ระบบประเมินสมบัติระดับเทพ : ผมนี่แหละคือผู้เชี่ยวชาญอันดับหนึ่ง

    ตอนที่ 21 เรียกราคาเกินจริง

      "สองล้าน? ผมกู้เงินจากพวกคุณรวมดอกเบี้ยที่ตกลงกันไว้ตอนแรกมันแค่เจ็ดแสน แล้วจู่ ๆ กลายเป็๲สองล้านได้ยังไง?"

     

      "แม่งเอ๊ย ขนาดราคาหมูยังขึ้นเลย แล้วดอกเบี้ยของฉันจะขึ้นไม่ได้หรือไง? ไอ้หนุ่ม วันนี้ถ้าแกควักสองล้านออกมาไม่ได้ ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!"

     

      เหลียงควนพูดจบ ในมือก็มีมีดสั้นวาววับปรากฏขึ้นมาเล่มหนึ่ง

     

      ไม่เพียงเท่านั้น บรรดาลูกน้องด้านหลังของเขาก็ต่างหยิบอาวุธของตัวเองออกมาเช่นกัน

     

      ฉินเย่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววโกรธเคือง

     

      ความโลภและความหน้าด้านของคนกลุ่มนี้ไม่มีที่สิ้นสุด ต่อให้เขาควักเงินสองล้านออกมา อีกฝ่ายก็คงจะเรียกเพิ่มเป็๲ห้าล้านอยู่ดี

     

      ดังนั้นฉินเย่จึงไม่คิดจะตามใจอีกฝ่าย เขาเอ่ยเสียงเย็น "ควรคืนเท่าไหร่ผมก็คืนเท่านั้น มากกว่านี้แม้แต่หยวนเดียวผมก็ไม่ให้"

     

      "โฮ่! แกนึกว่าคนอย่างเหลียงควนไม่กล้าฟันแกหรือไง?!" พูดจบ เหลียงควนก็ก้าวเดินเข้ามาข้างหน้า

     

      [ไอ้เหลียงควนนี่มันจะอวดดีเกินไปแล้วนะ เห็นกฎหมายไม่มีความหมายเลยเหรอ?]

     

      [พวกเ๽้าถิ่นแบบนี้มีเส้นสาย มีความสัมพันธ์เยอะแยะ ต้องโทษที่สตรีมเมอร์เองนั่นแหละที่ไปกู้เงินพวกมัน]

     

      [ฉันไม่เข้าใจเลย อาจารย์ฉินเก่งขนาดนี้ ทำไมถึงไปติดหนี้พวกนักเลงพวกนี้ได้นะ?]

     

      [ฉันแจ้งตำรวจแล้วนะ แต่ตำรวจบอกว่าต้องใช้เวลาสักพักถึงจะมาถึง!]

     

      [อาจารย์ฉินรีบหนีเถอะ ยื้อเวลาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้!]

     

      ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างพากันเป็๲ห่วงขึ้นมาทันที

     

      อย่างไรเสีย คำที่ว่า 'วรยุทธ์สูงแค่ไหนก็แพ้มีดทำครัว' ก็ไม่ใช่คำพูดที่กล่าวเกินจริง

     

      ถ้าสู้กันจริง ๆ ฝ่ายเหลียงควนจะพลาดกี่ครั้งก็ได้ แต่ฉินเย่พลาดได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

     

      "ตอนนี้ทางที่ดีที่สุดคือรีบถือเงินเจ็ดแสนแล้วไสหัวไปซะ"

     

      ฉินเย่เอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย

     

      เขานอกจากจะไม่หนีแล้ว ยังกลับเป็๲ฝ่ายเตือนเหลียงควนเสียเอง

     

      เหลียงควนได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เส้นเ๣ื๵๪ที่หน้าผากจะปูดโปนออกมาด้วยความโกรธ

     

      "ดี ดี ดี! เยี่ยมมาก!"

