วรัญญู

What !!! อะไรนะ มินิคูเปอร์!! ไม่ผิดค่ะ มินิคูเปอร์รุ่นใหม่ล่าสุด ป้ายแดงจอดอยู่ข้างหน้า  โดยมีพี่หมอเป็๲พรีเซ็นเตอร์ควงกุญแจยืนอยู่ข้างๆรถ 

เฮ้ย...อาทิตย์ก่อน Bmw วันนี้มินิ อะไรจะเวอร์ขนาดนั้นพ่อคุ๊ณ 

"ชอบมั้ยครับ"

"ค่ะสวยดี"

"ดีแล้ว งั้นเซ็นต์เอกสารกับพนักงานเลยจะได้ไปเรียนกัน"

งงค่ะ งงมากทำไมฉันต้องเซ็น เกี่ยวอะไรกับฉัน หรือว่าพี่หมอจะให้ฉันค้ำให้ แต่เอ๋...ระดับพี่หมอแล้วคงไม่หน้าจะผ่อน รุ่นนี้ต้องซื้อสดสิ 

"รบกวนคุณ เมจิกาเซ็นต์ตรงนี้หน่อยครับ" 
 

พนักงานขายรถยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ ฉันนิ่งไปสักพัก จะให้เซ็นต์ไรว่ะ ไม่รู้เ๱ื่๵๹ไรสักอย่าง 

"ใครก็ได้ อธิบายที"

"เซ็นต์ก่อน แล้วจะเล่าให้ฟัง เร็วๆเดี๋ยวเรียนสาย"

ฉันก้มมองดูนาฬิกาข้อมือ เข็มสั้นชี้ไปที่เลข 8 เข็มยาวชี้ไปที่เลข 11 ถ้าช้ากว่านี้คงสายอย่างที่พี่หมอพูดจริงๆแน่ เอาว่ะเซ็นต์ก็เซ็นต์ คงไม่มีอะไรหรอก เชื่อใจพี่หมอ  พอคิดได้ดังนั้นจึงจับปากกาขึ้นมาแล้วลงนามไปอย่างเสร็จสมบูรณ์ 

"เสร็จแล้วก็ขึ้นรถเลยครับคุณผู้หญิง"

ฉันไม่รอช้ารีบก้าวขึ้นรถไปโดยมีพี่หมอเปิดประตูรถให้เหมือนเดิม และก่อนที่จะปิดประตูรถ พี่หมอก็ก้มลงมาคาดเบลท์ให้หรือที่เรียกกันว่าคาดเข็มขัดนิรภัยนั้นแหละ  ฉากนี้นะใครเห็น ฟินตายเลย เพราะคุณเธอคาดเสร็จแล้วยังไม่พอ มาหอมน่าผากฉันต่ออีก โอ้ยยยย ถ้าจะโรแมนติกขนาดนี้นะ ฆ่าหนูเหอะหนูกลัวมดกัดตายก่อน ^_^

"พี่หมอค่ะ รถคันนี้ทำไมเป็๲ชื่อหนู"

ฉันเปิดอ่านเอกสารที่วางอยู่ข้างๆคู่มือรถดู
 

"พี่ตั้งใจซื้อให้ครับ อย่าคิดมาก จะของๆใครก็ไม่ต่างกัน เพราะเราเปรียบเสมือนคนๆเดียวกันอยู่แล้ว "

" ขอบคุณค่ะ  แล้ว BMW ละ"

"คันนั้นพี่ขายแล้วครับ "

"อ่าว..ทำไมละคะ"

"ก็หนูบอกไม่ชอบนิ"

เงียบค่ะ ก็พูดจริงๆนิ จะแก้ตัวก็ไม่ได้  ฉันก็ไม่ได้อคติกับ BM คันนั้นนะออกจะสวยและหรูมากด้วยซ้ำ แต่ตอนที่พูดมันมีอารมณ์ไง อารมณ์หึง อารมณ์ห่วงมาเต็มเลย  เลยทำให้พูดแบบนั้นออกมา  ......

