“พี่โต้ง อย่านะพี่ เงินนี้หวานต้องเอาไปทำทุนต่อวันพรุ่งนี้นะ” เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นในบ้านหลังใหญ่ เป็เื่ปกติที่จะได้ยินเสียงสามีภรรยาคู่นี้ทะเลาะกันให้ลั่นบ้าน
“โอ้ยยยย อีหวาน! เงินมึงก็เงินกูทั้งนั้น!” โต้งตะคอกใส่ภรรยาจนหน้าสั่น ร่างน้อยที่ล้มลงไปกองกับพื้นด้วยแรงผลักเมื่อครู่น้ำตาซึม เธอพยายามจะลุกขึ้นไปยื้อเงินกลับคืนมา
“พี่โต้ง! ถ้าไม่มีเงินก้อนนั้น พรุ่งนี้หวานก็เปิดร้านไม่ได้นะ”
“อีบ้า! เงินแค่ไม่ถึงหมื่น ถ้าไม่มีเงินนี่แล้วมันจะเปิดร้านไม่ได้ก็ให้มันเจ๊งไปเลยเว้ย!”
“ใช่! เงินไม่ถึงหมื่น วันๆ หล่อนทำงานมีกำไรแค่นี้รึไงยะ” เสียงแหลมแสบหูดังหวีดมาจากประตูห้องนอนใหญ่ แม่สามีที่น่ารังเกียจเดินออกมาพร้อมกับเท้าเอวตวาดใส่เธออีกคน
“แม่ครับ ดูนังเมียบ้านี่สิ ร้านนั้นผมเป็คนลงทุนเปิดให้แท้ๆ แล้วทำไมเงินนี่จะไม่ใช่ของผม” พอได้ทีชายวัย 33 ปีที่ยังทำตัวเกาะแม่เป็ปลิงก็รีบเข้าไปเป่าหูผู้เป็แม่ทันที
“จริงลูก โต้งหมดเงินไปกับอีนังนี่เป็ล้าน เอาเงินแล้วรีบออกไปเถอะ ก่อนที่พ่อจะกลับมา” สองแม่ลูกพะเน้าพะนอกัน กล่อมกันเดินลงไปจากชั้นสองก่อนที่จะแยกกันขึ้นรถแล้วขับออกไปจากบ้านทันที
หวานผู้เป็ภรรยาและลูกสะใภ้ไม่มีโอกาสได้เรียกร้องเลยสักนิดเดียว สาเหตุก็เพราะร้านกาแฟที่เธอใช้หารายได้เป็เงินทุนจากสามีทั้งนั้น ่แรกที่คบกันสามีก็ดีอยู่หรอก แต่ั้แ่โควิดเข้ามาแล้วโดนเลิกจ้างจากบริษัท สามีเธอก็เปลี่ยนไปเป็คนละคน จากที่เคยดีก็ร้ายกาจ งานการไม่ทำ ผลาญเงินพ่อแม่ผลาญเงินภรรยา แถมยังติดเกม ติดหญิง มีเื่ให้เธอช้ำใจอยู่เสมอๆ เวรกรรมอะไรก็ไม่รู้ของหวาน…
“ฮึก ฮึก” เสียงสะอื้นดังแว่วๆ มาจากห้องนอนของลูกชาย ผู้เป็ประมุขของบ้านเมื่อเท้าก้าวเหยียบชั้นสองก็ขมวดคิ้วยุ่งก่อนจะถอนหายใจ
เป็ปกติไปแล้วล่ะ ลูกสะใภ้ของผอ.โรงเรียนวัยใกล้เกษียณมักจะหลบมุมไปนั่งร้องไห้เงียบๆ ในห้องนอนของเธอเสมอ
แอ๊ด
ประตูห้องนอนถูกผลักออกอย่างง่ายดาย เพราะห้องนอนของโต้งและหวานนั้นเครื่องปรับอากาศเสียมานานแรมเดือน โต้งที่ไม่เคยนอนบ้านไม่เดือดร้อนหรอก ส่วนหวานก็ไม่มีเงินมากพอจะซ่อมมัน แม่สามีก็ไม่คิดจะเจียดเงินมาช่วยเธอหรอก หวานทำอะไรไม่ได้จึงได้แต่แง้มประตูห้องให้ลมแอร์ของบ้านหลังนี้มันไหลผ่านเข้ามาเท่านั้นแหละ
“พะ พ่อ” หวานรีบปาดน้ำตาตัวเองลวกๆ เมื่อเห็นพ่อสามีเดินพ้นประตูห้องมา เธอประมาทเองที่ไม่ทันล็อกประตู เพราะไม่คิดว่าผอ.โรงเรียนที่ปกติยุ่งทุกวันจะกลับบ้านไวขนาดนี้
“เป็อะไรอีกแล้วล่ะหวาน” เสียงทุ้มสูงวัยเอ่ยถามอย่างเป็ห่วง เขาถือวิสาสะนั่งลงบนเตียงของคู่สามีภรรยา
“พี่โต้งเขาเอาเงินหวานไปอีกแล้วค่ะ” มีบ้างที่หวานจะเอ่ยปากฟ้องพ่อสามี เขาเป็คนใจดีและมีเมตตามากกว่าสองแม่ลูกนั้น หากมีเื่อะไรก็ยากที่สองแม่ลูกจะทำให้มันดังไปถึงหูของผู้เป็พ่อเป็สามี เพราะรู้ว่าเขาจะต้องเข้าข้างลูกสะใภ้แน่นอน
“เท่าไหร่ล่ะ”
“9,800 ค่ะพ่อ”
“อืม พ่อโอนให้แล้ว เอาไปทำทุนต่อพรุ่งนี้นะลูก พ่อขอโทษที่ช่วยได้แค่นี้จริงๆ” ชายร่างผอมสูงลุกขึ้นยืนเมื่อเสร็จธุระ
“ขอบคุณนะคะพ่อ ถ้าหวานมีหวานจะรีบเอามาคืนทันทีค่ะ” หวานยกมือไหว้ปลกๆ ท่วมหัว พ่อสามีแสนดีกับเธอเสมอ น่าเสียดายว่าสามีของเธอที่เคยได้รับส่วนนี้มากลับทำมันหายไปเสียแล้ว
“ไม่ต้องๆ ลูกพ่อมันทำเื่แย่ๆ กับหนูไว้เยอะ อย่าต้องคืนกันไปกันมาให้ยุ่งยากเลย”
“ขอบคุณค่ะพ่อ”
“เดี๋ยววันพรุ่งนี้พ่อเรียกช่างมาซ่อมแอร์ให้นะ อยู่แบบนี้เดี๋ยวก็ร้อนตายพอดี” พ่อสามีพูดเท่านั้นก็เดินจากไป ปล่อยให้หวานยกมือไหว้ตามหลังคนเดียว เฮ้อ… ถ้าไม่มีพ่อสามี ชีวิตของเธอคงจะขมขื่นมากกว่านี้น่าดู
ทำไมนะ… ทำไมสามีเธอถึงไม่เป็อย่างนี้บ้าง…
220K