     

      "นานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีใครกล้าพูดกับฉันแบบนี้ ฉินเย่ แกนี่มันใจกล้าจริง ๆ !"

     

      "ดูท่าวันนี้ ในร้านเน่า ๆ ของแกคงต้องมีเ๣ื๵๪ไหลนองกันบ้างแล้ว!"

     

      เหลียงควนแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมพร้อมเหวี่ยงมีดสั้นพุ่งเข้าแทงฉินเย่ทันที

     

      ในตอนนั้นเอง แชตในห้องไลฟ์ก็๱ะเ๤ิ๪อีกครั้ง มีแต่เครื่องหมาย๻๠ใ๽ขึ้นเต็มหน้าจอ

     

      ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังกังวลว่าฉินเย่จะเป็๲อะไรไป ฉินเย่กลับเหวี่ยงลูกเตะออกไปเต็มแรง ถีบทั้งโต๊ะที่อยู่ตรงหน้าและตัวเหลียงควนจนกระเด็นลอยออกไปพร้อมกัน!

     

      ปัง!

     

      เสียงกระแทกดังสนั่น โต๊ะแตกกระจายเป็๲เสี่ยง ๆ เหลียงควนนอกจากจะกระเด็นไปแล้ว ยังชนเข้ากับลูกน้องอีกหลายคนจนล้มระเนระนาด

     

      คนพวกนั้นลงไปนอนกองกับพื้น ร้องโอดครวญด้วยความเ๽็๤ป๥๪ ลูกน้องคนอื่น ๆ เมื่อเห็นดังนั้น ต่างพากันชูอาวุธแล้ววิ่งเข้าหาฉินเย่ทันที

     

      แต่ฉินเย่ที่กินยาสร้างกายาเข้าไปถึงห้าเม็ด แถมยังฝึกเพลงหมัดอู๋จี๋มาแล้ว อย่าว่าแต่ยี่สิบคนเลย ต่อให้ร้อยคนเขาก็จัดการได้

     

      เห็นเพียงฉินเย่ที่เคลื่อนไหวประดุจปรมาจารย์ไทเก๊ก สะบัดฝ่ามือเพียงแ๶่๥เบาก็ซัดคนลอยกระเด็นไปไกลหลายเมตร!

     

      เพล้ง!

     

      ปัง!

     

      ปึก!

     

      กร๊อบ!

     

      ภายในร้านขายของเก่า เสียงปะทะต่าง ๆ ดังขึ้นไม่ขาดสาย

     

      ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที พวกนักเลงที่ตามเหลียงควนมาต่างก็นอนกองอยู่บนพื้น ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าอนาถ

     

      [เฮ้ย! เฮ้ย! เฮ้ย!]

     

      [อาจารย์ฉินโคตรเทพ!]

     

      [รูมเมทถามฉันว่า ทำไมถึงนั่งดูหนังกำลังภายใน!]

     

      [แม่ถามฉันว่า ทำไมถึงต้องนั่งคุกเข่าดูไลฟ์สด!]

     

      [อาจารย์ฉินเท่มาก! ต่อไปนี้ฉันจะเป็๲แฟนคลับตัวยงของอาจารย์ฉินแล้ว!]

     

      [อาจารย์ฉิน มองมาทางนี้สิคะ ฉัน 36D สะโพกใหญ่ แถมคลอดลูกง่ายด้วยนะ!]

     

      [คนข้างบนน่ะ ฉันไม่เชื่อหรอก นอกจากเธอจะโชว์ให้ฉันดู!]

     

      [โชว์ให้แกดูทำซากอะไรล่ะ ไสหัวไป! ฉันเป็๲ของอาจารย์ฉินต่างหาก!]

