บทที่ 18 โอกาสทองในวันราชการ
แสงแดดยามบ่ายจัดจ้าส่องแผดเผาใบมะพร้าวแก่จนส่งเสียงแซกซ่าล้อสายลมทว่ากลับไม่ได้ช่วยให้จิตใจของคุณนายผู้ใหญ่บ้านสงบเย็นลงได้เลยแม้แต่น้อย เจ๊ส้มก้าวเดินพล่านกระวนกระวายใจอยู่ภายในห้องรับแขกที่เงียบสงบของบ้านพักไม้สองชั้นหลังใหญ่ประจำตำแหน่งผู้ใหญ่บ้าน ความทรงจำเกี่ยวกับเงาร่างและสายตาจับผิดของป้าเลี่ยมที่แอบซุ่มซ่อนอยู่หลังพุ่มต้นเข็มและต้นมะลิข้างรั้วบ้านพักเมื่อวันก่อนยังคงหลอกหลอนเหนี่ยวรั้งอยู่ในความรู้สึกดั่งหนามแหลมทิ่มแทงอก สายตาจ้องจับผิดหรี่เล็กอย่างรู้ทันสะท้อนแววสงสัยใคร่รู้ที่เฝ้าจับตามองมอเตอร์ไซค์ของช่างตั้มและสบตาตรงมายังเธอ ทำให้หัวใจของคุณนายผู้ใหญ่บ้านเต้นระทึกรัวไม่เป็จังหวะด้วยความหวาดหวั่นระคนระแวดระวัง ตลอดสองสามวันที่ผ่านมา เจ๊ส้มจำต้องสะกดกลั้นความกระสันอยากและแรงปรารถนาในรสสวาทอันช่ำชองเร่าร้อนของตั้มไว้ รักษาระยะห่างไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือโทรศัพท์ติดต่อช่างหนุ่มรุ่นลูกเลยสักครั้ง ด้วยเกรงว่าป้าเลี่ยมยัยป้าปากสว่างที่สุดประจำตำบลจะลอบสังเกตเห็นพิรุธและนำความลับแสนหวานไปป่าวประกาศพูดปากต่อปากจนความสัมพันธ์ลับต้องพังทลายและชื่อเสียงเกียรติยศที่สั่งสมมาต้องป่นปี้ไม่มีชิ้นดี
ความเงียบเหงาระคนความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวรุมเร้าเข้ามาบีบคั้นในทรวงอกยามเมื่อเธอต้องทนอยู่เพียงลำพังในบ้านกว้างใหญ่หลังนี้ ความคิดในสมองแล่นเตลิดคิดลึกจินตนาการไปไกลถึงภาพช่างไฟหนุ่มรุ่นลูกขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจแวะเวียนไปซ่อมระบบไฟเต้ารับหรือหยอกล้อหัวเราะต่อกระซิกกับน้องเปิ้ลลูกสาวร้านขายของชำเจ๊ฮวง ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้เจ๊ส้มร้อนรุ่มด้วยไฟริษยาปนหึงหวงจนอกแทบแตกทว่าศีลธรรมและความระแวงในสายตาสอดรู้ของป้าเลี่ยมก็ดึงรั้งกายและใจเธอไว้ไม่ให้บุ่มบ่ามกระทำสิ่งใดลงไป เจ๊ส้มทำได้เพียงนั่งมองโทรศัพท์มือถือในมืออย่างห่อเหี่ยวและเฝ้าถอนหายใจยาวรอบแล้วรอบเล่า ท่ามกลางอุณหภูมิอบอ้าวภายนอกที่ยังคงแผ่ไอความร้อนระอุสะสมเต็มห้องโถงไม่ต่างจากไฟสวาทส่วนลึกในทรวงอกที่กำลังสุมเงียบ ๆ รอวันปะทุเดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้งเพื่อเติมเต็มความ้าที่ขาดหายมานานสิบกว่าปี
