ !! สงสัยจะไม่ได้ผลซะล่ะมั้ง” เจี๊ยบบ่นพึมพำเบาๆ โดยไม่เห็นว่าเมย์กำลังจ้องมองเธออยู่เงียบๆ
“เฮ้ย ! ไอ้ริว มึงว่าวันนี้กูผิดปกติรึเปล่าวะ” ป๊อปถามริวหลังจากเดินแยกมาจากกลุ่มสาวๆแล้ว
“ก็เปล่านี่ ทำไมเหรอวะ?” ริวนั่งลงที่โต๊ะของตนเองและหยิบหนังสือเรียนออกมาวางไว้
“ทำไมวันนี้ เอ่อ..กู..กูรู้สึกว่า...ยัย..นุ่นดูน่ารักเป็พิเศษวะ?” ป๊อปเกาหัวพร้อมกับบอกเพื่อนอย่างงงๆกับความรู้สึกของตัวเอง
“เฮ้ยๆ อย่าบอกนะเว้ย ว่ามึงสนใจยัยนุ่นน่ะ” ริวแซวเพื่อนอย่างขำขันกับท่าทางของเขา
“เฮ้ย ! เปล่าโว้ย กูก็แค่.....รู้สึกแปลกๆเท่านั้นแหละ” ป๊อปรีบปฏิเสธเพื่อนให้วุ่นทันทีเพราะกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด
วันนี้ทั้งวันป๊อปรู้สึกกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูก และแอบชำเลืองมองไปทางนุ่นบ่อยผิดปกติ โดยที่เขาเองก็รู้สึกแปลกใจแต่เขาก็ไม่สามารถบังคับตัวเองได้
เขามีความรู้สึกว่า อยู่ดีๆ ก็รู้สึกชอบนุ่นขึ้นมา และชอบมากขึ้นๆทุกเวลาที่ผ่านไป จนกระทั่งเขาทนไม่ไหวอยากได้นุ่นมาเป็ของเขาในที่สุดป๊อปจึงตัดสินใจเขียนจดหมายถึงนุ่นเพื่อนัดไปพบที่โรงยิมหลังเลิกเรียน จากนั้นเขาก็แอบเอาไปใส่ไว้ใต้โต๊ะเรียนของหญิงสาว
“ฮะ ฮะ ตลกจริงเลยนะ เมื่อกี้น่ะ”เสียงหัวเราะของนุ่นดังขึ้น ทำให้ป๊อปสะดุ้งและหันไปมอง
“เอ๊ะ นายมาทำอะไรที่โต๊ะฉันยะ”นุ่นแหวเสียงเขียวเมื่อเห็นป๊อป
“ปะ...ปะ..เปล่านี่...” ป๊อปปฏิเสธหน้าแดงก่อนจะรีบเดินหนีไปทันที
“อะไรของเขานะ?” นุ่นรู้สึกแปลกใจที่ชายหนุ่มไม่เหมือนเดิม
“นั่นสิ ปกติจะต้องเถียงกับเธอแล้วนี่นา”เจี๊ยบสนับสนุน ก่อนจะเอาแขนท้าวไหล่ของเพื่อน
“หมายความว่าไงยะ ?” นุ่นค้อนขวับใส่เพื่อนพร้อมกับเขี่ยแขนของเจี๊ยบออก
“เอ๊า ก็เธอกับนายป๊อปไงล่ะ ปกติเจอหน้ากันต้องกัดกัน เอ๊ย ทะเลาะกันทุกที” เจี๊ยบรีบเปลี่ยนคำพูดเมื่อเห็นสีหน้าดุๆ ของนุ่น
“หึ สงสัยหมอนั่นคงกลัวเราล่ะมั้ง” นุ่นหัวเราะในลำคอก่อนจะเริ่มลงมือเก็บอุปกรณ์การเรียนใส่กระเป๋า
“เหรอ....จริงสิ วันนี้เราชวนพวกเมย์ไปทานไอศกรีมกันดีปะ?” เจี๊ยบตรงไปเก็บของที่โต๊ะของเธอเช่นกัน
“ที่ไหนล่ะ? ร้าน Freeze เหรอ?” นุ่นถามก่อนจะล้วงมือเข้าไปใต้โต๊ะ และดึงสมุดเรียนออกมาทันใดนั้นซองจดหมายสีขาวก็ร่วงหล่นลงที่พื้น นุ่นมองด้วยความแปลกใจจึงก้มลงหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความดีใจ
“ไม่เอาหรอก ร้านนั้นสตอเบอร์รี่ซันเดย์ไม่อร่อยเลย”เจี๊ยบสาละวนกับการเก็บของจึงไม่ทันเห็นสีหน้าของเพื่อน
“ไปโลตุสแล้วก็กินที่เซเว่นเซ้นต์ดีกว่า ว่ามั้ยนุ่น?” เจี๊ยบถาม ทำให้นุ่นสะดุ้ง ก่อนจะรีบขยำจดหมายใส่กระเป๋ากระโปรง
“เอ้อ...คือ...เรา...เราคงไปไม่ได้แล้วน่ะ พอดีมีธุระนิดหน่อย ขอโทษทีนะ” นุ่นบอกเจี๊ยบตะกุกตะกัก ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องเรียนไปโดยทิ้งอุปกรณ์การเรียนที่ยังเก็บไม่เสร็จเอาไว้เต็มโต๊ะ