"ถึงแล้วครับ ตั้งใจเรียนนะ"

"ค่ะ พี่หมอก็เหมือนกัน"

เราทั้งสองต่างแยกย้าย ฉันลงจากรถเดินเข้าไปหาเพื่อนที่นั่งรออยู่ม้านั่งใต้ตึกคณะ ส่วนพี่หมอก็ขับรถออกไปเพื่อจะไปคณะตัวเอง 

"งานวันนี้เสร็จมั้ยจ๊ะคุณนาย"

"เรียบร้อยค่ะคุณหญิง แล้วพวกแกละ เสร็จมะ"
 

"เรียบร้อยเหมือนกัน หื้ม....วันนี้กระเป๋าสวยนะค่ะคุณนาย Hermes รุ่น Birkin สะด้วย "

"แม่พี่หมอซื้อให้นะ จะไม่รับไว้ก็กลัวท่านเสียใจ"
 

"อื่อหื่อ ลูกสะใภ้คนโปรด"
 

"ยะ พวกแกสองคนเลิกล้อฉันได้แล้ว "
 

"เออๆ รักดอกจึงยอกเล่น ท่านรักแกพวกฉันก็ดีใจ  ปะๆเข้าเรียนกันได้เวลาแล้ว" 

เราสามคนเพื่อนรักเดินขึ้นห้องเรียนไปด้วยกัน อย่างมีความสุข หลายๆคนคงสงสัยทำไมไม่ขึ้นลิฟท์ไปกัน เดินขึ้นไปไม่เหนื่อยรึ  คำตอบคือไม่เหนื่อยค่ะ เพราะเรามีเรียนแค่ชั้น2เอง เดินขึ้นไปประหยัดพลังงานดี แถมได้ออกกำลังกายด้วย 

"ติ่งๆๆ" 

บัดซบ!   ลืมปิดเสียง    ฉันรีบปิดเสียงทันทีหลังจากที่มีข้อความกระหน่ำเข้ามา จนทำให้เพื่อนๆและอาจารย์ต่างมองมาที่ฉันคนเดียว

" ได้เวลาเลิกคลาสแล้วจ๊ะ เข้าใจกันมั้ยเอ๋ยที่สอนไป อ่อแล้วมีอีกอย่างพรุ่งนี้สอบนะจ๊ะ  บายยย"

"โห้ๆๆ" 

สุดท้ายท้ายสุดคาบเรียนบ่ายของวันนี้ก็หมดเวลาพร้อมกับความมึนงงของพวกฉันที่พึ่งเรียนจบไปและต้องมาสอบภายในพรุ่งนี้ โอ้ย...แล้วฉันจะสอบได้มั้ยละงานนี้ ยังไม่ค่อยเข้าใจสะด้วย ????????

"เมแกกลับไง พวกฉันไปส่งมั้ย"

"ฉันรอพี่หมออะ รบกวนพวกแกไปส่งที่ตึกคณะแพทย์ได้มั้ย"

"ได้ๆ"

สุดท้ายฉันก็มายืนอยู่หน้าตึกคณะแพทย์อย่างสวัสดิภาพโดยมีสายตาของมนุษย์แพทย์ทั้งคณะมองมาที่ฉันอย่างสงสัย  ก็ใครจะไปรู้ละ ว่าวันนี้คณะแพทย์มีกิจกรรม แถมกิจกรรมที่ว่านั้นยังมายืนรวมกันอยู่ข้างถนนน่าตึกอีก    เอาไงดีว่ะ เสือกให้เจนกับเก๋ส่งแค่ตรงโรงจอดรถอีก ถ้าจะโทรหาตอนนี้ก็เกรงใจ ไหนจะต้องไปวนรถมารับอีก 

 ร้านไอศครีม!!! ลืมร้านไอศครีมได้ไงเนี้ย  ฉันรีบเปลี่ยนจุดมุ่งหมายไปที่ร้านไอศครีมทันที แล้วรีบกดโทรออกหาพี่หมออย่างไว 

"โหล.. พี่หมอค่ะ เมไม่เข้าไปในตึกแล้วนะ เดี๋ยวรออยู่ร้านไอศครีมแทน" 

"ค่ะๆ "

