“เป็อย่างไรบ้างท่านพี่ท่านเ้าว่าอย่างไรบ้าง” ชายผู้น้องกล่าวอย่างกังวลใจ
“เหมือนท่านเ้าจะมีบางสิ่งที่สำคัญมากต้องจัดการอยู่จึงไม่มีเวลามาสนใจทหารลาดตระเวนชายแดนอย่างพวกเราเท่าไหร่นัก”
“ท่านหมายความว่าท่านเ้าไม่มีคำสั่งค้นหาหรือ” สีหน้าชายผู้น้องหม่นลง เขาไม่ได้หวังให้ท่านเ้าของพวกเขาจะสนใจอะไรผู้น้อยอย่างพวกเขา แต่อย่างน้อยคำสั่งค้นหาก็น่าจะทำได้ไม่ยากไม่ใช่หรือ เขากล่าวออกมาด้วยความผิดหวัง
“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ท่านเ้าคงไม่ปล่อยให้คนของตัวเองหายตัวไปโดยไม่สนใจใดๆหรอก เพียงแต่อาจจะต้องรอให้เื่ที่สำคัญกว่าเรียบร้อยเสียก่อน” ชายผู้พี่ แม้ในใจจะรู้สึกผิดหวังเช่นเดียวกับน้องชาย แต่ก็ไม่มากเท่า ความมั่นใจ และเคารพในผู้นำของเขายังคงเต็มเปี่ยม แต่ในเมื่อเื่ของเขามีความสำคัญน้อยกว่า ก็เป็เื่ช่วยไม่ได้ เขาจึงทำได้แต่ยอมรับ
“ชะ ชะ เช่นนั้น ระ ระ เราจะทำ ยะ ยะ อย่างไรต่อกันดี ทะ ท่านพี่” ชายผู้น้องเริ่มอยู่ไม่สุข เนื้อตัวสั่นเทา อาการพูดติดอ่างเมื่อเกิดอาการหวาดกลัว และวิตกกังวลก็ปรากฏออกมา
“น้องสาวข้าทั้งคนข้าไม่อาจรอให้ฝ่ายสืบสวนเราเข้ามาจัดการ ข้าจะสืบค้นด้วยตนเองเดี๋ยวนี้”
“ทะ ท่านคิด จะ จะ ออกจากหุบเขา ขะ ขะ ของเรารึ” ชายผู้น้องเข้าใจดี ว่าหากรอให้ฝ่ายสืบสวนดำเนินการละก็ คงอีกกว่าเดือน ถึงจะได้เริ่มต้นสืบสวนอย่างจริงจัง เพราะเื่คนหายของเผ่านั้น เกิดขึ้นอยู่เป็ประจำ ดังนั้นแล้วพวกเขาต้องดำเนินการตามลำดับเื่ที่ถูกแจ้งเข้ามา หากไม่ใช่เป็คนของตระกูลใหญ่หรือบุคคลสำคัญละก็ ไม่มีทางได้ลัดคิวแน่นอน และแน่นอนว่าเขาและพี่ชาย เป็เพียงทหารตระเวนชายแดน ซึ่งเกือบจะเป็ชนชั้นล่างสุดของอาชีพทหาร เื่ลัดคิวนั้นเลิกคิดไปได้เลย ดังนั้นจึงเหลือวิธีเดียวที่จะทำได้ ก็คือสืบค้นด้วยตัวเอง แต่แน่นอนว่านี่นับได้ว่าเป็การขัดคำสั่ง และมีโทษร้ายแรง
“ใช่” ชายผู้พี่กล่าวสั้น ๆอย่างไม่มีอะไรต้องคิดอีกแล้ว
“ทะ ท่านพี่ ท่านแน่ใจแล้วหรือ ทะ ท่านก็รู้ถึงโทษของการ ฝะ ฝ่าฝืน ...” ชายผู้น้องยังไม่ทันพูดจบ ชายผู้พี่ ก็เอ่ยแทรกขึ้นมา
“เ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรืออย่างไรแต่ข้าไม่มีทางเลือก หากรอนานไปกว่านี้มันอาจจะไม่ทันการและข้าคงจะเสียใจไปตลอดชีวิตหากวันนี้ไม่ได้กระทำอันใดอย่างเต็มที่”
“ข้าเข้าใจแล้ว เช่นนั้น ท่านสั่งข้ามาได้เลย ว่าข้าต้องทำอะไรบ้าง” ชายผู้น้องกล่าวตอบรับโดยไม่มีการคิดก่อนเลย อาการหวาดกลัวของเขาก็ลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัดจากการที่เขาไม่พูดติดอ่างแล้ว ดูเหมือนว่าชายผู้น้องคนนี้จะเชื่อมั่นในตัวพี่ชายคนนี้มากกว่าท่านเ้าของพวกเขาเสียอีก
“เ้าต้องอยู่ที่นี่รอการดำเนินการของฝ่ายสืบสวน และส่งความคืบหน้ามาให้ข้าพร้อมกับการช่วยปกปิดว่าข้าได้ออกไปจากหุบเขาแล้ว เ้าทำได้หรือไม่”
“ข้าเข้าใจแล้วท่านพี่ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”
“ดี ...” ฟุบบบ เมื่อการสนทนาจบลงเป็ที่เรียบร้อยชายผู้พี่ก็ทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งน้องชายไว้ข้างหลังเพียงลำพัง
“ท่านพี่ขออย่าให้ท่านเป็อะไรไปอีกคนเถอะนะ” เขาเหม่อมองดูจุดที่พี่ชายออกเดินทางด้วยความกังวล ...