จนกระทั่งใน่เย็นของวันถัดมา ผู้ใหญ่เฉลิมเดินทางกลับมาจากที่ทำการอำเภอด้วยสีหน้าเหน็ดเหนื่อยอิดโรยทว่าแฝงไปด้วยความกระตือรือร้น เขาโยนกระเป๋าเอกสารหลวงลงบนโต๊ะไม้สักตัวยาว ก่อนจะหันมาแจ้งข่าวสำคัญกับเจ๊ส้มที่กำลังรินน้ำเย็นมาต้อนรับ “ส้มเอ๋ย พรุ่งนี้่บ่ายฉันต้องเดินทางไปเข้าร่วมประชุมและสัมมนาวิชาการสำคัญระดับจังหวัดในตัวเมืองเป็เวลาสามวันสองคืนนะจ้ะ ทางอำเภอเขาจัดรถตู้หลวงมารับหน้าปากซอยั้แ่บ่ายสองโมงเลย คงต้องฝากเธอคอยดูแลฟืนไฟบำรุงรักษาบ้านช่องห้องหับให้เรียบร้อยด้วยล่ะ มีอะไรขัดข้องก็เรียกช่างไฟ อบต. มาช่วยดูนะจ๊ะ” คำประกาศของสามีประหนึ่งหยดน้ำทิพย์ชโลมลงบนแผ่นดินแห้งผากที่แตกระแหง เจ๊ส้มใจเต้นโครมครามรุนแรงขึ้นมาทันที หัวใจที่ห่อเหี่ยวกลับพองฟูด้วยความปีติสุขเป็ล้นพ้นเมื่อทราบว่านี่คือโอกาสทองที่รอคอย โอกาสที่จะไม่มีสามีคอยอยู่ขัดจังหวะ และไม่มีภาระหน้าที่ใด ๆ มาขัดขวางการจัดสรรระบบรักบำรุงรักษาหัวใจให้สว่างไสว
เจ๊ส้มแสร้งปั้นสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยตอบเสียงหวานนอบน้อมประคองความเยือกเย็น “จ้าพ่อ เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะ ไม่ต้องห่วงทางบ้านหรอกจ้ะ เดี๋ยวฉันจะจัดเตรียมกระเป๋าเสื้อผ้า พับกางเกงทำงานและจัดระเบียบของใช้ส่วนตัวเตรียมไว้ให้พ่อั้แ่เช้าตรู่เลยจ้ะ ส่วนเื่ไฟในบ้านตอนนี้ช่างตั้มแกก็กวดขันเบ้าสะพานไฟเปลี่ยนฟิวส์จนสว่างโร่ไม่มีดับแล้วจ้ะ พ่อไปสัมมนาเถอะนะจ๊ะ” เธอพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือแฝงความยินดีจนออกนอกหน้า คืนนั้นเจ๊ส้มนอนไม่หลับเลยสักตื่น จินตนาการและแผนการร่วมรักแสนหวานกับตั้มผุดพรายในสมองวนเวียนไปมาจนกระทั่งรุ่งสาง
วันรุ่งขึ้นในยามบ่ายสองโมงตรง หลังจากที่ผู้ใหญ่เฉลิมก้าวขึ้นรถตู้หลวงของส่วนราชการและแล่นจากไปจนพ้นปากทางซอยดินฝุ่นเลียบสวนมะพร้าว เจ๊ส้มยืนส่งสามีหน้ารั้วบ้านด้วยรอยยิ้มละมุนละไม ทว่าทันทีที่รถตู้ลับสายตาไป รอยยิ้มแสนดีก็แปรเปลี่ยนเป็ความมุ่งมั่นเปี่ยมเสน่ห์ในดวงตาคู่สวย หญิงสาวใหญ่ระบายลมหายใจยาวด้วยความโล่งอกอย่างที่สุด ความอัดอั้นและแรงปรารถนาที่สะสมแน่นในอกตลอดหลายวันที่ผ่านมาบัดนี้พร้อมจะะเิกระเจิดกระเจิงออกมาแล้ว เจ๊ส้มไม่รอช้าก้าวเท้าเดินตรงไปตามทางเดินดินฝุ่นมุ่งหน้าสู่ย่านชุมชน เพื่อหาทางส่งข่าวกับช่างไฟหนุ่มโดยด่วน
