บทที่ 5 งานแต่ง ความจริง ทะเล
คนที่ทักไลน์มาหาเขามีชื่อในไลน์ว่า[นกตัวน้อยสีฟ้า] ในชีวิตจริงเธอชื่อพลอย สายฝนรู้จักเธอครั้งแรกเมื่อหลายปีที่แล้ว เธอเป็คนสวยและเก่งฉลาด เขาจำได้ว่าตอนอยู่มหาลัยเธอเป็ที่นิยมมาก มีผู้ชายหลายคนตามจีบเธอ
|ฉันง่วงนอน(ชื่อในไลน์ของสายฝน):เธอมีปัญหาอะไรรึเปล่า?
|นกตัวน้อยสีฟ้า:ถ้าไม่มีปัญหาฉันคุยกับนายไม่ได้รึไง?!
|ฉันง่วงนอน:ได้แน่นอน คุยกับคนสวยทำไมฉันจะไม่้าล่ะ? หากฉันปฏิเสธฉันก็ไม่ใช่ผู้ชายแล้ว!
|นกตัวน้อยสีฟ้า:หึหึ ปากหวานจริงๆแต่ฉันไม่หลงเสน่ห์นายหรอกนะ ครั้งนี้ที่ฉันไลน์มาฉันอยากบอกอะไรบางอย่างกับนายน่ะ
|ฉันง่วงนอน:โทรคุยดีกว่า
พลอยตอบกลับจากนั้นเธอก็โทรไลน์มา สายฝนรับสายทันที
“เธออยากบอกอะไรฉันเหรอ?” สายฝนกล่าวถามฉับพลัน เขาค่อนข้างอยากรู้ เหตุใดกันผู้หญิงที่เขาไม่ได้เจอหน้ามาสองปีเต็มๆถึงทักไลน์มาหาเขา
เสียงหวานๆดังขึ้น เป็นํ้าเสียงเปี่ยมเสน่ห์ที่ไม่ว่าชายใดก็มิอาจต้านทานได้ “ฉันอยากบอกนายว่าเดือนหน้าฉันจะแต่งงานแล้วนะ ฉันแค่อยากรู้น่ะว่านายจะมามั้ย?”
“โอ้! ยินดีด้วย ดูเหมือนเธอจะเจอคนที่คู่ควรแล้วสินะ เป็ใครกันล่ะฉันรู้จักชายผู้โชคดีคนนั้นมั้ย?” สายฝนส่งเสียงแสดงความยินดี เขารู้สึกเ็ปเล็กน้อย ในอดีตพลอยเคยเป็แฟนของเขาแต่เพราะสายฝนมีปัญหากับครอบครัวเมื่อเขาเรียนจบเขาจึงย้ายมาอยู่หมู่บ้านชนบทอันแสนห่างไกลนี้
ก่อนย้ายสายฝนบอกเลิกเป็แฟนกับเธอ เวลานั้นเธอแสดงสีหน้าเ็ปเหมือนคนที่หัวใจสลาย สายฝนสามารถจดจำใบหน้าของเธอยามนั้นได้อย่างชัดเจน ตลอดสองปีที่เขาอาศัยอยู่หมู่บ้านนี้เขารู้สึกผิดมาตลอด
เขาหวังว่าจะมีคนที่คู่ควรกับเธอปรากฏออกมา สายฝนรู้ตัว เขาไม่มีคุณสมบัติคู่ค่วรกับคนดีๆอย่างเธอ สายฝนกับพลอยทั้งคู่ต่างก็มีใจให้กันและกัน ถ้าไม่ใช่เพราะความงี่เง่าไม่รู้จักโตของสายฝนตอนนี้พลอยอาจเป็ภรรยาของเขาไปแล้ว
พลอยเป็แฟนที่ดีของเขาในเวลานั้น เธอคอยเอาใจใส่และห่วงใยเขาตลอดเวลา มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะไม่้าเป็แฟนกับเธอซึ่งคนโง่ก็คือสายฝน
‘เื่ในอดีตมันก็ผ่านมานานแล้ว ฉันควรลืมความโง่ของตัวเองตอนนั้นไปซะและเริ่มต้นชีวิตใหม่ เวลานี้ฉันยังมีโทรศัพท์ของฉันอยู่!’