กดวางสายเสร็จฉันก็เดินมาถึงหน้าประตูร้านไอศครีมพอดี  พอเปิดเข้าไปเท่านั้นแหละ รู้เ๱ื่๵๹! คนเยอะฉิบ!! สาบานเลย ต่อไปนี้ถ้าไม่จำเป็๲จะไม่มาคณะนี้อีก  มีแต่คนมอง แปลกมากเลยรึที่คณะวิทยาการมาคณะแพทย์เนี้ย  มองอยู่นั้น หรือว่าที่เค้ามองเนี้ยไม่เกี๋ยวกับคณะ แต่มองเพราะฉันเป็๲แฟนพี่หมอ 

"เอาชาเขียวเย็น แก้ว1ค่ะ"

ฉันยืนสั่งน้ำอยู่หน้าเค้าเตอร์เพื่อฆ่าเวลารอพี่หมอ  แกบอกรอพี่สักพักเดี๋ยวออกมารับ ฉันก็ไม่รู้นะว่า คำว่าสักพักของพี่หมอคือกี่นาที กี่ชั่วโมง  

"ชาเขียวได้แล้วค่ะ" 

เร็วจัง แล้วฉันจะไปนั่งตรงไหนเนี้ย โต๊ะเต็มหมด แม่เ๯้า!! 

"น้องค่ะ มานั่งกับพวกพี่ก็ได้นะ"

ฉันหันไปมองคนที่เรียกและชวนฉันไปนั่งด้วย พวกนางคือกลุ่มผู้หญิงใส่แว่นหนาเตอะที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดที่ฉันยืนอยู่

"ขอบคุณค่ะ"

ฉันไม่ลังเลสักนิดที่จะเดินเข้าไปนั่งด้วย    เพราะไม่อยากยืนเป็๞จุดเด่นให้ใครๆมองเหมือนกัน

"น้องมาหาญูหรอค่ะ"

"ค่ะ"  ^_^

รู้ได้ไงหว่า แต่ก็เนาะ เคยมีคลิปที่พี่หมอขอฉันเป็๞แฟนด้วยนิ ตอนนั้นนะดังมาก มีแต่คนแชร์ และเป็๞ที่พูดถึงกัน มันคงไม่แปลกที่จะมีใครรู้จัก 

 นั่งกับคนที่ไม่รู้จักนี่มันทำให้เราเกรงๆ เนาะ   แต่พวกพี่เค้าก็ไม่อะไรนะ ก้มน่าอ่านหนังสือกันต่อ ไม่มีใครสนใจใคร อ่านหนังสือกันอย่างเดียว  แต่ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ไม่ต้องเกรงมาก และพอเห็นพี่ๆเค้าอ่าน ฉันก็หยิบหนังสือที่จะสอบพรุ่งนี้มาอ่านบ้าง จะได้ไม่แหวกแนวเค้า  

"หนู ปะกลับกัน"

"หื้ม..พี่หมอเลิกคลาสแล้วหรอ "

"ครับ"

ทำไมเร็วจัง แต่ก็ช่างเหอะ กลับก็ดี หิวข้าวจะแย่แล้ว ก่อนจะกลับฉันก็มารยาทดีหันไปขอบคุณพวกพี่ๆเค้าด้วย รักเด็กค่ะ นางงาม2018 เกี่ยวไรกันมั้ย!! 

"หนู คุณนายแม่โทรมา ให้เราไปหานะ"

"ค่ะ คิดถึงลูกเหมือนกัน"

พูดถึงลูกก็คิดถึงขึ้นมาจับใจ  ตอนนี้จะทำอะไรอยู่น้อ   หลังจากวันขึ้นบ้านใหม่ยายศรีวันนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

"แม่จ๋าาาา ปาป๊าาาาา" 

เสียงตัวน้อยร้องมาแต่ไกล หลังจากที่เห็นฉันกับพี่หมอลงจากรถมา 

"ว่าไงค่ะ คนเก่ง"

"อิอิ ถึงๆ"

"แม่ก็คิดถึงเหมือนกัน"

ฟอดๆ หอมทั้งแก้มซ้ายแก้มขวาให้หายคิดถึง นานๆทีจะได้มีโอกาศได้เจอกัน 

"ไหน ป๊าหอมบ้างสิ"

