บทที่ 21 เซียนกระบี่มาเยือน
“พูดมาขนาดนี้ ก็แค่อยากจะเด็ดโอสถิญญาไปสักสองสามต้นใช่ไหมล่ะ?” ผู้เยียวยามองทะลุความคิดในใจของเฉินชิงหยวน พลางส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ
“หึๆ หากท่านมอบให้ ข้าไม่กล้าปฏิเสธหรอก” เฉินชิงหยวนหัวเราะอย่างซื่อๆ
“เื่ที่ท่านเคยสัญญาไว้ก่อนหน้านี้ ถ้าข้าไม่รับจะเป็การไม่ให้เกียรติท่าน ข้าคงทำเช่นนั้นมิได้หรอก”
“เ้าเด็กนี่! หน้าหนายิ่งนัก!”
ผู้เยียวยามีชีวิตอยู่มานานหลายปี ได้พบปะผู้คนมากมายที่เ้าเล่ห์ ฉลาดแกมโกง แต่ก็รู้สึกว่าไม่มีใครเทียบเฉินชิงหยวนได้! สิ่งสำคัญที่สุดคือ การกระทำของเฉินชิงหยวนนั้นพอเหมาะพอควร ทำให้ผู้คนไม่รู้สึกรังเกียจเขา
“ก็พอประมาณได้อยู่” สายตาของเฉินชิงหยวนเหลือบมองไปยังทุ่งโอสถที่อยู่ไม่ไกล ความตั้งใจของเขาชัดเจนยิ่งนัก
“เอาไปเถอะ!” ผู้เยียวยาไม่อยากให้ แต่ก็ต้องให้เพื่อรักษาหน้า และเมื่อเป็เช่นนั้นผู้เยียวยาจึงเด็ดโอสถิญญามาสามต้น ส่งให้เฉินชิงหยวน
“ขอบคุณท่านผู้เยียวยา” เฉินชิงหยวนถือว่าเป็ของล้ำค่า จึงรีบเอาโอสถิญญาใส่ถุงเก็บของในทันที
การใช้ถุงเก็บของแบบง่าย ๆ เช่นนี้ไม่จำเป็ต้องใช้พลังปราณในการขับเคลื่อน
“เ้าตัวแสบ!” ผู้เยียวยาส่งเสียงในลำคอเบา ๆ แล้วหันหลังจากไป
ใน่สิบกว่าวันต่อมา ผู้เยียวยาได้ตรวจร่างกายของเฉินชิงหยวนหลายครั้ง แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ
ตามหลักแล้ว ในเมื่อเฉินชิงหยวนได้รับาเ็สาหัส ก็ควรจะมีแผลเป็หลงเหลืออยู่บ้าง แต่แปลกตรงที่เฉินชิงหยวนดูเหมือนจะเป็ปุถุชนธรรมดามาั้แ่เกิด ไม่มีร่องรอยใด ๆ แสดงว่าร่างของเขาต้องเคยถูกทำลาย
จากประสบการณ์ของผู้เยียวยา สถานการณ์เช่นนี้มีเพียงสองสาเหตุเท่านั้น
หนึ่ง การกำจัดเฉินชิงหยวนนั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง ลบร่องรอยทั้งหมดไปโดยตรง
สอง เฉินชิงหยวนใช้วิธีลับบางอย่างหรือสมบัติ ซ่อนสภาพร่างกายที่แท้จริงเอาไว้
ไม่ว่าจะเป็ความเป็ไปได้ใด ก็ทำให้ผู้เยียวยารู้สึกหนักใจ ไม่อาจจัดการได้อย่างสะเพร่า
นางเพียงแค่สงสัยในตัวเฉินชิงหยวนคนนี้เท่านั้น ไม่ได้อยากจะเป็ศัตรูตายตัวกับเขา ยิ่งไปกว่านั้น เฉินชิงหยวนลึกลับเช่นนี้ ทำให้ผู้เยียวยาค่อนข้างระมัดระวัง ไม่ได้ใช้วิธีต่ำช้าออกมา
“ท่านผู้เยียวยา ในเมื่อท่านตรวจสภาพร่างกายของข้าไม่ได้ งั้นปล่อยให้ข้าจากไปเถิด!” เฉินชิงหยวน เสนอคำขอนี้อีกครั้ง
“ไม่ได้” ผู้เยียวยาปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
ในขณะนั้นเอง มีร่างหนึ่งลอยลงมาด้านนอกค่ายกลของกระท่อมไม้ไผ่ ส่งเสียงมาว่า
“แม่นาง ปล่อยให้เขาไปเถอะ!”