สายฝนส่ายหัวไล่ความทรงจำแย่ๆออก เื่ราวในวันนั้นทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับเธอเปลี่ยนไป แม้พวกเขาจะไม่ได้เลิกยุ่งเกี่ยวกันแต่พวกเขาก็เป็เพียงเพื่อนสนิทเท่านั้น
‘นี่เธอ้าเยอะเย้ยฉันใช่มั้ย? มันก็สมควรแล้วแหละฉันดันทิ้งสมบัติมูลค่ามหาศาลไปซะได้’
“ฮี่ฮี่ คนๆนี้นายรู้จักอย่างดีเลยล่ะ” พลอยหัวเราะอย่างลึกลับ
“ทำไมเธอไม่รีบบอกฉันเล่าเธออยากให้ฉันคิดจนหัวหมุนตายรึไง?!” สายฝนเร่งเร้า ภายในใจเขานึกถึงคนๆหนึ่งแต่ไม่รู้ว่าใช่หรือไม่
พลอยแกล้งทำเป็พูดเสียงเย็น “นายตายๆไปได้ซะก็ดี! นายรู้มั้ยเมื่อสองปีก่อนฉันต้องเ็ปซักแค่ไหน?!”
สายฝนนึกถึงใบหน้าเธอยามนั้นหัวใจเขาพลันเจ็บแปลบ “ฉันขอโทษ” เขาพูดสั้นๆ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอแกล้งพูดแต่สายฝนก็อดรู้สึกผิดไม่ได้
พลอยเห็นสายฝนรู้สึกผิดและ้าขอโทษเธอจากใจจริง เธอก็ให้อภัยเขาทันทีแต่แน่นอนว่าความสัมพันธ์ของสายฝนกับเธอจะไม่มีวันกลับเป็เหมือนเดิม ในเมื่อเขาเลือกทิ้งเธอไปแล้วพลอยก็ทิ้งเขาไปแล้วเช่นกัน
“เลิกรู้สึกผิดได้แล้วมันน่ารำคาญ! เื่ในอดีตมันผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไปไม่จำเป็ต้องคิดถึงมัน”
“ขอบคุณ” เขาได้รับการให้อภัย ความรู้สึกในใจตลอดสองปีมานี้ได้สลายหายไปกับสายลมเรียบร้อยแล้ว อาการสายฝนเริ่มดีขึ้น ไม่ช้าเขาก็กลับมาเหมือนปกติ
“ว่าแต่ตกลงแล้วชายผู้โชคดีคนนั้นเป็ใครกัน? ใช่อ๊อตโต้มั้ย?”
“ใช่” พลอยตอบ
“ว่าแล้ว เขาดีต่อเธอจริงๆ” สายฝนพยักหน้า เขานึกถึงชายที่ชื่ออ๊อตโต้ เขาเป็หนึ่งในเพื่อนของสายฝน อ๊อตโต้รักพลอยมากจนเกือบเรียกว่าหลงใหลได้เลย ในเวลานั้นที่สายฝนบอกเลิกพลอย เขาโดนอ๊อตโต้ต่อยซะยับ คิดไปคิดมาก็สมเหตุสมผลแล้วที่พลอยจะเลือกอ๊อตโต้ ชายคนนี้รักเธอมากจริงๆ เขาสามารถทำทุกอย่างได้เพื่อเธอซึ่งต่างจากสายฝน
“แล้วนายไปหรือเปล่า?” พลอยเองก็คาดเดาใว้อยู่แล้วว่าสายฝนจะตอบถูกเธอไม่มีปฎิกริยาใดๆทั้งสิ้น เธอถามสายฝน
“แน่นอนไปสิทำไมถึงไม่ไป? เพื่อนของฉันสองคนกำลังจะแต่งงานถ้าไม่ไปอวยพรฉันยังเรียกตัวเองว่าเพื่อนได้อีกเหรอ?”
