เช้าวันรุ่งขึ้น
มุกตระการรู้สึกตัวตื่น หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูเวลา 05.30 น. เวลาเดิมที่เธอเคยตื่นทุกวัน เพียงแต่วันนี้เ้าตัวรู้สึกเหมือนนอนไม่เต็มอิ่ม เพราะเสียงกีตาร์ข้างห้องเมื่อคืนแท้ๆ ไม่รู้กี่เพลงที่เธอเผลอร้องคลอตามในใจ สะดุดกึกทุกครั้งที่อยู่ดีๆนักดนตรีก็เปลี่ยนจากเพลงหวานเป็เพลงร๊อคซะงั้น กลายเป็เพลินจนไม่รู้ตัวว่าเผลอหลับไปตอนไหน
สาวน้อยหันไปมองเพื่อนที่ยังนอนกอดก่ายหมอนข้างอย่างมีความสุข จึงลุกขึ้นไปแปรงฟันล้างหน้าล้างตา แล้วเดินลงไปชั้นล่าง
“อ้าวอาหนูมุก ตื่งแต่เช้าเลยลูก หิวมั๊ย” ลินจงที่ตื่นเป็คนแรกเสมอ ส่งยิ้มเอ็นดูให้เพื่อนลูกสาว
“ยังไม่หิวค่ะม๊า ม๊าทำอะไรคะ หอมจัง” มุกตระการตอบพร้อมกับทำท่าสูดกลิ่นไปทางห้องครัว
“ม๊าทำข้าวต้มหมูสับน่ะ กิ่งรวงหมูหอมฉุยเลยใช่ม๊ายล่า”
“ให้มุกช่วยมั๊ยคะ มุกจะได้ขอสูตรด้วย” มุกตระการเสนอตัวเข้าช่วย คุณแม่สอนไว้ว่าอยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย
“ล่ายๆสิ งั้งอามุกช่วยม๊าเจียวกะเทียมก็แล้วกัง เจียวกะเทียมนี่ไม่ใช่จะง่ายนา ต้องไฟอ่องๆ ไม่งั้งนะไหม้ขมปิ๊กปี๋ 555” ลินจงเดินนำสาวน้อยเข้าไปในครัว พลางสอนวิชาการเจียวกระเทียมไปด้วยอย่างภาคภูมิใจ
คุณม๊าประสิทธิ์ประสาทวิชาั้แ่การจุดเตาแก๊ส ตั้งกระทะ ใส่น้ำมันจนถึงการคั่วกระเทียมสับไปมาในกระทะให้กับลูกศิษย์สาวอย่างละเอียด
“อามุกคงไปคงมานะลูก ใจเย็งๆไม่ต้องรีบ เดี๋ยวม๊าขึ้งไปปลุกป๊าก่อง ป๊าต้องลงมาวิ่งออกกำลังทุกวังอ่ะ เดี๋ยวม๊ามา” ลินจงสั่งการลูกมือ ก่อนจะปลีกตัวขึ้นชั้นบน คงเหลือเพียงมุกตระการที่ยืนอยู่หน้าเตาเพียงคนเดียว
“อยากจะจองตัวเธอเป็ของฉันคนเดียว หื่อฮือ ฮึมหื้อฮือ...” สาวน้อยที่พลิกตะหลิวในมือไปมา ฮัมเพลงไปด้วยอย่างอารมณ์ดี นานๆจะได้เข้าครัวซะที อยู่ที่บ้านเธอจะหยิบจับอะไรก็โดนห้ามไปซะทุกอย่าง คุณหนูคะเดี๋ยวป้าทำเอง คุณหนูครับเดี๋ยวลุงทำให้ จนเธออ่อนอกอ่อนใจ ยอมเป็ผู้นั่งรอสวยๆไปซะทุกครั้ง
“ทำไรจ๊ะ ที่รัก” เสียงทุ้มที่มาอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียงจากหน้าประตูครัว พร้อมกับร่างสูงในชุดกางเกงวอร์มเสื้อกล้ามตัวหลวมโคร่งที่ะโแผล็วมายืนจังก้ากลางประตูทำเอามุกตระการสะดุ้งเฮือก ตะหลิวในมือแทบร่วง
“ตาเถรยายชีหก!!” สาวน้อยหลุดคำอุทานติดปาก มือข้างที่ว่างยกขึ้นมากุมหัวใจที่เต้นโหมกระหน่ำด้วยความใ
มัทกรเองก็ใไม่แพ้กัน ตั้งใจจะเข้ามาแหย่หม่าม๊า ไหงกลายเป็คุณหนูมุกไปได้ล่ะ หนุ่มขี้แกล้งยกมือขึ้นมาเกาหัวแก้เก้อ แล้วก็เผลอยิ้มให้กับร่างในชุดการ์ฟิลด์สีส้มแปร๊ด ทิ้งฮู้ดหูแมวขนปุยไว้ด้านหลัง จำได้ว่าเป็ชุดโปรดของน้องสาวเขา ผมยาวตรงที่มักจะถูกปล่อยสยาย ถูกมัดขึ้นเป็หางม้า ลดอายุให้ร่างตรงหน้ากลายเป็เด็กน้อยไปทีเดียว เลี้ยงแมวสักตัวน่าจะดี!