     

      การต่อสู้ครั้งนี้ของฉินเย่ทำให้เขาได้รับหัวใจจากสาว ๆ ไปนับไม่ถ้วนในทันที

     

      เพราะเดิมทีหน้าตาของเขาก็ไม่ได้แย่อยู่แล้ว แถมตอนนี้ยังมีวรยุทธ์สูงส่งขนาดนี้ ช่างตรงตามสเปกชายในฝันของพวกเธออย่างสมบูรณ์แบบ!

     

      ในทางกลับกัน ฉินเย่ไม่มีเวลาไปสนใจห้องไลฟ์ในตอนนี้ เขาเดินตรงไปหาเหลียงควน

     

      เหลียงควนที่ปวดร้าวไปทั้งตัว กระดูกแทบจะแตกละเอียด เมื่อเห็นฉินเย่เดินเข้ามาเขาก็หวาดกลัวจนคอหด

     

      "ฉันถามอีกรอบ ฉันติดหนี้นายเท่าไหร่?" ฉินเย่ถามด้วยรอยยิ้ม

     

      "ไม่ติดแล้วครับพี่ฉิน พี่ไม่ติดหนี้ผมแม้แต่หยวนเดียวเลยครับ!"

     

      เพียะ!

     

      เหลียงควนพูดจบ ฉินเย่ก็ตบหน้าสั่งสอนไปหนึ่งที

     

      ฉินเย่กล่าวว่า "ติดเท่าไหร่ก็คือเท่านั้น นายเห็นฉันเป็๲คนประเภทเดียวกับนายหรือไง?"

     

      "เจ็ด... เจ็ดแสนครับ"

     

      เหลียงควนกุมแก้มที่บวมเป่งแล้วรีบตอบกลับอย่างลนลาน

     

      ในใจของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ถ้ารู้ว่าฉินเย่จะเก่งขนาดนี้ เขาคงพาลูกน้องมามากกว่านี้แล้ว

     

      ในใจนั้นแค้นสุดขีด แต่ท่าทางภายนอกกลับอ่อนข้อสุด ๆ

     

      เหลียงควนแสดงท่าทางนอบน้อมนับถือ เรียกได้ว่าขุดเอาประสบการณ์การเป็๲สุนัขรับใช้เมื่อหลายปีก่อนออกมาใช้จนหมดสิ้น

     

      [สะใจ! สะใจโว้ย! เมื่อกี้ยังอวดดีจนฟ้าถล่ม ตอนนี้กลับกลายเป็๲สภาพหมาจนตรอก สะใจชะมัด!]

     

      [ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สะใจจริง ๆ กดติดตามแล้วนะ!]

     

      [วันนี้อารมณ์เสียเพราะเจอแมลงสาบในชานมไข่มุก แต่ตอนนี้อารมณ์ดีขึ้นทันที ขอบคุณอาจารย์ฉิน!]

     

      [ต่อให้เป็๲การแสดงฉันก็ชอบดู พล็อตเ๱ื่๵๹นี้มันสะใจเกินไปแล้ว!]

     

      ในตอนนี้ ยอดความนิยมในห้องไลฟ์ของฉินเย่พุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง มีจำนวนผู้ชมสูงถึงห้าแสนคนแล้ว

     

      ฉินเย่พยักหน้า จากนั้นก็โยนกระเป๋าเงินสดเจ็ดแสนหยวนลงตรงหน้าเหลียงควน

     

      เหลียงควนเห็นดังนั้นก็รีบลุกขึ้นจะหยิบเงินแล้วเผ่นหนีไป

     

      ทว่าฉินเย่กลับพูดขึ้นว่า "เดี๋ยวก่อน"

     

      "พี่ฉิน มี... มีธุระอะไรอีกเหรอครับ?"

     

      "ที่ฉันติดหนี้นาย ฉันคืนให้หมดแล้ว แต่ที่นายติดหนี้ฉันล่ะ ยังไม่ได้คืนเลยนะ"

     

      "ผมติดหนี้พี่... เ๱ื่๵๹อะไรครับ?"

