เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        แม้จะเดาได้ว่าเมื่ออู๋อู๋รู้ว่าคุณป้าหยางได้ออกสื่อ หล่อนคงอารมณ์เสียแต่ชั่วขณะหนึ่งที่ซูอินกลับรู้สึกยินดีในความโชคร้ายของผู้อื่น ก่อนจะหันไปสนใจเรื่องเรียนต่อ

        ซูอินไม่ต่างอะไรกับเด็กสาววัยเดียวกัน ชอบเสื้อผ้าสวยๆ ขนมอร่อยๆในขณะที่ความคิดของผู้ปกครองและสังคมต่างบอกว่าหน้าที่สำคัญที่สุดของนักเรียนคือเรียนหนังสือ

        ตอนนี้เธอรู้โจทย์ข้อสอบเข้ามัธยมปลายแล้วแรงกดดันระลอกสุดท้ายที่โถมเข้ามาจึงไม่ก่อให้เกิดความรู้สึกเครียด อย่างไรก็ตามความรู้ของมัธยมต้นถือเป็นพื้นฐานสำคัญในระดับมัธยมปลายภายภาคหน้ายังต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย หากไม่เรียนตอนนี้ ต่อไปต้องเรียนเสริมแน่ๆในเมื่อตอนนี้อยู่ในห้องเรียน หากใจลอยย่อมถูกครูจับได้ดังนั้นควรใช้โอกาสนี้ตั้งใจเรียนดีกว่า

        เมื่อปรับอารมณ์ได้แล้ว เธอจึงจดจ่อกับการเรียน

        จากที่ได้ทบทวนในห้องเรียนและศึกษาด้วยตัวเองเธอได้แทรกเนื้อหาส่วนที่ค่อนข้างสำคัญให้แก่สวีเหวินเหวินด้วย

        “จากการที่พวกเราได้ทำข้อสอบจริงในช่วงหลายปีที่ผ่านมาโจทย์ประเภทนี้มักออกสอบบ่อย และมีคะแนนเยอะ เมื่อมีเวลาไม่มากพอก็ไม่สามารถเรียนเนื้อหาได้ครบ แต่ถ้าเธอเข้าใจโจทย์พวกนี้ก็จะจับประเด็นได้ดีขึ้น”

        คำพูดเหล่านี้ทำให้สวีเหวินเหวินตกตะลึงไปชั่วขณะเด็กสาวดีใจมากกับโอกาสที่มาถึงคุณแม่ เธอเต็มไปด้วยความคาดหวังในอนาคต จึงตั้งใจเรียนด้วยพลังและประสิทธิภาพที่ดีขึ้นกว่าเดิม

        เดิมที่ต้องอธิบายสี่ถึงห้ารอบพูดซ้ำหลายครั้งถึงจะทำให้เธอจำโจทย์ได้ แต่ในตอนนี้อธิบายรอบเดียวก็เข้าใจแล้ว

        ซูอินซึ่งทำหน้าที่เป็นเหมือนคุณครูรู้สึกภูมิใจที่ได้ช่วยเหลือผู้อื่น

        และมีเรื่องอื่นที่ทำให้เธอภูมิใจยิ่งกว่าเดิม

        “ฉันคิดว่าสิ่งที่เธอพูดมีเหตุผลมาก”

        จู่ๆ มีศีรษะแทรกเข้ามาทางด้านหลังระหว่างเธอกับสวีเหวินเหวินเป็นใบหน้าของเด็กสาวที่เย่อหยิ่งและพูดด้วยท่าทีว่าตนเองได้รับผลประโยชน์ด้วย“พูดต่อสิ ฉันจะฟังด้วย”

        “อวี๋ฉิง”

        เด็กสาวที่มีท่าทีอวดดีพยักหน้าก่อนเอ่ยด้วยความสงสัย “ซูอินเธอทำท่าแบบนั้นหมายความว่ายังไง ทำไม เธอไม่รู้จักฉันหรือ”

        ซูอิน…จำเพื่อนที่นั่งข้างหลังคนนี้ไม่ค่อยได้

        หลังจากเกิดใหม่มาหลายวันเธอทุ่มเทเวลาไปกับการเรียน นอกจากเงยหน้ามองกระดานดำก็ก้มหน้าก้มตาทำการบ้าน เมื่อก่อนเธอมีนิสัยน่าเบื่อปกติไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมชั้น ตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยมต้นผ่านไปเก้าปีด้วยความเคยชิน คนอื่นจะไม่เข้ามาคุยกับเธอหากไม่มีธุระ

        หลายวันที่ผ่านมานอกจากสวีเหวินเหวินซึ่งเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะ  เพื่อนนักเรียนที่เธอเคยคุยด้วยก็คือซุนเจี้ยนและเป็นการสนทนาที่ไม่ค่อยน่ายินดีเท่าไร

        เพื่อนที่นั่งโต๊ะหลังคนนี้…เธอไม่เคยคุยด้วยเลย จำได้รางๆว่าอีกฝ่ายมีนิสัยเย่อหยิ่ง และเหมือนจะไม่ค่อยชอบเธอด้วย แต่ก็ไม่เคยทำอะไรเธอทำให้ซูอินสบายใจขึ้น เธอหันไปพูดอย่างเป็นธรรมชาติ “ใช่เหมือนว่าพวกเราไม่ได้คุยกันนาน ก็เลยไม่ค่อยชินน่ะ”

        สีหน้าของอวี๋ฉิงแสดงความประหม่าสักครู่ก็กลับมาดูเย่อหยิ่งอีกครั้ง “ถ้างั้นตอนนี้ฉันจะให้โอกาสเธอได้คุยกับฉัน”

