เจ็บ.... ทําไมเจ็บขนาดนี้หละ
นั่นเสียงใคร ทําไมเสียงดังวุ่นวายกันขนาดนี้ หยุดส่งเสียงสักทีได้มั้ย มันน่ารําคาญ ทั้งเจ็บ ทั้งร้อน
โอ๊ยยยยยย...
ปวด
ปวดท้อง
ทําไมปวดขนาดนี้ล่ะ
ตอนนี้ฉันควรอยู่ที่ห้องพักนักกีฬาเก็บของเพื่อกลับไปฉลองชัยชนะนิ ฉันเพิ่งชนะการแข่งขันโอลิมปิก ประเภทยกน้ำหนัก กําลังเก็บเหรียญทองเข้ากล่องแท้ๆ ทําไมถึงมาโผล่อยู่ที่นี่ ซะได้ ์ ทําไมใจร้ายขนาดนี้ได้กันนะ ฉันยังไม่ได้ไปเอาเหรียญทองไปเย้ยเ้าพวกเพื่อนโง่ทั้งหลายของฉัน เลย
เสียงพูดคุยเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ หนังตาที่ตอนแรกปิดอยู่เริ่มเปิดขึ้นอีกครั้ง ทําให้บุคคลในห้องยิ่งว้าวุ่นใจเพราะเมื่อสักครู่เหมือนว่า หญิงสาวได้หยุดหายใจไปแล้ว หลังจากคลอดบุตรชายคนแรกออกมา แต่เสียดายที่ครรภ์นี้เป็ฝาแฝด ยังมีเด็กอีกคนอยู่ในท้อง ทําให้แม่เด็กหมดแรงไม่สามารถคลอดเด็กอีกคนนึงออกมาได้
“ซินซิน เ้าไหวหรือไม่ ลองเบ่งอีกครั้งดู ลองดูนะ”
เสียงหมอตําแยชราดังขึ้นข้างหู เพื่อเรียกสติของซินเย่ว ร่างบางที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่เตียงไม่ไผ่
หญิงสาวที่ตอนนี้กําลังลืมตามองรอบข้างด้วยความตกตะลึง นี่มันที่ไหน ผนังดินเหนียว ประตูจากไม้ไผ่ หลังคามุงฝาง ตู้ไม้เก่าเก่านั้น หญิงแก่คนนี้ใคร แล้วทําไมฉันมานอนอยู่นี้ แล้วเบ่ง เบ่งอะไร เื่บ้าอะไรกันเนี่ย จะลุกก็ไม่มีแรง แล้วท้องทําไมท้องฉันใหญ่ ขนาดนี้ล่ะ ใครก็ได้อธิบายทีเถอะ ได้โปรดขอร้องล่ะ
นํ้าตาของหญิงสาวเริ่มไหลรินออกมา ท่ามกลางบรรยากาศในห้องคลอด หญิงชราเห็นนางยังไม่ได้สติ ก็ะโให้นางเบ่งซํ้าๆ ไม่งั้นได้ตายทั้งแม่ทั้งเด็กแน่
“ซินซิน เบ่งไม่งั้นเ้าและเด็กอาจตายได้นะ ตั้งสติเดี๋ยวนี้”
เสียงตะคอกของหญิงชราทําให้หญิงสาวหันไปมอง เธออย่างสงสัยสมองของซินเย่วเริ่มกลับมาประมวลผลอีกครั้ง เด็ก!!! เด็กอะไรฉันกําลังคลอดลูกเหรอ ให้ตายเถอะ อายุจวนจะเข้าเลข 3 ยังไม่มีแฟนสักคน แล้วจะเอาลูกที่ไหนมาคลอด แล้วเบ่ง มันเบ่งยังไงว่ะ โอ๊ยยยยย ปวดดดดด ไม่ไหวแล้ว คลอดก็คลอดว่ะ ตามนํ้าไปก่อนแล้วกัน
“ซินซิน หายใจเข้าลึกลึกแล้วออกแรงไปที่่ท้อง เบ่ง อิ๊บบบบบบ!!!!”
หญิงสาวหายใจเข้า แล้วเบ่งออกตามที่หญิงชราบอก
“อิ๊ บบบบบบบบบบบบ กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด เฮะ เฮะ เฮะ ออก ออก ออกหรือยัง”
ซินเย่วส่งสายตาหา หญิงชราอย่างเหนื่อยล้า
“หัวออกมาแล้ว ซินซินเบ่งแรงๆอีกครั้งนึง”
หญิงชรากล่าวเร่งเพื่อให้ซินเย่วรีบคลอดเด็กออกมาก่อนจะ อันตรายไปมากกว่านี้ ซินเย่วหายใจเข้าลึกลึกอีกครั้ง เพื่อเก็บแรง เฮือกสุดท้ายไว้พร้อมเบ่งเด็กออกมา
“อิ๊บบบบบบบบบบบบ อิ๊บบบบบบบบบบบบ กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด” สิ้นเสียงสติของหญิงสาวก็หายไปพร้อมเด็กชายที่ออกมาลืมตาดูโลก
“อุ๊แว๊...อุ๊แว๊...อุ๊แว๊”
เสียงเด็กร้องไห้ดังลั่นเรือน หญิงชราหันมองอย่างดีใจ พร้องกับส่งเด็กให้กับเด็กสาวอีกคน
เยว่เย่ว : ให้ข้าทะลุมิติมา่นี้จริงดิ
169
