“ก็พอดีเ้านายเขาไม่อยากซื้อค่ะ อยากให้ทำกินเองมากกว่า” รวิพาได้ยินดังนั้นจึงเงียบไปครู่หนึ่ง
“เ้านายผู้ชายหรือผู้หญิง”
“ผู้ชายค่ะ”
“แปลกจัง เดี๋ยวนะ เขาจีบเธอหรือเปล่า ทำไมถึงให้เธอทำกับข้าวแบบนั้น นี่มันไม่ใช่วิธีการระหว่างเ้านายกับลูกน้องนะ” รมิตาเม้มปากแน่น ไม่กล้าสบตากับพี่สาวของเธอเท่าไหร่นัก
“ตกลงว่าไง เขามีท่าทีจีบมิตาหรือเปล่า” รวิพาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ก่อนที่รมิตาจะเงยหน้ามองพี่สาว แล้วค่อย ๆ พยักหน้าขึ้นลงยอมรับแต่โดยดี
“นั่นไง ว่าแล้วเชียว เป็ตาแก่หัวงูหรือเปล่า แล้วเขาจู่โจมเธอมากไหม นี่ถ้าไม่ชอบรีบตัดสินใจบินมาหาพี่เลยนะ ไม่ต้องทนทำงานอยู่นั่นแล้ว” เสียงใสของพี่สาวเธอเอ่ยขึ้น ก่อนที่รมิตาจะนิ่งเงียบ แล้วยอมเปิดใจคุยกับพี่สาวของเธอเป็ครั้งแรก
“เขาไม่ใช่ตาแก่หัวงู อย่างที่พี่วิพาเข้าใจหรอกค่ะ”
“เดี๋ยวนะ หน้าแดงอีกแล้ว นี่อย่าบอกนะว่าคนที่ทำให้น้องสาวของพี่หน้าแดงคราวก่อน นั่นคือเ้านายของมิตางั้นเหรอ หรือว่ามิตาเองก็มีใจให้เขา” น้ำเสียงของรวิพาดูใเป็อย่างมาก ก่อนที่รมิตาจะพยักหน้ายอมรับแต่โดยดี เพราะไม่อยากปิดบังพี่สาว
“น้องสาวพี่มีความรักงั้นเหรอ ไม่อยากเชื่อ ถ้างั้นบอกพี่ได้ไหมว่าเขาชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ หน้าตาเป็ไง” ยังไม่ทันที่รมิตาจะตอบคำถามของพี่สาว เสียงรถของนคินทร์ก็แล่นเข้ามาทำให้เธอรีบหันไปหารวิพา
“พี่คะ เท่านี้ก่อนนะ พอดีว่าดูเหมือนเ้านายของมิตาจะกลับมาแล้ว” ว่าแล้วหญิงสาวก็กดตัดสายไป ก่อนจะหันตัวเดินมาเปิดประตูรอรับเขาพร้อมรอยยิ้ม
ชายหนุ่มเดินเข้ามาแล้วพลางดึงตัวเธอเข้าไปสวมกอด อย่างไม่ทันตั้งตัว
“พี่คินทร์คะ” หญิงสาวดวงตาเบิกกว้างด้วยความใ ทว่าอีกฝ่ายทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงกระชับกอดแน่นด้วยความคิดถึง
“หิวหรือยังคะ มิตาทำอาหารเกือบเสร็จแล้ว เหลือผัดผักอีกแค่นิดเดียวก็เสร็จแล้วค่ะ พี่คินทร์ไปอาบน้ำก่อน แล้วลงมาทานข้าวนะ”
“ไปอาบเป็เพื่อนหน่อยสิ” คำพูดของเขาทำให้หญิงสาวเขินจนหน้าแดง ก่อนที่เขาจะปล่อยยิ้มออกมาแล้วยกมือลูบศีรษะเธอด้วยความเอ็นดู
“พี่พูดเล่น เขินจริงเหรอเนี่ย” เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเม้มปาก แล้วหันหน้าไปทางอื่น
“มิตาไปผัดผักต่อดีกว่าค่ะ” หญิงสาวเลี่ยงสบตาเขา แล้วพลิกตัวกลับเข้าครัวไป ปล่อยให้นคินทร์ทอดสายตามองตาม ก่อนจะหันตัวขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
ชายหนุ่มเปิดฝักบัวจนสุด เขาใช้เวลาอาบน้ำชำระล้างร่างกายอยู่นานพอควร พร้อมกับแผนการมากมายในสมอง ก่อนรอยยิ้มเ้าเล่ห์จะเผยออกมา ในขณะที่รมิตาหลงรักเขาจนหมดหัวใจเธอไม่อาจรู้เลยว่าภายใต้ความดีงามของนคินทร์นั้น คือซาตานร้าย ที่คิดทำลายชีวิตเธอให้ย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี เหมือนที่พี่สาวเธอกระทำ