“โทษที พอดีนึกว่าม๊าน่ะ” หนุ่มหล่อเอ่ยขอโทษ เพราะเห็นคนตรงหน้าสะดุ้งโหยงตอนที่เขาโผล่เข้ามา ยังดีที่ไม่ได้บ้าจี้เขวี้ยงตะหลิวมาให้
“ม๊าขึ้นไปปลุกป๊าค่ะ” มุกตระการที่เริ่มหายจากอาการใแล้วตอบผู้มาใหม่ ในขณะที่มือพลิกกระเทียมในกระทะไปมา
มัทกรเดินเข้ามาข้างใน พลางชะโงกหน้าไปทางกระทะ
“ทำอะไรอยู่”
“ช่วยม๊าเจียวกระเทียมค่ะ” เสียงตอบอ้อมแอ้ม พลางเอนตัวหนีร่างสูงที่คงไม่เคยเห็นกระเทียมเจียวถึงต้องชะโงกมาใกล้ขนาดนี้
“หอม” น้ำเสียงนุ่มอย่างกับขนนกที่ล่องลอยในอากาศดังขึ้น ทำเอาคนฟังหน้าร้อนฉ่า มือไม้พาลอ่อนเหลวเป๋วไปหมด ไปหอมไกลๆก่อนได้มั๊ย
ร่างสูงะโขึ้นมานั่งบนเคาน์เตอร์ แอบอมยิ้มที่เห็นการ์ฟิลด์ตัวน้อยหน้าแดง มือไม้เก้ๆกังๆไปหมดแล้วคุณหนูเอ๊ย มุกตระการปิดเตาแก๊สเมื่อกระเทียมในกระทะเหลืองอร่ามได้ที่ นึกขอบคุณคุณกระเทียมที่สุกทันเวลา เพราะตอนนี้ความมั่นใจที่มีอยู่แปรเปลี่ยนเป็ความโก๊ะกังทำอะไรไม่ถูก รู้สึกเหมือนโดนจ้องอยู่ตลอดเวลา มุกตระการหันรีหันขวางเหมือนหาอะไรสักอย่าง
“เอ่อ...พี่...เฮีย...” แมวน้อยมองไปที่พี่ชายเพื่อนตาแป๋ว พยายามนึกหาคำมาเรียก ในขณะที่ร่างสูงเลิกคิ้วมองยิ้มๆ ใส่ชุดนี้แล้วน่าเอ็นดู๊
“เรียกตามที่ถนัดเถอะ” น้ำเสียงอ่อนโยนบอกออกไป
“มุกอยากได้ชามสักใบน่ะค่ะ...พี่มัท” น้ำเสียงหวานเหมือนอาวุธลับพุ่งเข้าแอทแทคใจคนฟังอย่างแรง
“ฟ@$ห&ก%ด&า!ส(ว” ั์ตาคมเบิกค้างคีพลุคไม่อยู่เพียงเพราะคำว่า ‘พี่มัท’ เสียงกระเดื่องกลองรัวดังสนั่นในอก ผิดที่ไอ้หมวยแหละ เรียกเฮียๆอยู่นั่น ถ้ามันเรียกเขาว่าพี่มัทซะั้แ่แรก ก็ไม่ต้องใจสั่นแบบนี้หรอก มัทกรยกมือสองข้างขึ้นมาปิดบังใบหู เดาได้เลยว่ามันต้องแดงเป็ลูกตำลึงแน่ๆตอนนี้
“นะ...นั่นไง อยู่ในตู้นั้น” มัทกรบุ้ยปากยื่นหน้าไปทางเคาน์เตอร์ริมสุด มุกตระการมองไปที่คนพูดงงๆ อยู่ดีๆก็ยกมือมาปิดหู เดินไปเปิดตู้ เลือกหยิบถ้วยกระเบื้องใสออกมา แล้วจัดการตักกระเทียมเจียวที่บัดนี้หอมกรุ่นขึ้นมาพักไว้ ยืนทำใจหน้าเตาสักพักก่อนจะรวบรวมสติหันไปหาผู้ชมที่ไม่ได้รับเชิญ
“คือ...เสร็จแล้วค่ะ มุกจะไปแล้วนะคะ” มุกตระการยกมือชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปทางประตูครัวอย่างขัดๆเขินๆ
“อ๋อ อืม...ไปสิ” ทำไมเสร็จเร็วจังอ่ะ เพิ่งเข้ามาเองนะ เสียงในใจช่างย้อนแย้งกับสิ่งที่พูดออกไป คนพี่พยักหน้าเป็เชิงอนุญาต ส่งยิ้มแถมให้ด้วย
“อ่อ...ค่ะ” การ์ฟิลด์น้อยตอบรับ ซ้ายหันเดินออกตัวตรงแน่วเป็ทหารลูกแถว แอบชำเลืองมองคนที่นั่งเอามือปิดหูบนเคาน์เตอร์ พอออกมาจนถึงเขตปลอดภัยก็วิ่งปรื๋อขึ้นชั้นบนเข้าห้องทันที
เจ็ดโมงตรง ถึงเวลาอาหารเช้า สมาชิกทุกคนมารวมกันที่โต๊ะอาหาร เด็กๆอาบน้ำแต่งตัวอยู่ในชุดนักศึกษากันเรียบร้อย ลินจงเตรียมอุปกรณ์ต่างๆที่ลูกสาวโทรมาสั่งไว้ให้พร้อมขนขึ้นรถได้ทันที
“อาหมวยเล็ก ลื้อลู้มั๊ย เมื่อเช้าอามุกอีตื่งแต่เช้า ลงมาช่วยหม่าม๊าทำกับข้าว นี่ลื้อต้องดูไว้เป็งตัวอย่างน๊า” ลินจงพูดพลางลูบไหล่บอบบางของผู้ช่วยแม่ครัวอย่างถูกใจ
“หูย ยัยมุก มาวันแรกก็ทำคะแนนซะแล้ว ม๊าก็จีบไว้เป็ลูกสะใภ้เลยสิ” มัทนาพูดหน้าตาเฉย ทำเอาเพื่อนสาวและพี่ชายตัวดีเงยหน้าขึ้นมามองตากันอ้าปากค้างโดยไม่ได้นัดหมาย แล้วต่างคนต่างก็ต้องหลบสายตากันอย่างเก้อกระดาก มุกตระการที่นั่งติดกับมัทนา เขย่าแขนเพื่อนเป็ทำนองห้าม
“พูกอะไรอย่างนั้งล่า อามุกอายม้วงต้วงแล้วเห็งมั๊ย เอาน่า ถ้าหม่าม๊ามีบุงก็คงได้หนูมุกมาเป็งลูกสาวอีกคงนั่งแหละ เนอะเฮียเนอะ” ลินจงหันไปพยักพเยิดกับสามี พลางฉีกยิ้มหน้าบาน
