“ความรู้สึกเบาสบายนี่มันคืออะไรกันนะ”
กัวจิ้งหยวนโบกมือไปในอากาศก็เห็นว่าร่างของตัวเองโปร่งแสงไปหมด เขาพยายามคว้ามือไปจับสิ่งของที่อยู่ตรงหน้าก็ทำไม่สำเร็จ
“นั่นมันแหวนทองคำเลยนะ ทำไมจับไม่ได้วะ” กัวจิ้งหยวนเห็นแหวนทองคำวงเกลี้ยงหล่นอยู่ที่พื้น แต่เขาก็ไม่มีปัญญาที่จะหยิบมันขึ้นมา
“เฮ้อ ตายไปแล้วก็เอาอะไรไปไม่ได้จริงๆ สินะ แต่พอเห็นแล้วมันก็อดใจไม่ได้นี่นา นั่นมันทองคำนะครับทองคำ คุณเทวดา คุณยมทูต เมื่อไหร่พวกท่านจะมาหาผมสักทีล่ะครับ รอบนี้ผมตายมาหลายวันแล้วนะ เนี่ย...ท่านดูสิ ผมเร่ร่อนมาหลายวันแล้วนะครับ จะให้ผมไปอยู่บนวิมานหรือจะให้ไปชดใช้กรรมอยู่ในนรกขุมไหนก็ช่วยพาผมไปซักทีเถอะครับ เอ๊ะ...ไม่นะ คุณเทวดาครับ คุณยมทูตครับ ผมไม่ไปแล้วได้ไหมครับ พวกคุณส่งผมไปใช้ชีวิตอย่างยากลำบากมาหลายชาติแล้ว คราวนี้ช่วยส่งผมให้กลับไปใช้ชีวิตที่สุขสบายสักครั้งเถอะครับ ผมขอร้องล่ะครับ ฮือ...ผมสัญญาครับว่าต่อไปผมจะเป็คนดี ผมจะไม่ทำเื่ผิดต่อใครอีกแล้ว” หลังจากพูดคนเดียวอยู่พักใหญ่กัวจิ้งหยวนก็เปลี่ยนมาเป็ร้องไห้ฟูมฟายแทน
“หยุด! พอเสียที จะร้องไห้ให้มันได้อะไรขึ้นมา เ้านี่นะ ช่างเป็คนที่น่ารำคาญเสียจริง”
“เ้าจะไปโทษเ้าหนุ่มนั่นได้อย่างไร ก็เป็เพราะเ้านั่นล่ะไม่ดูให้ดี ไปพาิญญาเขามาทั้งที่เขายังไม่หมดอายุขัย แล้วทีนี้จะทำยังไงกันดีล่ะ”
เสียงสุภาพบุรุษสองคนที่ยืนทะเลาะกันอยู่ เรียกสติให้กัวจิ้งหยวนหันกลับไปมองตามเสียงทันที และในสายตาของเขาเวลานี้ก็เห็นผู้ชายใส่สูทสุดเท่ห์สองคนยืนอยู่ คนหนึ่งใส่สูทสีดำทั้งตัว อีกคนหนึ่งใส่สูทสีขาวทั้งตัวเช่นกัน
“ไม่ต้องบอกก็รู้เลยนะครับเนี่ยว่าถ้าผมเลือกคนใดคนหนึ่งแล้วชีวิตผมจะเป็ยังไง คราวนี้ผมขอเลือกคุณพี่รูปหล่อชุดสีขาวก็แล้วกันนะครับ” กัวจิ้งหยวนพูดขึ้นอย่างคุ้นเคย
“เลือกบ้าเลือกบออะไร ไม่ต้องเลือก เ้าไม่มีสิทธิ์เลือก ข้าจะมาบอกเ้าว่าเ้าจะได้กลับไปใช้ชีวิตในโลกมนุษย์ต่ออีกจนแก่เฒ่าอย่างที่ใจเ้าอยากเลยล่ะ” สุภาพบุรุษชุดดำพูดอย่างไม่พอใจ
“จริงเหรอครับ” กัวจิ้งหยวนดีใจมากเมื่อได้ฟัง
“แต่ร่างเดิมของเ้ามันถูกทำลายไปแล้ว เ้าต้องไปอาศัยอยู่ในร่างใหม่ เป็เด็กผู้ชายอายุยังน้อย เห็นแก่ที่เ้าได้ชดใช้กรรมมาหลายชาติแล้ว อีกทั้งครั้งนี้พวกเราก็เป็คนทำให้เ้าพลาดโอกาสในการได้ใช้ชีวิตที่ดี แต่ของวิเศษอะไรนั่นเราไม่มีให้หรอกนะ สิ่งที่เราจะให้เ้าได้คือสมองอันชาญฉลาด และความทรงจำในชาติที่ผ่านๆ มาทั้งหมดของเ้า อย่างน้อยเ้าก็จะได้เอาประสบการณ์เ่าั้มาปรับใช้และเอาตัวรอดในสถานการณ์ต่างๆ ได้” สุภาพบุรุษชุดขาวพูดอย่างใจดี
“แต่ท่านครับ ในนิยายที่ตัวเอกตายแล้วเกิดใหม่ทั้งหลาย ตัวเอกต้องได้รับพรหรือไม่ก็มิติวิเศษอะไรตั้งเยอะแยะเพื่อใช้ในการเอาตัวรอด แล้วทำไมผมไม่ได้ล่ะครับ ผมต้องไปอยู่ในร่างเด็กที่อายุยังน้อยไม่ใช่เหรอครับ แล้วอย่างนี้ผมจะมีชีวิตอยู่จนเติบโตไปได้ยังไง ถ้าพวกท่านไม่ให้สมบัติหรือของวิเศษอะไรแก่ผมบ้าง” กัวจิ้งหยวนทำท่าทางน่าสงสาร “สักนิดก็ไม่มีเลยหรือครับ”
“ชาติที่ผ่านๆ มาความดีอย่างเดียวที่ทำคือกตัญญูต่อมารดาและรักน้องชาย ที่เหลือก็แทบจะหาความดีไม่ได้ หลอกลวงผู้หญิงไปวันๆ แถมยังถ่ายรูปเขาเพื่อเอาไปประจานอีก ช่างทำตัวสมเป็ลูกผู้ชายจริงๆ” สุภาพบุรุษชุดดำสรรเสริญการกระทำของกัวจิ้งหยวนในอดีตอย่างหมดเปลือก และยังก้มลงอ่านบันทึกในมือต่อ “เท่านั้นยังไม่พอสองชาติสุดท้าย...”