โรงหลอมอาวุธเมืองประกายเงิน ฐานลับใต้ดิน
หลังจากเซียนอินกลับไป เทียนคง ยังคงอยู่ในห้องที่สตรีลึกลับนอนอยู่และกำลังนั่งทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นต่าง ๆ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นล้วนเป็สิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่มีที่มาที่ไปและมีคำถามมากมายตามมา
“เห้ออ ทำไมเื่ต่างๆมันช่างวุ่นวายเพียงนี้ ทำไมคนที่ใส่ความรู้ต่าง ๆมากมายมาให้ข้าถึงได้ลบประวัติศาสตร์ออกกัน ......... คงต้องช่างมันไว้ก่อน ค่อย ๆเรียนรู้สิ่งที่มีอยู่ในคลังความรู้ให้หมดอาจจะพอปะติดปะต่อเื่ราวได้บ้าง ตอนนี้ทำสิ่งที่ต้องทำก่อนดีกว่า”
เทียนคง หลับตาแล้วทำสมาธิอยู่ครู่หนึ่ง จึงจะสงบความสับสนวุ่นวายภายในใจได้ในที่สุด และหันมาทำสิ่งที่เขาตั้งใจทำให้สำเร็จก่อนในตอนนี้คือการทำให้เมืองประกายเงินปลอดภัยหากเกิดภยันตรายใด ๆขึ้นมา
20 วันผ่านไป(อีก 2 เดือนครึ่ง จะถึงวันครบกำหนดแจ้งยกเลิกการหมั้นของเซียนอิน)
ใน 20 วันที่ผ่านมา สิ่งต่างๆดำเนินไปด้วยความปกติ เอวัน ได้สร้างห้องพิเศษที่ออกแบบโดยเทียนคงเพื่อรองรับสตรีลึกลับ พร้อมกับย้ายนางมาไว้ห้องใหม่นี้เรียบร้อยโดยห้องพิเศษนี้สามารถรองรับพลังการโจมตีได้ถึงระดับเชี่ยวชาญขั้นกลาง และมีระบบป้องกันภัยที่สูงมากเมื่อเทียบกับโถงและห้องอื่นๆจากนั้นจึงดำเนินการสร้างฐานที่มั่นต่อ ซึ่งสำเร็จไปแล้วกว่า 7 ใน 10 ส่วน ในภาพรวมทั้งหมด
สตรีลึกลับยังคงไม่ได้สติแต่ร่างกายที่าเ็ดูจะหายแล้วกว่า 6 ใน 10 ส่วนถือว่าเร็วมากเมื่อเทียบกับมนุษย์สายเืปีก์อย่างที่เทียนคงได้กล่าวไว้กับเซียนอิน
“เอาล่ะ ได้เวลาตื่นมาทำงานแล้วเหล่าสมุนคนใหม่ของข้าทั้ง 5 ตน” เทียนคงใช้เวลา 20วัน ที่ผ่านมาไปกับการสร้างหุ่นยนต์เพิ่ม เดิมทีเขาวางแผนไว้ว่าจะสร้างเพิ่มอีก 7ตน แต่ด้วยเหตุไม่คาดคิดทำให้เขาเก็บทรัพยากรมาได้ไม่ตรงตามแผนที่วางไว้ และที่คราวนี้ไม่เรียกว่าเป็ แอนดรอยด์ ก็เพราะว่าเทียนคงไม่ได้ใส่ปัญญาประดิษฐ์ให้กับหุ่นใหม่ทั้ง 5 ตนนี้ จึงไม่อาจนับได้ว่าพวกมันเป็แอนดรอยด์ เพราะพวกมันจะไม่สามารถคิดและวิเคราะห์ข้อมูลได้เหมือนกับเอวัน