“ม๊าต้องใจเย็นๆนะ ยัยมุกเพิ่งจะปี 1 เอง” มัทนาพูดพลางส่ายศีรษะไปมากับเสียงหัวเราะถูกใจของมารดา เปิดทางให้หน่อยเอาใหญ่เลยน๊ะ
“ไม่เป็งไร ม๊ารอเก่ง อิๆๆ”
“พอแล้วน่าแม่ลูกคู่นี้ ดูสิ เด็กๆเขาเขินกันหมดแล้ว” เมธาเบรคเื่ลูกสะใภ้ไว้ก่อน เมื่อสังเกตเห็นเด็กทั้งสองคนที่ถูกกล่าวถึงนั่งทำหน้าไม่ถูกกันแล้ว โดยเฉพาะเ้าลูกชายเขา นั่งทำปากจู๋ แอบดุนลิ้นไว้ที่แก้ม ดูก็รู้ว่าพยายามซ่อนรอยยิ้มแค่ไหน
หลังจบมื้ออาหาร เมธาและลินจงก็เดินไปส่งลูกสาวลูกชายที่รถ
“อามิคกี้อ่า มาให้ม๊าหอมแก้มก่องเร็ว” มารดาร้องเรียกลูกชายหัวแก้วหัวแหวน
“แหม...เรียกแต่ลูกชายน่ะแหละ รถก็ซื้อให้ คอนโดก็ซื้อให้ เืข้นคนจางชัดๆ” มัทนาโวยวาย ทำท่าน้อยใจ
“นี่แน่ะ...เลือกข้งคงจาง เลือกข้งคงจาง” ลินจงหุบพัดในมือ ยกขึ้นเขกหัวลูกสาวตัวดีไป 2-3 ที
“ใครวะแบมือขอเงิงม๊าไปดูคองเสิก บิงไปหาผู้ชายถึงเกาหลี จิง ญี่ปุ่ง ค่าตั๋วเคื่องบิง ค่าโรงแรม หมกเป็งแสงแขงไม่ล่ายจับ ใครวะ” ลินจงทวงถามเป็หางว่าว ทำเอามัทนาหน้าจ๋อยหัวเราะแหะๆกับรายการเปย์ผู้อันยาวเหยียดของตนเอง
“เป็งน้องก็ต้องรอตามคิวซี่ อามุกดูเพื่องลื้อ มังขี้อิกฉาเห็งมั๊ย” มุกตระการหัวเราะน้อยๆให้กับใบหน้ายิ้มแหยของเพื่อน มัทกรเองก็ส่ายหัวไปมาอย่างระอา ไอ้ตัวแสบ...ชอบแหย่ให้หม่าม๊าด่าแล้วมันถึงจะมีความสุข
ลินจงเดินเข้ามาหาลูกชาย สองมือประคองใบหน้าหล่อเหลาที่ตนเองเฝ้าฟูมฟักทะนุถนอม กำลังจะยื่นหน้าไปหอมแก้มลาเหมือนทุกครั้ง แต่ไม่ทันไอ้ตัวขี้อิจฉาที่มุดลอดแขนมายืนขวางยิ้มเผล่ ทำเอาพี่ชายกับแม่ต้องยอมแพ้ในความดื้อ
“ดูมัง ดูมัง” บ่นไปอย่างนั้น แต่สองมือก็เปลี่ยนมาประคองแก้มใสของลูกสาว ั์ตาอบอุ่นทอดมองอย่างเอ็นดูผสมหมั่นเขี้ยว ไอ้ตัวเล็กจอมแสบของหม่าม๊า ลินจงยื่นหน้าไปจรดจมูกลงบนผิวใสของลูก กอดกระชับแน่นให้รู้ว่าเธอรักคนในอ้อมกอดไม่น้อยไปกว่าใคร
“ตั้งใจเรียงนะอาหมวยเล็กของม๊า เดิงทางปอกภัย แล้ววังศุกร์กลับมาหาม๊าน๊า” ศัตรูที่รักยืนกอดกันท่ามกลางสายตาเอ็นดูของคนในบ้าน จากนั้นผู้เป็แม่ก็เข้าไปหอมแก้มลูกชาย พร้อมกับกวักมือเรียกมุกตระการให้เข้าไปหา
“ม๊าดีใจน๊าที่หมวยเล็กมีอาหนูมุกเป็งเพื่อง อยู่บ้างคงเดียว ถ้าเหงาก็มานองบ้างม๊า เดี๋ยวม๊ากับป๊าเป็งพ่อแม่ให้นะลูก” ลินจงพูดจบก็สวมกอดเพื่อนลูกสาวที่เธอรู้สึกเอ็นดูอย่างง่ายดาย มัทกรยืนมองยิ้มๆ คิดตามคำพูดของม๊า ถ้าได้คนตรงหน้ามาอยู่ร่วมบ้านด้วยก็คงจะดี อ้าว...นี่เขาเพ้อเจ้ออะไรอยู่เนี่ย
“ขอบคุณค่ะม๊า มุกจะมาหาบ่อยๆนะคะ” มุกตระการกอดตอบ ซึมซับความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้ไว้เต็มหัวใจ
หลังร่ำลากันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนก็ขึ้นรถโดยมีมัทกรเป็สารถี ลินจงยืนยิ้มโบกมือบ๊ายบายลูกๆจนลับตา
มัทนารู้สึกว่าบรรยากาศในรถเช้านี้ดูแปลกๆ เธอปล่อยมุกอะไรไปทั้งสองคนก็แค่หัวเราะแหะๆแล้วก็หันกลับไปนั่งยิ้มคนเดียว โดยเฉพาะเฮีย ขับรถต้องเบิกบานเบอร์นี้มั๊ย ปกติติดไฟแดงคันแรกนี่ต้องบ่นก่นด่าจราจรแล้ว แต่วันนี้กลับบอกว่า ‘โชคดีจัง อยู่คันแรกเลย’ แถมยังหันมาแจกยิ้มสยาม มัทนาได้แต่นั่งงงในดงอ้อย
มุกตระการเองก็รู้สึกวาบๆหวิวๆประหลาด ทุกครั้งที่เธอเงยหน้าก็พบสายตาวิบวับผ่านมาในกระจกมองหลัง ไฮไลท์สีชมพูว่าทุกครั้ง ตอนแรกเธอก็ประสานสายตา เลิกคิ้วกลับเป็คำถาม แต่กลับได้รอยยิ้มน้อยๆกับสายตาหวานๆกลับมา แล้วคนขับก็กลับตีหน้าขรึมเมื่อเหลือบเห็นน้องสาวกำลังมอง จนมุกตระการต้องหันไปแอบยิ้มให้กับวิวนอกหน้าต่าง เป็แบบนี้มาตลอดทาง
“เฮีย...”