สายฝนคุยกับพลอยอีกหลายเื่ เขารู้จากพลอยว่าเมื่อวานเธอส่งข้อความมาทางแมสเซนเจอร์แล้วครั้งหนึ่งแต่สายฝนไม่ตอบ เธอไม่มีไลน์ของสายฝนเธอจึงไปขอเพชรมา สุดท้ายพลอยก็บอกว่าเดี๋ยวจะส่งบัตรเชิญงานแต่งไปให้ทางไปรษณีย์ งานแต่งจัดขึ้นเดือนหน้าหรือก็คือเดือนที่สามของปี มันถูกจัดขึ้นที่กรุงเทพ สายฝนตอบรับก่อนวางสายไป
‘ดูเหมือนฉันจะต้องหาโทรศัพท์เครื่องใหม่’ สายฝนคิด โทรศัพท์ของเขาตอนนี้ได้กลายเป็โทรศัพท์เทพไปแล้ว มันไม่สามารถใช้ในการโทรออกได้ เขาจำเป็ต้องซื้อมือถือใหม่
///
สายฝนหันความสนใจกลับมายังมือถือเทพเ้าของเขา เขากดเข้าแอปพลิเคชันรูปหัวใจสีแดง[ข้อมูลชีวิต]
###
ชื่อ:สายฝน
เพศ:ชาย
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
ร่างกาย:มนุษย์
อายุ:24ปี
ระดับ:0 มนุษย์ธรรมดา (ไม่สามารถยกระดับได้ด้วยวิธีการปกติ)
ทักษะ:????
สายเื:เทพปีศาจ(ความบริสุทธิ์0.0001%)
###
‘นี่ฉันมีสายเืเทพปีศาจอยู่ในตัวจริงเหรอเนี่ย!’ ในตอนแรกสายฝนไม่ได้สนใจอะไรมาก เขาคิดว่ามันคือการกลั่นแกล้งของโจรชั่วช้า แต่เวลานี้สายฝนรู้แล้ว มันไม่ใช่อย่างงั้น
‘ฉันควรถามผู้ดูแล001’ สายฝนออกจากแอป[ข้อมูลชีวิต]ก่อนเข้าไปที่โปรแกรม[พูดคุยกับผู้ดูแล] ไม่รอช้าเขาถามคำถามทันที ‘ฉันมีสายเืเทพปีศาจจริงๆ’ เื่นี้ยากจะเชื่อแม้เป็สายฝนผู้เคยอ่านนิยายดูอนิเมะดูหนังแฟนตาซีมาแล้วมากมายก็ตาม หากวันหนึ่งมีคนบอกคุณว่าคุณเป็นักรบะกลับชาติมาเกิดคุณจะเชื่อหรือไม่?
ผู้ดูแล001ตอบอย่างรวดเร็ว [แน่นอนคุณมีสายเืเทพปีศาจไหลเวียนอยู่ในตัว แต่น่าเสียดายที่ความบริสุทธิ์ตํ่าเกินไปจึงไม่ส่งผลใดๆต่อคุณ บรรพบุรุษของคุณเป็ลูกหลานของเทพปีศาจ เนื่องจากมีการสืบสายเืมาแล้วหลายรุ่นและเป็การสืบพันธุ์กับคนที่มีสายเืธรรมดาทำให้รุ่นถัดๆมาความบริสุทธิ์ของสายเืเทพปีศาจน้อยลง คุณเป็คนที่มีสายเืเทพปีศาจบริสุทธิ์ที่สุดในยุคนี้!]