เมื่อได้ยินเสียง ร่างงามของผู้เยียวยาสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายด้วยอารมณ์ตื่นเต้น ในเวลาเดียวกัน เฉินชิงหยวนก็แสดงสีหน้าแปลกใจ เพราะเสียงนี้คุ้นเคยเกินไป
ผู้เยียวยารีบคลายค่ายกล ต้อนรับผู้มาเยือนให้เข้ามาด้านในด้วยความเคารพชายชราในชุดผ้าเดินกะเผลกเข้ามาพร้อมกับถือไม้เท้าในมือ
“ท่านเซียนกระบี่?” เฉิงชิงหยวนร้องอุทานเมื่อเห็นชายชรา จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้าคารวะ
แน่นอนว่าผู้มาเยือนคือหลี่หมู่หยาง เซียนกระบี่ฉางเกิง
“ท่านมาได้อย่างไร?”
ผู้เยียวยาให้ความเคารพต่อหลี่หมู่หยางอย่างมาก เพราะเขาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตนางหลายพันปีก่อน ผู้เยียวยาเกือบเอาชีวิตไม่รอด หลี่หมู่หยางได้ช่วยนางไว้ จึงผูกสัมพันธ์กัน
“เขาไงล่ะ” หลี่หมู่หยางมองไปที่เฉิงชิงหยวน พูดตรงๆ ถึงจุดประสงค์ที่เขามา
“เขา?” ผู้เยียวยาหันไปมองเฉิงชิงหยวนอย่างสงสัยและประหลาดใจในเวลาเดียวกัน “เขาเป็อะไรหรือ?”
“เขาเป็สหายของข้า ช่วยเห็นแก่หน้าข้า อย่าได้รบกวนเขา และปล่อยให้เขาจากไปเถิด!”
หลี่หมู่หยางติดตามความเคลื่อนไหวของเฉิงชิงหยวนมาโดยตลอด คอยปกป้องอยู่เื้ั เมื่อเห็นว่าเฉิงชิงหยวนประสบปัญหา หลี่หมู่หยางจึงต้องออกหน้าแก้ไข พร้อมกับแวะมาเยี่ยมผู้เยียวยาที่ไม่ได้พบกันมานานเสียทีเดียว
“ที่แท้ก็เป็สหายของท่าน” ผู้เยียวยาแทบไม่อยากเชื่อ “ท่านวางใจเถิด ข้าไม่ได้ทำอะไรเขา”
“ท่านเซียนกระบี่ พวกท่านรู้จักกันหรือ?” เฉิงชิงหยวนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ถามด้วยความประหลาดใจ
“รู้จัก” หลี่หมู่หยางยิ้มกว้าง ท่าทางของเขาแปรเปลี่ยนไปเป็ความใจดีและเป็กันเอง
"นางชื่อกงซุนหนาน"
"รู้อย่างนี้ก็ดีแล้ว ่นี้ทำให้ข้าต้องระแวงหวาดระแวงอยู่ตลอด" เฉินชิงหยวนดล่งใหญ่ขึ้นมาก ถอนหายใจยาวเหยียด
“เ้าหนุ่ม! ข้าไม่ได้รังแกเ้านะ! อย่าทำหน้าเหมือนทนทุกข์ทรมานเช่นนั้นสิ” กงซุนหนานหรือที่เรียกว่าผู้เยียวยาขมวดคิ้วจ้องตาเขาไปด้วย หากนางรู้ว่าเฉินชิงหยวนกับหลี่มู่หยางมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเช่นนี้ ท่าทีของกงซุนหนานต้องแตกต่างอย่างมากแน่
“ในตอนนี้ข้าไม่มีปัญหาอะไร หากไม่ใช่ท่านเซียนกระบี่มาในเวลานี้ ไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น?”
อย่างไรก็ตาม หลี่มู่หยางก็ได้มาแล้ว เฉินชิงหยวนจึงไม่เกรงกลัวกงซุนหนาน แม้แต่น้อย ทั้งยังแสร้งทำเป็น่าสงสารอีก
“เ้า…” กงซุนหนานกำหมัดแน่น อยากจะตีเ้าหนุ่มเฉินชิงหยวนจนเป็จ้ำเขียวสักที นางคำรามด้วยน้ำเสียงอันเ็าว่า “เ้าหนุ่มนี่มันช่างแสร้งทำได้จริงๆ ก่อนหน้านี้ยังให้ความเคารพข้าดีอยู่เลย ตอนนี้กลับหันหน้าไม่รู้จักกันแล้ว”
“นั่นเป็การอ่อนน้อมถ่อมตน จำใจทำต่างหาก! จำใจน่ะ!”