“หืม”
“ดูอารมณ์ดีนะวันนี้ มีอะไรดีเหรอ”
“ทุกอย่าง” คำตอบนิ่งๆ เล่นเอาน้องสาวหันขวับไปมอง แล้วก็หันอีกขวับไปทางเบาะหลัง หรี่ตามองเพื่อนอย่าง้าเค้นความลับ มุกตระการเลิกคิ้วมองหน้าเพื่อน พลางทำหน้าบ้องแบ๊วตาใสไม่รู้เื่ ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น
“อะไรเล่า อารมณ์ดีไม่ดีรึไง” พี่ชายยื่นมือมาจับหัวเธอหมุนกลับไปหน้ารถ ไประรานคนนั่งเบาะหลังเขาอีก
“ก็มันแปลกอ่ะ เค้ารู้สึกได้ถึงกลิ่นฟามรัก” พี่ชายหัวเราะร่า
“มันเป็ยังไง ไอ้กลิ่นความรักเนี่ย”
“ก็แบบ ไม่พูดไม่จาเอาแต่ยิ้ม รถติดก็ยิ้ม ไฟแดงก็ยิ้ม อยากหยุดเวลาไว้ไรงี้ เค้าได้กลิ่นนี้แหละ”
“ดูซีรีย์เยอะไปแล้ว เพ้อเจ้อ” มัทกรสรุปขำๆ กดปุ่มเปิดเพลง บ่นเงียบดีนัก เปิดเพลงให้ฟังซะเลย
แปดโมงกว่า ทั้งสามคนก็มาถึงมหาวิทยาลัย
“เฮีย วันนี้เค้าลงครัวเสร็จจะแวะเอาขนมไปให้ชิมนะ”
“อืม โทรมาก่อนแล้วกัน” มัทกรรับคำ เปิดล๊อคประตูให้สาวๆทยอยลงจากรถพร้อมอุปกรณ์ทำอาหาร
“ขอบคุณนะคะ” มุกตระการก้มลงมาเอ่ยขอบคุณผ่านหน้าต่างรถพร้อมรอยยิ้มบาง
“ขอบคุณเหมือนกัน กระเทียมเจียวหวานมาก” มัทกรทิ้งคำพูดน๊อคเอ้าท์ก่อนจะหมุนพวงมาลัยออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้แม่ครัวยืนอึ้งไปไม่เป็ ได้แต่มองท้ายรถจนลับตา
ตกบ่าย มัทนาชวนเพื่อนซี้ไปหาพี่ชายที่คณะบริหาร เพราะ้าเอาขนมที่ทำในคลาสเช้าไปให้ชิม
“กุญแจไปคนเดียวเถอะ มุกไม่รู้จะไปในฐานะอะไร” มุกตระการยืนกรานปฏิเสธเพื่อนที่ออดอ้อนชวนเธอมาั้แ่เช้าแล้ว มีแต่คนพิเศษเท่านั้นแหละที่จะเอาขนมที่ทำไปให้ชิม อีกอย่างหนึ่ง คำพูดสุดท้ายเมื่อเช้าของมัทกรยังวนเวียนอยู่ในหัว ทำให้เธอวูบวาบตลอดทั้งเช้า
“นะมุก ไปในฐานะเพื่อนเราไง มุกจะให้เราเดินฝ่าดงบริหารไปคนเดียวเหรอ” มัทนายังเร้าหรือไม่ยอมแพ้
“กุญแจรอเอาไปให้ที่คอนโดคืนนี้ก็ได้นี่” มุกตระการเสนอความเห็น ยังไงเพื่อนเธอก็ต้องกลับไปเจอพี่ชายที่คอนโดอยู่แล้ว
“ขนไปคอนโดเฮียกินไม่หมดหรอก เนี่ยเอาไปให้ที่คณะ เพื่อนเฮียจะได้ชิมด้วยไง เรานัดเฮียไว้แล้วด้วย นะมุก มุกตระการเพื่อนรัก ไปเป็เพื่อนหน่อยนะ” มัทนางัดลูกอ้อน พลางทำตาปริบๆให้น่าสงสาร จนคนข้างๆต้องยอมใจอ่อนในที่สุด
“โอเคๆ ก็ได้”
“หูย นางฟ้าของบ่าว” มัทนาโถมกอดเพื่อนรักจนจมอก พลางหอมซ้ายหอมขวาจนคนโดนจู่โจมหัวเราะร่วน
สองสาวพากันเดินลัดเลาะทะลุผ่านคณะมนุษยศาสตร์ จนถึงคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่มีเสียงโห่ร้องเคาะโต๊ะ เสียงแซววี๊ดวิ่วที่มีสาวต่างคณะแว่บเข้ามา โดยเฉพาะมุกตระการที่โดนเรียกชื่อแทบจะตลอดทาง ‘น้องมุกครับ’ ‘มาเอาเกียร์พี่ไปเลยน้อง’ สาวน้อยต้องรีบเดินจ้ำอ้าวก้มหน้า ปากก็บ่นเพื่อนไปตลอดทาง จนในที่สุดทั้งสองก็มาโผล่ที่คณะบริหารธุรกิจ
มัทนามองหาพี่ชายที่บอกว่านั่งเล่นอยู่ที่โต๊ะบริเวณข้างตึกใหญ่ของคณะ
“น้องมุก” สองสาวหันไปตามเสียงเรียก ก็พบกับหนุ่มหล่อร่างสูง ผิวขาวสวยอมชมพูแบบผู้ดี ในมือประคองแก้วน้ำอยู่จนเต็ม