สายฝนตะลึงอ้าปากตาค้าง ‘อะไร? สืบพันธุ์กับสายเืธรรมดา? ถ้างั้นแต่ก่อนทำไมความบริสุทธิ์ของสายเืเทพปีศาจไม่ลดลง เวลานั้นสายเืเทพปีศาจมีเยอะแยะเลยเหรอ? ไม่สิ อย่าบอกนะว่า….’ เขาคาดหวังให้ไม่เป็อย่างที่ตนคิดและถามผู้ดูแล
ผู้ดูแล001อธิบายเพิ่ม [ในอดีตเพราะไม่มีสายเืเทพปีศาจมากนักทำให้ผู้คนที่มีสายเืเทพปีศาจต้องสืบพันธุ์กับญาติพี่น้องตัวเองเพื่อให้สายเืยังคงความบริสุทธิ์ใว้หรือบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเดิม]
“ไม่! มันเป็อย่างที่ฉันคิดจริงๆ บัดซบเอ้ย! ฉันไม่สามารถยอมรับมันได้ ผิดศีลธรรม มันผิดศีลธรรมเกินไป” สายฝนไม่ยอมรับ
ดูเหมือนผู้ดูแล001จะรู้ถึงปฎิกริยาสายฝนล่วงหน้าอยู่แล้ว [แน่นอนคุณเป็ข้อยกเว้น หากคุณสืบสายเืรุ่นต่อไปกับคนที่มีสายเืธรรมดา ความบริสุทธิ์ของสายเืลูกหลานคุณจะไม่ลดลง]
“เฮ้อ~” สายฝนถอนหายใจ เป็ความจริงที่ยากจะรับได้จริงๆ แต่ก็โล่งอกที่มันผ่านมานานแล้ว เวลานั้นเป็ยุคก่อนยุคบรรพบุรุษเขาเสียอีก ยุคบรรพบุรุษของเขาไม่ใช่การสืบพันธุ์กับญาติพี่น้องแต่เป็การสืบพันธุ์ปกติทั่วไป
สายฝนรู้สึกเหนื่อยเมื่อได้รับรู้ความจริงแต่เขาก็ยังคงถามคำถามที่เขาอยากรู้ต่อไป ‘ทักษะ????ของฉันมันคือทักษะอะไร?” น่าเสียดายแม้แต่ผู้ดูแล001ก็ไม่รู้เกี่ยวกับมันเช่นกัน ผู้ดูแลบอกว่าเขารู้เกี่ยวกับทักษะนี้มีเพียงแค่ทะลเท่านั้น
‘ทะเล?’ สายฝนงง ทักษะนี้มีอะไรเกี่ยวกับทะเล? หรือบางทีทักษะนี้อาจทำให้เกิดสึนามิ?
เขาถามคำถามต่อไป ‘ฉันต้องทำยังไงถึงจะยกระดับเป็ระดับ1ได้’
ผู้ดูแล001ตอบ [เนื่องจากิญญาของคุณบกพร่องทำให้คุณไม่สามารถยกระดับได้ด้วยวิธีการปกติ ฉันรู้สึกว่าทักษะ????ของคุณอาจเกี่ยวข้องกับเื่นี้ ทำไมคุณไม่ลองไปที่ทะเลดูล่ะ?]
‘ทะเลอีกแล้ว?’ สายฝนรู้สึกเหมือนว่าตนเองกำลังรับภารกิจในเกมmmorpgอยู่ ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ต้องไปทะเลจริงๆ แต่ต้องไปทะเลไหนล่ะ? ทั่วโลกมีทะเลเต็มไปหมด สายฝนไม่ยอมแพ้กับเื่นี้ ทะเลคือเบาะแสเดียวเกี่ยวกับทักษะของเขา เขาจะหาเรื่อยๆจนกว่าจะเจอ
---
จบบทที่ 5 งานแต่ง ความจริง ทะเล