รมิตาค่อย ๆ ยกอาหารทั้งหมดมาวางเรียงไว้บนโต๊ะ ก่อนเธอส่งยิ้มหวานให้ เมื่อเห็นนคินทร์เดินลงมาจากบันไดพร้อมกับชุดลำลองสีขาวสะอาดตา
“กลิ่นหอมเชียว” เขาเอ่ยชม ทั้งยังไม่ทันได้ลิ้มรส ทว่าใบหน้าของอีกฝ่ายยังคงยิ้มหวานอย่างมีความสุข ก่อนเธอจะย่อตัวลงนั่ง แล้วตักอาหารให้กับนคินทร์ ภาพความทรงจำของเขาในอดีตหวนกลับมา เห็นภาพเธอซ้อนอยู่กับรวิพาอย่างไม่ตั้งใจ กิริยาของรมิตาคล้ายกับพี่สาวของเธอไม่มีผิด ไม่ว่าจะเป็รอยยิ้มหรือการเอาใส่ก็ตาม แต่นั่นไม่ทำให้นคินทร์รู้สึกหวั่นไหวแต่อย่างใด เหมือนที่บิดาเคยกล่าวไว้ ว่าเขาเป็คนค่อนข้างถือตัวและรักคนยาก ระยะเวลาสั้น ๆ ไม่ทำให้นคินทร์รู้สึกผูกพันกับรมิตาอย่างที่เขาแสดงออก
“น่าทานจัง” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยกยิ้มแล้วตักอาหารเข้าปากทว่าต้มจืดแสนธรรมดา ทำให้เขาต้องตักชิมเองอีกรอบ
“มิตารู้ได้ไงว่าพี่ชอบให้ต้มจืดมีรสติดหวานนิด ๆ”
“พี่คินทร์ชอบรสนี้เหรอคะ” หญิงสาวทำตาแป๋วก่อนเขาจะพยักหน้าขึ้นลง พร้อมกับตักกินไม่หยุด ก่อนจะหันไปยังผัดผักที่วางหราอยู่ตรงหน้า เพียงชิมครั้งแรกทำให้ชายหนุ่มถึงกับออกปากเอ่ยชม
“ไม่คิดว่ามิตาจะทำอาหารอร่อยได้ขนาดนี้ นี่เทียบเท่ากับฝีมือของแม่พี่ได้เลยนะ แต่เสียดายที่พี่ไม่ได้กินรสชาตินี้มานานมากแล้ว” เขาพูดพร้อมกับตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำเหมือนที่ผ่านมา ก่อนรอยยิ้มของรมิตาจะปล่อยกว้างเมื่อเห็นอีกฝ่ายชื่นชอบฝีมือเธอจนถึงกับเอาไปเปรียบเทียบกับฝีมือแม่ตัวเอง
“อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอคะ” ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วตักแกงจืดกินต่อไม่ยอมพูดจา ในเวลาครึ่งชั่วโมงเขาขอเติมข้าวแล้วถึงสองจาน
“ใครสอนมิตาทำอาหารเหรอ” เขาถามด้วยความสงสัย ก่อนที่หญิงสาวจะยิ้มเล็กน้อย แล้วตั้งใจอธิบายอย่างช้า ๆ
“ไม่มีค่ะ อาจจะเพราะมิตาทำอาหารทานเองั้แ่เด็ก มั้งคะ ค่อย ๆ ปรับไปเรื่อย ๆ เลยกลายเป็ฝึกฝีมือไปในตัว อีกอย่างมิตาต้องประหยัดค่ะ ซื้อกินทุกมื้อคงก็ไม่ได้ เพราะจะกลายเป็เพิ่มภาระให้ตัวเองและพี่วิพา อะไรประหยัดได้มิตาก็ต้องทำค่ะ แต่มิตาไม่คิดว่าพี่คินทร์จะชอบฝีมือมิตามากขนาดนี้”
“ใครว่าพี่ชอบแค่ฝีมือ พี่ชอบทุกอย่างที่เป็มิตาต่างหาก” เขาพูดพร้อมกับยกน้ำขึ้นดื่ม คำหวานจากใบหน้าหล่อเหลาทำให้รมิตาคล้ายกับตัวเบาหวิว เธอเม้มปากแล้วก้มหน้าลงเพื่อปกปิดแก้มระเรื่อที่กำลังเขินอาย ในขณะที่ชายหนุ่มจับจ้องไปยังกิริยาของเธอ แล้วลุกขึ้นยืนช้า ๆ
“มิตาไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวพี่ล้างจานเอง” เขาพูดพร้อมกับเอี้ยวตัวไปหยิบจาน ก่อนที่เธอจะรีบคว้ามือเขาไว้ได้ทัน
“ไม่เป็ไรค่ะ พี่คินทร์ทำงานมาเหนื่อยแล้ว เดี๋ยวมิตาจัดการเอง”
4.58M