“พี่ขุน สวัสดีค่ะ” มุกตระการทักพร้อมรอยยิ้ม
“มาหาใครที่นี่เหรอ” ขุนเขาถามรุ่นน้องสาวต่างคณะ คนที่เขาจะต้องขึ้นปกวารสารด้วย
“เพื่อนมุกเขามาหาพี่ชายน่ะค่ะ ชื่อพี่มัทกร” มุกตระการบอกชื่อคนที่้าพบพลางหันไปทางมัทนา
“อ่อไอ้มัท เพื่อนพี่เองแหละ นี่น้องไอ้มัทเหรอ” ขุนเขาพยักหน้าให้มัทนาเป็เชิงทักทาย
“ใช่ค่ะพี่ หนูชื่อมัทนาค่ะ” สาวน้อยแนะนำตัวเสียงใส โชคดีจัง เจอเพื่อนเฮียพอดี
“ไปเดี๋ยวพี่พาไป มันนั่งเล่นอยู่ที่โต๊ะตรงนู้นน่ะ” หนุ่มร่างสูงเดินนำ พลางหันมาชวนรุ่นน้องคุยเื่การถ่ายแบบในสัปดาห์หน้า
“มึ๊งงงง มึงดูไอ้ขุน มันพาเด็กมาโว๊ย” น้ำเสียงลิงโลดเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนเดินควงสาวมาถึง 2 คน เรียกให้มัทกรและอนิกหันไปมองอย่างสนใจ
“นั่นน้องกู” มัทกรเบรคเพื่อนจนหัวทิ่ม ถึงเขาจะคบกับไอ้พวกนี้มานาน แต่ไม่มีใครเคยเจอน้องสาวเขาเลยสักครั้ง
“คนไหนอ่ะน้องมึงอ่ะ คนที่เดินข้างๆไอ้ขุนรึเปล่า ครับพี่มัทครับ” จารุภัทรทำเสียงอ่อนเสียงหวาน
“นับพี่นับน้องเลยนะมึงไอ้โจ๋” อนิกอดขำเพื่อนไม่ได้ เห็นสาวสวยเป็อาการออกทุกทีไป
มัทกรลุกขึ้นเดินไปหาสองสาว ยื่นมือไปรับถุงก๊อบแก๊บจากมัทนาที่ด้านในบรรจุกล่องพลาสติกถนอมอาหารไว้ ส่งสายตาดุไปหาเพื่อนน้องที่เดินคู่มากับเพื่อนเขา รู้สึกจี้ดๆในใจแปลกๆ เคยเจอกันครั้งเดียว ดูสนิทกันดีเนอะ!
“พวกมึงนี่กุญแจ น้องกู” มัทกรแนะนำน้องสาวให้เพื่อนๆรู้จัก
“หวัดดีครับ/หวัดดีจ้ะ/สวัสดีค่ะ” เสียงทักทายกันไปมาดังขึ้น
“นี่ไอ้โจ๋ ไอ้นิก ที่เดินมาด้วยกันก็ไอ้ขุน” มัทนาส่งยิ้มให้ทุกคน แก๊งนี้งานดีเว่ออ่ะ ไม่รู้มาก่อนเลยว่าเพื่อนเฮียจะหล่อระดับ F4 กันขนาดนี้ โดยเฉพาะคนที่นั่งกดโทรศัพท์ยิกๆนั่น ไหล่กว้าง หล่อตี๋แบบนี้ สเป๊คเลย
“แล้วน้องอีกคนล่ะ ชื่ออะไรครับ” จารุภัทรกะลิ้มกะเหลี่ยถามพร้อมส่งตาหวาน สุภาพเรียบร้อยขึ้นมาทันที
“นี่มุกตระการเพื่อนแจเองค่ะ” มัทนาถือโอกาสแนะนำซะเอง มุกตระการยกมือสวัสดีอย่างเรียบร้อย พลางยื่นถุงขนมที่ทำในคลาสส่งให้ แล้วก็เป็จารุภัทรที่ไวปานวอกยื่นมือมารับพร้อมฉีกยิ้มกว้าง
“อุ๊ย! มือชนกันด้วยอ่ะ ผิดผีแล้วเดี๋ยวพี่ให้แม่ไปขอนะ” จารุภัทรปล่อยมุกเสี่ยวก่อนจะหัวเราะร่วน
“วันนี้ทำขนมอะไรเหรอหมวย มันไม่ไหวใช่มั๊ยถึงเอามาแจกเนี่ย” มัทกรแซวยิ้มๆ ขณะเปิดถุงหยิบกล่องอาหารออกมาเปิดฝา เค้กชิฟฟ่อนหน้าตาสวยงามหลากสีเรียงกันเป็วงกลมดูน่ากิน
“ทำเค้กไง เฮียไม่ชอบเค้ก เค้าเลยทำเค้กมาให้ อิๆๆ” มัทนาเอาคืนพี่ชาย แหม..มาหาว่าขนมเธอไม่อร่อย คนอุตส่าห์เดินฝ่าสามแยกปากหวานคณะวิศวะมาให้
“เค้กโว้ย ไอ้นิก ของโปรดมึงนี่” จารุภัทรเรียกเพื่อนให้ดู อนิกเงยหน้าจากมือถือในมือขึ้นมาฉีกยิ้มกว้างส่งไปทางเ้าของเค้กเป็การขอบคุณ
“กูจองสีเขียวนะ มึงห้ามแดก แดกสีอื่นไปเลย กูเคลียร์งานแป๊บ” อนิกพูดพลางก้มหน้าไปสาละวนกับมือถือต่อ มัทนาลอบมองคนเท่ห์ที่ก้มหน้ากดโทรศัพท์ยุกยิก จดไว้ในใจเรียบร้อย พี่เขาชอบรสใบเตย