เจ๊ส้มเดินเลาะเลียบสวนมะพร้าวอย่างระมัดระวังรอบตัวเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาของป้าเลี่ยมที่อาจจะดักอยู่ข้างทาง จนกระทั่งมาถึงบริเวณหน้าร้านขายของชำของเจ๊ฮวง เธอหยุดยืนอยู่ใต้ร่มมะม่วงใหญ่ลอบมองเข้าไปในร้านชำ พบช่างตั้มกำลังง่วนอยู่กับการใช้ไขควงขันประกอบตะแกรงพัดลมตัวเก่าส่งมอบคืนให้เจ๊ฮวงพอดิบพอดี เจ๊ส้มแสร้งทำเป็เดินเข้าไปเลือกซื้อน้ำปลาและผงซักฟอกยิ้มแย้มทักทายคนในร้าน ยามเมื่อตั้มเงยหน้าสบดวงตาคู่สวยวาวระริกของเจ๊ส้ม ช่างหนุ่มก็ส่งประกายตาเ้าเล่ห์วิบวับอย่างรู้กัน เจ๊ส้มปรายตามองตั้มเล็กน้อยแล้วพยักพะเยิดหน้าส่งสัญญาณไปทางศาลาท่าน้ำหลังบ้านพัก อบต. ที่เงียบสงบห่างไกลผู้คน ตั้มพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงหลังร้านชำหายตัวไปอย่างรวดเร็ว
เจ๊ส้มเร่งฝีเท้าก้าวไปยังศาลาท่าน้ำไม้เก่าที่ล้อมรอบไปด้วยดงกล้วยรกร้างและต้นมะพร้าวเงียบสงบ ไม่นานนัก ตั้มก็เดินเลาะตามคันดินเข้ามาหา ช่างหนุ่มไม่รอช้าขยับก้าวเข้าประชิดโอบกอดประคองสะโพกอวบผายของเจ๊ส้มไว้มั่น ดึงร่างสะพรั่งเข้ามาแนบชิดอกแกร่งจนเจ๊ส้มสะท้านปลาบ “พี่ส้มคนงามของผม หายหน้าหายตาไปตั้งหลายวัน ช่างไฟคนนี้คิดถึงเต้ารับกระชับแน่นของพี่จะแย่อยู่แล้วครับ” ตั้มกระซิบเอ่ยถามเสียงทุ้มพร่า เจ๊ส้มค้อนวงใหญ่ใส่พลางเอามือเรียวตีไหล่ล่ำเบา ๆ “คนบ้า... นึกว่ามัวแต่วิ่งหาช่องเสียบรูเต้ารับที่ร้านชำเจ๊ฮวงอยู่เสียอีก ยัยป้าเลี่ยมแกจ้องจับผิดตาขวางอยู่หลังพุ่มไม้รั้วบ้านพี่จ้ะ พี่เลยต้องอยู่เงียบ ๆ ทว่าคืนนี้พ่อเฉลิมเขาเดินทางไปสัมมนาต่างจังหวัดสามวันสองคืนจ้ะ”
คำบอกเล่าของเจ๊ส้มทำให้แววตาคมของตั้มสว่างวาบฉายประกายเสือร้ายขบคิดประสงค์รัก “โอกาสทองเลยครับพี่ส้ม คืนนี้ผมจะเข้าไปบริการระบบเต้ารับบำรุงหัวใจให้พี่ส้มถึงในบ้านเลยเชียว ทว่าเพื่อไม่ให้ป้าเลี่ยมหรือชาวบ้านสงสัย หลังเที่ยงคืนไฟถนนดับมืดสนิทเมื่อไหร่ ผมจะขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจดับเครื่องแล้วปล่อยไหลตามแรงเฉื่อยไปจอดห่างจากบ้านพี่ส้ม แล้วเดินย่องลอบเข้าประตูด้านหลังบ้านพักเงียบ ๆ ครับ พี่ส้มเปิดประตูทิ้งสลักรอรับผมได้เลยครับ” เจ๊ส้มใจสั่นระริกหน้าแดงก่ำพยักหน้ารับคำนัดแนะแ่เบา “จ้ะตั้ม... พี่จะลงมารับตอนเที่ยงคืนตรงนะจ๊ะ อย่ามาสายล่ะ” ทั้งคู่ลอบัักอดรัดกันอย่างดูดดื่มชั่วครู่ก่อนจะแยกย้ายกันเดินกลับคนละทาง