หุ่นยนต์ที่เทียนคงสร้างขึ้นมาใหม่ทั้ง 5 ตนนี้ ถูกออกแบบมาให้มีความสามารถน้อยกว่า เอวัน อยู่พอสมควร เพราะจากการทดสอบและผลงานของเอวันที่ผ่านมาทำให้การทำงานที่เหลือให้เสร็จทันเวลา ไม่จำเป็ต้องใช้ความสามารถในระดับของเอวัน
ความสามารถของหุ่นยนต์ใหม่ 5 ตนนี้ แต่ละตัวสามารถเทียบเท่าได้กับผู้ฝึกพลังในระดับเริ่มต้นขั้นปลาย และระบบต่าง ๆ ก็ได้ถูกลดประสิทธิภาพลงหากเทียบกับเอวันที่สามารถรับมือกับสัตว์อสูรพลังระดับกลางขั้นสูงได้แล้วนั้นหุ่นยนต์ใหม่ในครั้งนี้คงจะรับมือได้เพียงระดับกลางขั้นต้นเท่านั้น
“สวัสดี นายท่าน ยินดีที่ได้พบปฏิบัติการพร้อมรับคำสั่ง” สิ้นสุดการถ่ายประจุพลัง เสียงของหุ่นทั้ง 5ก็กล่าวอย่างพร้อมเพรียงกัน
“เยี่ยมมาก น่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดจากนี้ไปพวกเ้าชื่อว่า บีวัน บีทู บีทรี บีโฟว์ และบีไฟว์” เทียนคงมอบชื่อให้กับหุ่นยนต์ใหม่ทั้ง 5 ตนของเขา
“น้อมรับด้วยความยินดี นายท่านโปรดออกคำสั่ง”
“ดี ด้านข้างข้านี้คือ เอวันเป็พี่ใหญ่ของพวกเ้า เขาจะเป็ผู้บังคับบัญชาพวกเ้า รองจากข้า เข้าใจหรือไม่”ก่อนที่เทียนคงจะถ่ายประจุพลังงานเขาได้เรียก เอวัน กลับมาจากการก่อสร้างฐานที่มั่นเพื่อมอบหมายตำแหน่งและหน้าที่ใหม่ให้กับเขา โดยเทียนคงให้อำนาจในการสั่งการหุ่นยนต์ใหม่ทั้ง 5 ตนนี้กับเอวันเพื่อลดขั้นตอนในการออกคำสั่งของเทียนคงเอง โดยที่คำสั่งของเทียนคงจะมีความสำคัญมากกว่าเสมอ หากเกิดความขัดแย้งของคำสั่ง
“รับคำสั่ง นายท่านและพร้อมรับคำสั่งท่านเอวัน”
“เป็อย่างไรบ้าง เอวันความรู้สึกที่ได้ทั้งสหาย และผู้ใต้บังคับบัญชา”
“ข้าไม่มีความรู้สึก นายท่าน”
“ = =” เอ่ออจริงด้วย ...เอาเป็ว่าจากนี้ไปเ้าจงใช้งานพวกเขาให้ทำงานที่เหลือให้แล้วเสร็จภายใน 1 เดือนหรือน้อยกว่า ห้ามเกินกว่านี้ หากมีปัญหาใด ๆในการทำงาน ให้มารายงานข้าทันทีไปได้”
“รับคำสั่งนายท่านพวกเ้า ตามข้ามา”
“รับคำสั่งท่านเอวัน”
สิ้นสุดการมอบหมายหน้าที่หุ่นยนต์ทั้ง 6 ตน ก็ออกไปทำงานตามคำสั่งของเทียนคง ส่วนเทียนคงนั้นได้ไปที่ห้องพิเศษที่สตรีลึกลับหลับไหลอยู่
“อืมมดูเหมือนว่าร่างกายของนางจะหายดีแล้วกว่า 8 ใน 10 ส่วน ได้แต่หวังว่าเมื่อได้สตินางจะไม่ทำอะไรหุนหันและพูดคุยกันได้เสียที” ...
219