“กูไม่ง้อมึงหรอก กูมีกล่องนี้อีกกล่องนึง แบร่” จารุภัทรยกกล่องขนมที่น้องมุกสุดสวยส่งให้เขาขึ้นมาแนบแก้ม เค้กของพี่
...ขวับ...กล่องเค้กในมือถูกชิงไปหน้าตาเฉย ซะจนคนถือหน้าแทบคว่ำ
“กล่องนี้ของกู” มัทกรวางกล่องเค้กบนโต๊ะ เท้าแขนทับไว้อีกที
“เชี่ยมัท มึงไม่กินเค้กกูรู้” จารุภัทรไม่ยอมแพ้ โดนฉกไปต่อหน้าต่อตา เสียฟอร์มสุดๆ
“เค้กชิฟฟ่อนไม่เลี่ยน กูกินได้ ไม่รู้ล่ะอันนี้ของกู” นั่น ดูความใจหมาของมัน แย่งเค้าแล้วเอาไปเป็ของตัวเองเฉย
“เดี๋ยว..เดี๋ยวนะ ไอ้ชิบหาย แค่เค้กมึงยังแย่งกันอีกเหรอวะ เดี๋ยวกูซื้อแจกมั๊ย” ขุนเขาถามอย่างรำคาญ
“ก็ให้คนทำเขาเลือกเลยว่าจะให้ใคร” อนิกเงยหน้าขึ้นมาตัดสิน อุ๊ย! พี่นิกของแจ ฉลาดเป็กรด มัทนายืนยิ้มปลื้มให้กับการตัดสินคดีที่แสนจะยุติธรรม ผิดกับมุกตระการที่อ้าปากค้างั้แ่มัทกรแย่งกล่องขนมไปจากมือเพื่อนแล้ว
มัทกรเงยหน้าขึ้นมองเธอ สายตาคมมองมาวาวๆ เหมือนจะเอาเื่ถ้าเธอตอบไม่ถูกใจ
“เอ่อ...คือ” หนักใจสุดๆ ทำไมเธอต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ด้วย
“เอาแบบนี้มั๊ยคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้มุกทำมาให้ใหม่ ส่วนกล่องนี้ให้พี่มัทไปก่อนก็ได้ค่ะ” มุกตระการตอบพลางส่งยิ้มแหยๆ รู้ว่าตัวเองเลือกข้างอย่างไม่ยุติธรรม
มัทกรฉีกยิ้มจนเห็นเขี้ยวสวย หันไปหาโจ๋เพื่อนรัก ยักคิ้วประกาศชัยชนะ อย่ามาแข่งกับพี่ไอ้น้อง..
“โอ๊ย แย่งของกินกันเป็เด็กๆ จบนะ เค้ากลับไปเรียนล่ะ แล้วเย็นนี้เค้ากลับกับมุกนะ อ่านปากด้วย เค้า กลับ...”
“เออ รู้แล้วน่า” มัทกรสวนขึ้น ใบหน้ายิ้มอย่างอารมณ์ดีสุดๆ
สองสาวเอ่ยลาทุกคน ก่อนจะเดินย้อนกลับไปตามทางเดิม เพื่อเข้าเรียนวิชาสุดท้าย
ลับหลังสาวสวยไปแล้ว จารุภัทรก็ดำเนินการตามล่าหาความจริง หนุ่มนักบาสก้าวขึ้นไปนั่งบนโต๊ะ วางเท้าไว้บนเก้าอี้ทำท่าประดุจนักเลงหัวไม้ ยื่นมือไปเชยคางคนหล่อให้เงยหน้าขึ้นมามอง
“ไอ้มัท”
มัทกรปัดมือเพื่อนออก “เล่นเชี่ยไรของมึง กูขนลุก”
“มึงชอบน้องมุกใช่มั๊ย โกหกเป็หมา” จารุภัทรยิงตรงไม่อ้อมค้อม อาการหวงของมันฟ้อง
“แล้วมึงจะมาคาดคั้นกูหาหอกอะไร”
“หอกโมกขศักดิ์น่ะสิ ถุ๊ยย! มึงอย่าเปลี่ยนเื่” จารุภัทรชี้หน้ามองแรง
“กูเปล่า”
“แอ่ะ...แอ่ะ เปล่าเชี่ยไร มึงโกหกกู วันนั้นมึงบอกมึงไม่รู้จักน้องมุก ไม่รู้จักห่าไรเขาเป็เพื่อนน้องมึง เนียนๆเลยนะ”
“ก็วันนั้นกูยังไม่รู้จักเขา” ตอบซื่อๆตาใสๆ
“จริงอ่ะ”
“อืม”
“ถ้ากูรู้ว่ามึงจีบน้องเขา มึงต้องยอมเรียกกูว่าพ่อวันนึง มึงกล้าพนันมั๊ยล่ะ” จารุภัทรเอ่ยคำท้า คนศักดิ์ศรีจ๋าอย่างไอ้มัทต้องโดนของแรง ท่าเยอะเหลือเกิ๊น
มัทกรนิ่งไปสักพัก ก่อนจะตอบเสียงห้วน “ส้นตีนไรของมึงเนี่ย กูบอกว่าไม่ชอบก็ไม่ชอบดิ” หนุ่มหล่อยืนยันคำเดิม อารมณ์เริ่มจะคุกรุ่น
“มึงไม่ได้ชอบเขาจริงอ่ะ” จารุภัทรเริ่มลังเล
“เออ!” มัทกรกระแทกเสียงตอบ ตามดีกรีที่เริ่มเข้มขึ้น
“งั้นกูจีบ” จารุภัทรวางไพ่ใบสุดท้าย เพราะในกลุ่มเคยตกลงกันไว้ว่าเราจะไม่แย่งหญิงกันเด็ดขาด
“ก็เื่ของมึง มึงจะจีบใครก็เื่ของมึง ไม่ต้องมาเสือกบอกกู!”