บรรยากาศยามค่ำคืนคืบคลานเข้าครอบคลุมหมู่บ้าน อากาศภายนอกมืดสนิทสงัดเงียบมีเพียงแสงจันทร์สลัวฉายจับยอดมะพร้าว เจ๊ส้มอาบน้ำประทินผิวกายด้วยแป้งหอมกลิ่นมะลิอบอวล สวมชุดกระโปรงผ้าซาตินบางสีหวานลื่นมือโดยไร้เสื้อยกทรงหรือกางเกงชั้นในปกปิดเรือนร่างอวบอิ่ม ผิวเนียนผุดผ่องอุ่นซ่านไปด้วยความ้าที่สุมเต็มอก เธอเดินก้าววนเวียนไปมาในห้องโถงกว้างชั้นล่างอย่างกระวนกระวายใจ ทุกวินาทีช่างยาวนานราวชั่วโมง สายตาคอยกวาดมองเข็มนาฬิกาบนฝาผนังไม้สักที่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าช้า ๆ หัวใจเต้นระทึกรุนแรงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไรส่งเสียงระงมปนเสียงยอดมะพร้าวไหวกระทบสายลม
เมื่อเข็มยาวและเข็มสั้นโคจรมาพบกันที่เลขสิบสองตรงบ่งบอกเวลาเที่ยงคืนตรง เจ๊ส้มยืนนิ่งเงียบสูดลมหายใจเข้าลึกประคองตัวเดินช้า ๆ ไปหยุดรอที่ประตูบานหลังบ้านพักหลวง ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงฝีเท้าเหยียบใบไม้แห้งแ่เบาดังขึ้นสามครั้งที่หน้าประตู เจ๊ส้มหัวใจกระตุกวาบเอื้อมมือเรียวหมุนเปิดสลักกลอนประตูดึงเปิดออกทันที ภาพช่างตั้มยืนเด่นสลัวสะพายกระเป๋าเครื่องมือช่างหนักอึ้งและสวมเสื้อยืดสีดำก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว เจ๊ส้มรีบผลักประตูปิดสนิทและขัดสลักลงกลอนอย่างแ่าทันทีเพื่อกักเก็บความลับเสน่หาพ้นจากสายตาผู้คนภายนอก
ในความมืดสลัวและเงียบสงบ ตั้มไม่รอช้าปล่อยกระเป๋าเครื่องมือช่างใบหนักลงกับพื้นปูนเสียงดังตึบ ช่างหนุ่มก้าวเข้าประชิดโผโอบกอดประคองสะโพกอวบผายแนบชิดแผงอกแกร่งเนียนแน่น ดึงร่างสะพรั่งของเจ๊ส้มเข้ามาปะทะกายร้อนผ่าว เจ๊ส้มซบหน้าลงกับอกอุ่นของตั้มสูดกลิ่นสบู่ปนสาบหนุ่มอุ่นร้อนด้วยความกระสันอยากที่ได้รับการตอบสนอง ตั้มประคองใบหน้าหวานขึ้นมาบดจูบกันอย่างดูดดื่มแลกน้ำหวานอุ่นชื้นจนเจ๊ส้มครางซ่านสั่นสะท้านไปทั้งตัวขาสองขาสั่นระริกแทบไร้เรี่ยวแรงต้านทาน ชายหนุ่มกระซิบเอ่ยเสียงพร่าข้างหู “พี่ส้มครับ ตรงนี้มืดและแคบเกินไป แถมกลัวป้าเลี่ยมจะลอบมองลอดช่องลมเข้ามาเห็น ช่างไฟอย่างผมว่าเราก้าวเดินขึ้นไปซ่อมบำรุงระบบเต้ารับเชื่อมรักบำรุงหัวใจบนเตียงนอนหรูหราห้องนอนหลักชั้นบนของพี่ส้มกันดีกว่าครับ ขันกวดที่นั่นรับรองว่าแน่นและเร้าอารมณ์กว่าเยอะครับ” เจ๊ส้มสบตาหวานเชื่อมระริก เอ่ยตอบรับเสียงกระเส่าพยักหน้าสมยอมพลางจับมือแกร่งของตั้มพาก้าวเดินขึ้นบันไดไม้สักตรงไปยังห้องนอนหลักทิ้งท้ายความกระสันเสียวชวนติดตามในค่ำคืนนี้
--- (โปรดติดตามตอนต่อไป) ---
135K