“พอแล้ว!” กัวจิ้งหยวนะโสุดเสียงอย่างลืมตัว “เอ่อ...ท่านครับ ผมไม่เอาแล้ว ของมิติวิเศษอะไรนั่นผมไม่เอาแล้วก็ได้ครับ ท่านอย่าอ่านบันทึกเล่มนั้นต่อเลย” กัวจิ้งหยวนพูดขึ้นอย่างละอาย “ผมสัญญาว่าครั้งนี้ผมจะทำตัวเป็คนดี และจะไม่หลอกลวงใครอีกแล้วครับ”
ในอดีต หลังจากที่กัวจิ้งหยวนถูกหลินกรุ๊ปทำร้ายจนเสียชีวิต ิญญาของเขาก็ถูกส่งไปชดใช้กรรมในยุคต่างๆ และอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน แต่ชีวิตในแต่ละยุคของเขาก็ไม่ค่อยดีนัก ด้วยความที่อยากมีชีวิตที่สุขสบาย เขาจึงเผลอไปทำเื่ไม่ดี ทั้งหลอกลวง ทุจริต และไม่กตัญญู โดยลืมเงื่อนไขในการถูกส่งไปใช้กรรมในสถานที่เ่าั้อย่างสิ้นเชิง และทุกครั้งที่เขาทำความผิด เขาก็จะถูกส่งตัวไปใช้ชีวิตในยุคใหม่ที่ทั้งลำบากและขัดสนยิ่งกว่าเดิม เป็อย่างนี้อยู่ซ้ำๆ จนเขาคุ้นเคยกับท่านเทวดาและท่านยมทูตทั้งสองนี้เป็อย่างดี
“ถ้าเ้ารับปากอย่างนั้น นอกจากความฉลาดที่เราจะมอบให้ เรายังจะมอบเงินและมิติวิเศษไว้ให้เ้าด้วยก็แล้วกัน แต่เ้าต้องอย่าลืมว่าถ้าคราวนี้เ้ายังไม่ทิ้งนิสัยเดิมและกลับไปทำตัวไม่ดีอีก เห็นทีเ้าจะต้องลงไปใช้ชีวิตในนรกอย่างไม่ได้ผุดได้เกิดแล้วล่ะ” สุภาพบุรุษชุดขาวพูด
“ได้ครับ ผมรับปากอย่างลูกผู้ชายเลยว่าคราวนี้ผมจะเป็คนดี ผมจะไม่กลับไปทำเื่ไม่ดีอีกแล้ว ตัวผมเองก็อยากจะหลุดพ้นจากวงจรที่ต้องตายแล้วเกิดใหม่อย่างนี้เต็มทีแล้วล่ะครับ ว่าแต่ท่านเทวดาครับ เงินในมิติที่ท่านจะให้ มันใช้แล้วหมดไปไหมครับ” กัวจิ้งหยวนถามอย่างคาดหวัง
“ยังจะโลภอีก ไม่กลัวว่าเราจะให้เ้าไปเกิดใหม่แต่ตัวบ้างหรือ” สุภาพบุรุษชุดดำพูดเสียงเข้ม
“ตกลงครับ ให้เท่าไหร่ก็ได้ครับผม ผมยอมแล้วครับ ท่านอย่าดุผมนักเลย” กัวจิ้งหยวนรีบพูด
“เงินที่เราจะใส่ไว้ในมิติให้เ้าก็จะเป็เงินเยอะพอสมควร และเมื่อไหร่ที่เ้าทำความดี เงินก็จะเพิ่มเข้ามาในมิติตามระดับความดีที่เ้าทำ เพียงแต่ว่า...” ท่านเทวดาชุดขาวเว้นระยะ “เมื่อไหร่ที่เ้าทำเื่ไม่ดี เงินในมิติก็จะลดลงไปเช่นกัน และที่สำคัญ หากเ้าทำความผิดร้ายแรง มิติก็ยังจะหายไปอีกด้วย”
กัวจิ้งหยวนนั่งหลังตรงทันที “ผมเข้าใจแล้วครับ ผมสาบานเลยว่าผมจะไม่ทำเื่ไม่ดีอีกแน่นอนครับ แล้วผมจะได้กลับไปใช้ชีวิตในโลกได้อีกเมื่อไหร่เหรอครับ แล้วเด็กคนนั้นอายุเท่าไหร่ ครอบครัวล่ะครับ ครอบครัวของเขาเป็ยังไง...”
ยังไม่ทันที่กัวจิ้งหยวนจะถามจบ ร่างของเด็กชายวัยรุ่นก็ร่วงลงมาช้าๆ กัวจิ้งหยวนเงยหน้าขึ้นไปมองตามสัญชาตญาณ แล้วภาพหลังจากนั้นก็มืดดับไป
184
![ผู้ชายของเจ้าพ่อ 3+4 [Flowers of Satan+หวานใจเจ้าพ่อ]-จบแล้ว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1575679667_44905505.webp)