“เดี๋ยว นุ่น ! อะไรของเขานะ” เจี๊ยบร้องเรียกเพื่อนก่อนจะพึมพำออกมาอย่างงุนงง
“บ่นอะไรน่ะ เจี๊ยบ ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ” มิ้นต์ที่เดินมาพร้อมกับเมย์ถามเจี๊ยบด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าเธอยังไม่กลับบ้าน
“อ้อ มิ้นต์ คือนุ่นดูแปลกๆ น่ะ บอกว่าให้เรากลับไปก่อน เขามีธุระแต่ทิ้งข้าวของไว้เต็มโต๊ะ แล้วก็วิ่งไปไหนก็ไม่รู้ ” เจี๊ยบตอบพร้อมกับเกาศีรษะด้วยท่าทางงุนงง
“นุ่นอาจจะไปหาอาจารย์คณิฐาก็ได้นะ เห็นตอนกลางวันบอกว่าจะนัดสอบซ่อมเลขนี่นา”เมย์บอก
“เหรอ...แต่เราว่าทางที่วิ่งไปไม่น่าจะใช้ห้องพักอาจารย์นะ” เจี๊ยบท้วง
“เดี๋ยวนุ่นก็คงกลับมาล่ะน่ะ เราช่วยเก็บข้าวของให้นุ่นดีกว่า” เมย์บอกพร้อมกับหยิบหนังสือที่วางไว้บนโต๊ะขึ้นมา ก่อนจะนิ่วหน้าเล็กน้อย
“โรงยิม...” เมย์พึมพำออกมาเบาๆ
“หืม ? พูดว่าอะไรนะ?”เจี๊ยบเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ
“แย่แล้ว !!!” เมย์กลอกตาไปมาเล็กน้อยด้วยสีหน้าเคร่งเครียดก่อนจะโพล่งออกมาด้วยความใ และรีบวิ่งออกจากห้องไปอีกคน
“เดี๋ยวเมย์ !!!!” เจี๊ยบะโถามเมย์ที่วิ่งหายไป
“มีอะไรกันหรือ ะโดังลั่นเชียว” ริวที่เพิ่งเลิกซ้อมจากชมรมกรีฑาเดินมาเข้ามาในห้อง จึงทันได้ยินเสียงเจี๊ยบที่ะโดังลั่น
“ก็เมย์กับนุ่นน่ะสิ ทำอะไรแปลกๆ ทั้งคู่เลย” เจี๊ยบหันมาบอกริว
“แปลกยังไง?” ริวเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ก็นุ่นน่ะ อยู่ๆ ก็วิ่งไปไหนไม่รู้แล้วเมื่อกี้เมย์ว่าอะไรนะ.....พูดว่าไรนะ? มิ้นต์” เจี๊ยบขมวดคิ้วก่อนจะหันไปถามมิ้นต์
“ไม่รู้สิ ได้ยินไม่ถนัด เหมือนจะ...โรง..โรงอะไรซักอย่างเนี่ย” มิ้นต์ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
“อืม.....” ชายหนุ่มนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง
“เอางี้ มิ้นต์กับเจี๊ยบรอที่นี่แล้วกันนะ เดี๋ยวเราจะไปดูทั้งคู่เอง” ริวบอก
“อื้ม” ทั้งสองคนพยักหน้ารับ
“อย่าออกไปไหนเด็ดขาดนะ” ริวหันมาสั่งเสียงเข้มเพราะเขารู้สึกสังหรณ์ใจว่าต้องมีเื่ที่ไม่ดีเกิดขึ้นอย่างแน่นอนก่อนจะวิ่งไปทางที่ทั้งสองคนล่วงหน้าไปก่อน
“อะไรของพวกเขากันนะ ?” เจี๊ยบพึมพำด้วยความงุนงง
“มิ้นต์รู้เื่กับเขามั้ยเนี่ย ?”เจี๊ยบหันมาถามเพื่อน
“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าเมย์มีท่าทางรีบร้อนแบบนั้นคงไม่ใช่เื่ที่ดีแน่ๆ” มิ้นต์ตอบด้วยสีหน้าครุ่นคิด
“เฮ้อ...ขออย่าให้เหมือนกับตอนที่เกิดเื่อาจารย์สมชายเล้ยยยย สาธุ” เจี๊ยบยกมือไหว้พร้อมกับอธิฐานเสียงดังลั่น
“บ้า คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่ะ”มิ้นต์ตีแขนเพื่อนเป็เชิงดุ แต่สีหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความกังวลไม่น้อยหญิงสาวมองไปตามทางที่ทั้งสามคนหายไป
“ขออย่าให้ริวต้องเป็อะไรอีกเลย”มิ้นต์ได้แต่ภาวนาอยู่ภายในใจเท่านั้น
2K