“อ้าวไอ้มัท แล้วมึงจะไปไหน ไอ้เชี่ย มึงโกรธกูทำไมเนี่ย ไอ้มัท…” จารุภัทระโไล่หลังคนที่อยู่ดีๆก็ทำปากจู๋ ลุกพรึ่บหนีไปเฉย หันมามองเพื่อนที่เหลืออย่างขอความเห็น ขุนเขาได้แต่ส่ายหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“What?”
“ไอ้โจ๋ มึงนี่น๊า มึงเคยอ่านทฤษฎีสัญชาตญาณแรกมั๊ย” อนิกถามขึ้นอย่างเป็งานเป็การ
“สัญชาตญาณแรกไรวะ โคนันไม่เคยบอกกูเลยสักตอน”
อนิกได้แต่ถอนหายใจส่ายหัวอย่างระอา ส่วนแฟนคลับโคนันก็ได้แต่เกาหัวแกรกๆ แล้วมันงอนตูดบิดไปอย่างนี้ จะมาลงแข่งบาสให้เขามั๊ยเนี่ย
หลังเลิกเรียนวันศุกร์ซึ่งเป็วันที่รุ่นพี่ปล่อยฟรี ยกเว้นการซ้อมเชียร์ให้
"มุก วันนี้เฮียเล่นบาสอ่ะ ไปเชียร์กันนะ" มัทนาชวนเพื่อนซี้ ไม่อยากไปนั่งโดดเดี่ยวเป็เต่าหงอยอยู่คนเดียว
"แข่งกับใครเหรอ"
"ทีมจากข้างนอกน่ะ ทางชมรมเขาจัดแข่ง รอบตัดเชือกแล้ว ไปด้วยกันนะ คนที่สนามจะได้มีกำลังใจ นะนะ" มัทนาคะยั้นคะยอ
"เดี๋ยวจ้ะเดี๋ยว คนที่สนามที่ว่าน่ะใคร" ชักจะเอาใหญ่แล้วกุญแจนี่
"แหม...ก็พี่โจ๋ไง คิดว่าใคร พี่จ๋าเหรอ" มัทนาแกล้งเอาไหล่ชนเบาๆ กระเซ้าเพื่อน มุกตระการหันมาชี้นิ้วคาดโทษ
"ดุจังเลยค่ะซิส" ป้าบเข้าให้ มัทนาคลำแขนป้อยๆ หลังจากโดนว่าที่พี่สะใภ้ตีเข้ากลางแขน
"เลิกแซวได้แล้ว ซิสเซิสอะไรกัน"
"ไม่แซวก็ได้ ไปด้วยกันนะ" มัทนาหันมาชวนอีกรอบ แล้วก็ต้องลิงโลดเมื่อเพื่อนสาวพยักหน้าตกลง
เสียงกรี๊ดผสมเสียงเชียร์ที่ดังเข้าหู ทำเอาสองสาวถึงกับมองหน้ากัน ไม่น่าเชื่อว่าคนจะสนใจดูเยอะขนาดนี้ มัทนาจูงมือเพื่อนพาเดินลิ่วๆ ปีนขึ้นไปนั่งบนอัฒจรรย์ที่ยังพอมีที่ว่างอยู่
วันนี้มัทกรดูแปลกตาเมื่อใส่ชุดนักกีฬาบาส ปอยผมด้านหน้าถูกมัดขึ้นเป็จุกน้ำพุกันผมตกลงมาปรกหน้า แววตาที่มุ่งมั่นกับท่าทางการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วทำให้คนตัวสูงดูดีไปอีกแบบ
"พี่มัท กรี๊ดดดดด สู้เขานะคะพี่มัท วู้วว" เสียงสาวๆข้างสนามะโเชียร์อย่างเอาเป็เอาตาย นี่เป็ความรู้ใหม่สำหรับเธอว่าพี่ชายของมัทนาโด่งดังในหมู่สาวๆไม่แพ้ใครเหมือนกัน
"มุก ดูพี่นิกดิ โคตรเท่ห์อ่ะ" มัทนาชี้ชวนเพื่อนพลางส่งเสียงกรี๊ดสวนทางกับคนอื่นที่ส่วนใหญ่จะเรียกชื่อมัทกร
"พี่นิกสู้ๆ พี่นิกสู้ตาย พี่นิกกกกก" มุกตระการหันมาขำเพื่อน นี่ตกลงชวนเธอมาเชียร์พี่นิกสินะ
"กรี๊ดดดดดด" เสียงกรี๊ดดังสนั่นเมื่อมัทกร เซ็นเตอร์สุดหล่อชู้ท 3 คะแนนให้ทีม เ้าตัวจึงหันไปส่งจูบแถมวิ้งค์ บริหารเสน่ห์ให้กับสาวๆที่ยืนเชียร์อยู่ริมเส้น หึ! กำลังใจดีเหลือเกินนะ คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนสแตนด์เผลอค่อนขอดในใจ
"เฮียยยยย เค้าอยู่นี่" มัทนาะโเรียกเสียงดัง แต่ก็ไม่อาจสู้แรงกรี๊ดของสาวๆด้านล่างได้
มุกตระการนั่งเชียร์อย่างใจจดใจจ่อ ปรบมือเฮอย่างยินดีทุกครั้งเมื่อทีมของมัทกรได้แต้ม
"พี่โจ๋เล่นเก่งน่าดูเลยนะกุญแจ" สาวน้อยะโคุยแข่งกับเสียงเชียร์
"ใช่ๆ เฮียเคยบอกว่าพี่โจ๋เป็นักบาสมหาลัยอ่ะ ตัวทำแต้มหลักเลยล่ะ" มุกตระการพยักหน้าหงึกหงัก ตาก็คอยมองการแข่งขัน โดยเฉพาะตัวเซ็นเตอร์ที่เธอลำเอียงเอาใจช่วยมากกว่าคนอื่น...นิ๊ดนึง