นางรู้งานโดยการยื่นน่าไปหาพี่หมอเพื่อให้หอม   ไม่แปลกใจเลยที่ใครๆถึงรักและเอ็นดู

"หนูทำอะไรอยู่ค่ะ"

"ปั่นยานค่ะ"

ฉันหันไปตามมือน้อยๆที่ชี้ไป ที่จักรยานสีชมพูพิงคิ์

"เข้าบ้านหาอาม่ากันดีกว่าครับ"

พอเข้ามาถึงโถงใหญ่ที่ไว้ใช้สำหรับนั่งเล่น หรือเอาไว้รับแขกที่สนิทๆ กัน ก็เจอเข้ากับป้านาลที่เดินมาจากทางครัวพอดี

"สวัสดีค่ะม๊า  สวัสดีค่ะป้านวล"

ฉันไหว้นางพญาของบ้านที่นั่งดูทีวีจอ๾ั๠๩์อยู่กลางห้อง  และหันไปไหว้ป้านวลที่อวุโสสุดของบ้าน

"คุณนายตกแต่งห้องนี้ใหม่หรอครับ"

"ใช่จ๊ะ แนวนี้แหละ เหมาะสำหรับเลี้ยงเด็ก"

ฉันมองไปรอบๆ เปลี่ยนเยอะมาก จากที่เป็๞แนวเรียบหรูไฮโซกลายเป็๞แนวเด็กๆไปเลย ตรงมุมนู้นก็กั้นไว้สำหรับของเล่นลูก มีทั้งบ้านเ๯้าหญิงมีทั้งสไลเดอร์ครบคัน  ส่วนมุมนี้มีโต๊ะทานข้าวสำหรับ 4คน และมีเอ้าอี้เด็กวางอยู่ข้างๆด้วย 

"วันนี้ทานข้าวด้วยกันนะลูก"

"ค่ะม๊า"

"ป้านวลจ๊ะ สั่งเด็กให้ทำกับข้าวเพิ่มและจัดโต๊ะตอน 1ทุ่มนะ"

ม๊าหันไปสั่งป้านวลแล้วหันมาถามสารทุกข์สุขดิบฉันต่อ ส่วนพี่หมอก็พาลูกไปเล่นของเล่นอยู่บ้านเ๽้าหญิงนู้น 

"คุณนายค่ะ คนจากร้านเสื้ออิงฟ้าเอาชุดมาส่งค่ะ"

"จ๊ะ ไหนเอามาดูสิ"

ม๊ารูดซิบถุงที่ห่อหุ้มชุดไว้ออก ภาพที่ปรากฏคือ ชุดเ๯้าหญิงสำหรับเด็กสีชมพูหวาน มีมงกุฎคลิสตัสด้วย 

"ญู เอาหลานมาลองชุดสิลูก"

พี่หมออุ้มวีนัสเข้ามา แล้วจัดการเปลี่ยนชุดให้  นางก็กระดี้กระด้าดีใจใหญ่

"สวยจังเลย"

ทุกคนต่างพากันชม จนทำให้เ๽้าหญิงตัวน้อยเขิลอายด้วยการยิ้มแล้วกอดผู้เป็๲พ่อ 

"คุณนายจะพาวีนัสไปไหนครับ"

"ม๊าจะพาไปงานวันเกิดคุณหญิงสิริพรุ่งนี้นะ"

"ไหวหรอครับ ไม่มีท่านเ๽้าสั่วช่วยดูเหมือนเมื่อก่อนนะ"

"ไหวจ๊ะ ม๊าเอาพี่เลี้ยงไปด้วย และอีกอย่าง วีนัสเค้าไม่งอแงเลย คงออกงานจนชินแล้วมั้ง" 

น้ำตาจะไหลอดภูมิใจแทนวีนัสไม่ได้ ที่มีคนรักและเอ็นดูมากขนาดนี้ จากเด็กสลัมตัวเล็กๆ ใส่เสื้อผ้าเก่าๆขาดๆกับถูกโชคชะตาวาสนานำพาให้ขึ้นมาอยู่จุดๆนี้ จุดที่ผู้คนเรียกขานกันว่าสังคมไฮโซ