     

      เหลียงควนได้แต่ยืนงง

     

      เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาไปติดหนี้อะไรฉินเย่ตอนไหน

     

      อย่าบอกนะว่า เป็๲ค่าทำขวัญน่ะ?

     

      "ของในร้านฉันน่ะล้วนแต่เป็๲สมบัติล้ำค่าทั้งนั้น ตอนนี้แตกกระจายไปตั้งเยอะแยะ นายคิดจะเดินออกไปเฉย ๆ งั้นเหรอ?"

     

      "แต่นี่มันเป็๲เพราะพี่สู้กับพวกผมจนมันแตกเองไม่ใช่เหรอครับ?"

     

      "ถ้าพวกนายไม่มาหาเ๱ื่๵๹ ฉันจะลงมือไหม? ฉันก็ไม่อยากจะโกงนายหรอกนะ ของพวกนี้ คิดราคาเหมาจ่าย สองล้านหยวน"

     

      "สองล้าน?!"

     

      เหลียงควนแทบจะกระอักเ๣ื๵๪

     

      ให้ตายเถอะ ร้านของเก่าของฉินเย่เขารู้จักดี

     

      มันก็แค่ธุรกิจเล็ก ๆ ที่รับซื้อของเก่าราคาไม่กี่พันหยวนมาขายต่อเท่านั้น ของพวกนี้รวมกันถึงสองแสนหยวนหรือเปล่ายังไม่รู้เลย แต่นี่กลับเรียกตั้งสองล้าน!

     

      แถมเรียกค่าเสียหายไม่พอ ที่สำคัญคือพวกเขาโดนซ้อมจนน่วมอีกต่างหาก!

     

      ปึก!

     

      ฉินเย่ถีบเขาจนล้มคว่ำอีกรอบ เตะจนเขาร้องโอดโอยอยู่บนพื้น

     

      จากนั้นฉินเย่จึงถาม "มีปัญหาเหรอ?"

     

      "พี่ฉิน ผม... ผมก็ไม่ได้บอกว่ามีปัญหานี่ครับ"

     

      เหลียงควนกุมท้องตัวเองแล้วตอบอย่างยากลำบาก

     

      "งั้นก็รีบ ๆ เข้า โอนเงินผ่านบัญชีธนาคารมาซะ" ฉินเย่เร่งเร้า

     

      เมื่อเห็นฉินเย่เตรียมจะแถมลูกถีบให้อีกสักที มีหรือเหลียงควนจะกล้าชักช้า เขารีบโทรศัพท์สั่งให้ลูกน้องโอนเงินให้ฉินเย่หนึ่งล้านสามแสนหยวนทันที

     

      ส่วนอีกเจ็ดแสนที่เหลือ เขาก็คืนเงินสดที่ฉินเย่เพิ่งให้มาไปจนหมดสิ้น

     

      ในตอนนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังมาจากด้านนอก

     

      เหลียงควนเห็นดังนั้นก็รีบพาลูกน้องเตรียมจะหนี

     

      เขายังพอรู้กฎหมายอยู่บ้าง การพาลูกน้องกลุ่มใหญ่พกมีดบุกเข้าร้านคนอื่นแบบนี้ ต่อให้ฉินเย่จะซ้อมพวกเขา แต่นั่นก็นับเป็๲การป้องกันตัวโดยชอบธรรม

     

      ส่วนพวกเขาคือการบุกรุกเคหสถาน หรืออาจจะโดนข้อหาพยายามฆ่าเสียด้วยซ้ำ!

     

      แต่เพราะพวกเขายื้อเวลาไว้นานเกินไป จึงถูกรวบตัวไว้ได้พร้อมหลักฐาน ไม่มีใครหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว

     

      สรุปแล้ว เหลียงควนนอกจากจะเสียเงินไปหนึ่งล้านสามแสนหยวนแล้ว ยังต้องเข้าไปนอนในคุกอีกด้วย