ผู้เยียวยาจะเก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางเทียบได้กับเซียนกระบี่ฉางเกิงผู้เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของยุค ดังนั้นเฉินชิงหยวนจึงพูดอย่างไม่ยั้งคิด ไม่กลัวว่าจะทำให้กงซุนหนานขุ่นเคืองแม้แต่น้อย
“พอแล้ว อย่าเถียงกันอีกเลย” หลี่มู่หยางห้ามปรามทั้งสองคน
“คุณชาย หากท่าน้าจากไป ท่านก็สามารถไปได้ทุกเมื่อ และข้าจะให้แม่นางเป็พยานให้ท่าน เื่การรักษาาแของท่านเอง ท่านไม่ต้องกังวลเื่พลังการบำเพ็ญจะถูกเปิดเผย แต่เื่นั้น อย่าได้บอกใครเป็อันขาด อย่าแสดงออกต่อหน้าผู้คน ข้าเกรงว่าจะเกิดเื่ใหญ่”
“ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านเซียนกระบี่” เฉินชิงหยวนคารวะขอบคุณ
แม้หลี่มู่หยางจะดูแลเอาใจใส่เฉินชิงหยวนเป็พิเศษ เพราะเห็นแก่หน้าหญิงชุดแดงจากแดนต้องห้ามเทียนหยวน แต่บุญคุณนี้ เฉินชิงหยวนจดจำไว้ในใจ หากมีโอกาสในอนาคตจะต้องตอบแทนแน่นอน
สิ่งที่หลี่มู่หยางพูดถึงนั้น ก็คือกระดูกทองคำที่มีที่มาลึกลับนั่นเอง
กงซุนหนาน ผู้ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ตาเปล่งประกายด้วยความตกตะลึงที่ซ่อนไว้ไม่อยู่
‘เซียนกระบี่เรียกเขาว่าคุณชาย? ให้ความเคารพนับถือชายหนุ่มเช่นนี้ นี่เป็ครั้งแรกที่ข้าเห็นเลยก็ว่าได้ เฉินชิงหยวนผู้นี้แท้จริงแล้วเป็ใครกันแน่?’
“ท่านเซียนกระบี่ ท่านผู้เยียวยา ข้าขอตัวก่อน” เฉินชิงหยวนไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่นาน การจากไปก่อน ดูจะเป็การดีกว่า
ชายหนุ่มคารวะหนึ่งครั้ง เฉินชิงหยวนไม่ถูกกั้นด้วยค่ายกลอีกต่อไป คราวนี้เขาจากไปอย่างรวดเร็ว
แน่นอนว่าหลังจากที่เฉินชิงหยวนจากไปแล้ว กงซุนหนานจึงละสายตากลับมา อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไว้ “ท่านหลี่ ท่านมีอะไรกับเด็กหนุ่มคนนี้หรือ…”
“คงมีชะตาต้องกัน” หลี่หมู่หยางตอบอย่างลึกลับ
“จากที่ท่านพูดเมื่อครู่ ร่างกายของเด็กหนุ่มคนนี้ไม่มีปัญหาอะไรใช่หรือไม่?” กงซุนหนานถามอีกครั้ง
“ข้าได้สร้างรากฐานิญญาให้เขาใหม่ ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว” หลี่หมู่หยางกล่าว
“อย่างนี้นี่เอง” กงซุนหนานเข้าใจในทันที “ข้าก็ว่าทำไมร่างกายของเด็กหนุ่มคนนี้ถึงได้ปกติมาก ที่แท้ก็เป็ฝีมือของท่านหลี่นี่เอง” กงซุนหนานคิดว่าหลี่หมู่หยางปิดบังสภาพร่างกายของเฉินชิงหยวนไว้ ทำให้ตนเองมองไม่ทะลุ
สำหรับเื่นี้ หลี่หมู่หยางก็ไม่ได้อธิบาย เพียงแค่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร
“ข้ารู้ว่าเ้าตามหาวิธีรักษาใบหน้ามาตลอด แต่น่าเสียดายที่หลายพันปีมานี้ไม่มีความคืบหน้าเลย” หลี่หมู่หยางพูดเสียงนุ่ม
“หากเ้ายังไม่ยอมแพ้ล่ะก็ ลองติดต่อกับคุณชายเฉินให้มากขึ้น บางทีอาจจะมีโอกาสก็ได้" สาเหตุที่กงซุนหนานสวมผ้าคลุมหน้าตลอด เป็เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว ทำให้ใบหน้าของนางถูกลำลายไป
“ยังมีโอกาสอีกหรือ?” กงซุนหนานลูบใบหน้าเบา ๆ มองไปทางที่เฉินชิงหยวนจากไป พึมพำกับตัวเอง
“ข้าคงต้องขอตัวก่อน”
หลี่มู่หยางไม่ได้ตั้งใจจะนั่งดื่มชานาน จึงหันหลังเดินจากไป
“ท่านหลี่ เดินทางโดยสวัสดิ์ภาพ” กงซุนหนานโค้งคำนับ
‘เฉินชิงหยวน เ้าถึงกับทำให้ท่านหลี่ชื่นชม มีฝีมืออะไรกันแน่?’ ั้แ่วันนี้กงซุนหนาน เกิดความสนใจในเฉินชิงหยวนอย่างล้นหลาม ต่อไปคงได้พบกันอีกแน่
ในเวลาเดียวกันเฉินชิงหยวนมาถึงแดนศักดิ์สิทธิ์น่ายเชียนหลาน ตั้งใจจะมาพบปะสังสรรค์กับหานซานอย่าง! จริง! จัง!
707