ทีมคู่แข่งขอเวลานอก เนื่องจากคะแนนตามอยู่พอสมควร นักกีฬาจึงได้โอกาสเข้ามาพักเหนื่อยข้างสนาม มุกตระการอมยิ้มมองตามร่างสูงทุกฝีก้าวอย่างลืมตัว แล้วก็ต้องคลายรอยยิ้มเมื่อเห็นว่ามีสาวสวยที่เธอจำได้ว่าเป็รุ่นพี่คณะมนุษย์ฯ ส่งขวดน้ำพร้อมกับยื่นมือไปใช้ผ้าเย็นเช็ดใบหน้าด้านข้างให้ขณะที่ร่างสูงกำลังยกน้ำขึ้นดื่ม มัทกรพยายามยื้ดยุดข้อมือนั้นไว้ แต่สาวเ้าก็ไม่ยอม เลยกลายเป็าย่อยๆที่ดูเหมือนพ่อแง่แม่งอน เรียกเสียงกรี๊ดจากรอบสนามเหมือนเห็นณเดชกับญาญ่าเล่นกันก็ไม่ปาน
มุกตระการรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ทำไมใจสั่น รู้สึกโหวงๆในอก ทำไมกระบอกตาต้องร้อนผ่าวแบบนี้ แล้วสุดท้าย ทำไมต้องทนนั่งดูฉากโรแมนติกนี้ด้วย
"เรากลับก่อนนะกุญแจ" มุกตระการหันมาบอกเพื่อน พลางกระชับกระเป๋าเป้ใบเล็กแนบอก
"อ้าว เกมส์ยังไม่จบเลยอ่ะมุก" มัทนาหันมาคว้าแขนเพื่อน ว่าแล้วเชียว เธอได้ยินเสียงกรี๊ดเมื่อสักครู่ แล้วจึงหันไปเห็นช็อตเด็ดกีฬาดัง ซึ่งแน่นอนว่าเพื่อนเธอก็ต้องเห็นเหมือนกัน งอนแน่ๆ ดูออก!
"ทีมพี่ชายของกุญแจน่าจะชนะอยู่แล้ว กำลังใจก็เยอะแยะ" โดยเฉพาะกำลังใจจากคนข้างสนามนั่น
"แหม คนอื่นจะมาสู้เราสองคนได้ยังไง เดี๋ยวเราะโเรียกเฮียให้"
"ไม่ต้อง...ไม่ต้องเรียก" มุกตระการรีบห้ามเพื่อน แต่ไม่ทันการซะแล้ว
"เฮีย....พี่จ๋าาาาาาา" เสียง 180 เดซิเบลถูกส่งออกไป ในขณะที่เกมส์กำลังจะเริ่ม มัทกรที่เดินเข้าสนามแล้ว ได้ยินเสียงน้องสาวที่ยืนะโลั่น จึงหันมองหา
พลันสายตาก็มองเห็นเ้าของใบหน้าที่หมู่นี้อยู่ในภวังค์เขาบ่อยเหลือเกินกำลังลุกออกจากที่นั่ง โดยมีไอ้ตัวแสบของเขายื้อยุดแต่ไม่สำเร็จ ร่างบางแหวกวงล้อมบนอัฒจรรย์ลงมาจนถึงพื้น ก่อนจะเดินแกมวิ่งออกไปจากโรงยิม มัทกรชะเง้อมองตามจนลับตา อีกแป๊บเดียวเกมส์ก็จะจบแล้ว น่าจะอยู่เจอกันก่อน มัทกรคิดขึ้นอย่างเสียดาย
มุกตระการเดินแกมวิ่งออกจากสนามมาจนถึงสวนหย่อมเล็กๆริมบึงบัวกลางมหาวิทยาลัย แล้วจึงค่อยๆผ่อนความเร็วลง พบม้านั่งว่างจึงลงนั่งสงบสติอารมณ์ ใกับความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ บังคับตัวเองให้เทความสนใจทั้งหมดไปที่ดอกบัวสีสวย ท้องฟ้าสีครามตรงหน้า ค่อยๆหลับตาลงช้าๆ 'รักคือทุกข์ ไม่รักก็ไม่ทุกข์' สาวน้อยทวนประโยคที่จำมาจากหนังสือธรรมะในห้องพระซ้ำไปซ้ำมา
บ้าไปแล้วมุกตระการ เธอกำลังมีความรัก!!
ไอ้อาการเจ็บจี้ดๆในอกกับภาพจำที่เห็นเขาเล่นหัวกับผู้หญิงคนอื่นนี่มันน่ารำคาญชะมัด ลบออกไปซะที สาวน้อยยกมือปิดหน้าปิดตา ท้อแท้เหลือเกิน
Rrrrrrrrrrrr
มือบางเปิดซิปกระเป๋าเป้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสไลด์อย่างซังกะตาย ในขณะที่สายตามองไปข้างหน้าอย่างเหม่อๆ
"สวัสดีค่ะ" เสียงอ่อนแรงเอ่ยทักทาย
“ทำไมรีบกลับ มาเชียร์พี่ก่อนนะ” เสียงนุ่มที่เว้าวอนมาตามสาย ทำให้ดวงตาที่เหม่อลอยในตอนแรก ทอประกายขึ้นทันที
"พี่จะรอ"
***********************************************************************
397