        “พรืด”

        ซูอินอดหัวเราะไม่ได้ เธอมองออกว่าอวี๋ฉิงไม่มีเจตนาร้าย

        คำพูดคำจาอาจดูไม่มีความเกรงใจ ความจริงคนที่ปากหวานปานน้ำผึ้งต่างหากคือคนที่มีแต่ของเน่าเสียเต็มท้องเป็นคนที่เธอควรระวังมากที่สุด

        เธอชี้ไปยังที่นั่งด้านข้างมองตาอวี๋ฉิงที่แสดงท่าทีหงุดหงิดก่อนจะบอกว่า “ยืนแบบนั้นคงเมื่อย มานั่งข้างๆ สิฉันจะได้อธิบายให้พวกเธอฟังพร้อมกัน”

        “ฮึ ถือว่าเธอยังรู้ตัว ให้ฉันไม่ต้องยืนนานจนรองเท้าคู่ใหม่พัง”

        รองเท้าคู่ใหม่?

        โรงเรียนมัธยมทดลองมีเครื่องแบบนักเรียนเหมือนกันหมดทุกวันจะมีนักเรียนทำหน้าที่ตรวจตราเครื่องแต่งกายอยู่หน้าประตูโรงเรียนสิ่งที่จะแยกความแตกต่างของนักเรียนมีเพียงรองเท้า

        ที่แท้เพื่อนนักเรียนที่นั่งอยู่ด้านหลังคนนี้ก็เป็นคนรวยหรือ

        ซูอินมองรองเท้าของอีกฝ่ายขณะที่กำลังยกเก้าอี้มาทำให้เห็นรองเท้าที่เมื่อกี้ซ่อนอยู่หลังโต๊ะ

        รองเท้าคู่นั้นคุ้นตามาก เพราะเมื่อชาติก่อนในงานเลี้ยงวันเกิดอู๋อู๋ได้ซื้อรองเท้าแบบเดียวกันนี้ให้หลิงเมิ่งเป็นของขวัญ แต่คนละสีในขณะที่ซื้อให้เธอเป็นเพียงรองเท้าตามแผงลอยราคายี่สิบหยวน

        ตอนนั้นหลิงเมิ่งมองเธอด้วยท่าทีโอ้อวดและบอกว่านี่คือความแตกต่างระหว่างเราสองคน

        “วาเลนติโน่หรือ”

        “อืม รู้จักด้วยหรือ ราคาตั้งห้าพันหยวนเชียวนะคุณลุงของฉันซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด”

        ห้าพันหยวน…เมื่อวานเธอยังดีใจแทบตายกับเงินห้าพันหยวนแต่รองเท้าที่ดูธรรมดาของเพื่อนนักเรียนที่นั่งโต๊ะข้างหลังเธอกลับมีราคาตั้งห้าพันหยวนครู่หนึ่งที่ซูอินรู้สึกว่าตนเองช่างอ่อนแอในขณะเดียวกันก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดหลายคนจึงเกลียดคนรวย

        น่าเยาะเย้ยเสียจริง

        สวีเหวินเหวินตกใจจนอ้าปากค้าง ส่วนซูอินพูดออกมาแห้งๆ “เธอมีคุณลุงที่ดีนะ”

        “แน่นอน เอาละ รีบอธิบายโจทย์เถอะ หากทำให้ฉันสอบได้คะแนนเยอะขึ้นอีกนิดฉันจะให้คุณลุงซื้อให้เธอคู่หนึ่ง”

        ซูอินได้แต่ยิ้มแห้ง

        เธอไม่กล้าฝันถึงรองเท้าราคาแพงขนาดนั้นหรอกแม้ว่าอวี๋ฉิงจะแสดงท่าทีเย่อหยิ่งเหมือนกับหลิงเมิ่ง แต่ซูอินกลับไม่รู้สึกเกลียดอย่างไรเสียเธอก็ต้องอธิบายอยู่แล้ว หากมีคนฟังเพิ่มอีกคนก็ไม่เห็นเป็นไร

        “แรงกิริยาและแรงปฏิกิริยา…”

        หลังจากผ่านช่วงพักของคาบแรก อวี๋ฉิงก็เกาะติดพวกเธอทุกครั้งที่เธออธิบายโจทย์ต่างๆ ให้สวีเหวินเหวินอวี๋ฉิงก็จะยกเก้าอี้เข้ามาร่วมฟังด้วย

        ไม่นานซูอินก็รู้ว่าทำไมเธอจึงไม่รู้สึกไม่ชอบอวี๋ฉิง

        ฝนที่ตกเมื่อคืนเพิ่งหยุด สนามกีฬายังไม่แห้งอวี๋ฉิงสวมรองเท้าราคาแพงลงจากอาคารเรียน กระโดดโลดเต้นหลังจากเพลงจบรองเท้าสีขาวราวกับหิมะก็เปื้อนโคลนที่กระเด็นขึ้นมา

        “รองเท้าราคาแพงขนาดนั้น…”

        “นี่ มันก็แค่รองเท้า ซื้อมาก็เพื่อใส่ กลับบ้านไปเช็ดก็สะอาดแล้ว”

        คำพูดเรียบง่ายประโยคนั้น ทำให้เธอได้รู้ว่าอวี๋ฉิงไม่เหมือนหลิงเมิ่งสองคนเกิดในครอบครัวร่ำรวยเหมือนกัน ใช้ชีวิตหรูหราเป็นเด็กสาวที่มีนิสัยเย่อหยิ่ง หลิงเมิ่งนั้นเป็นคนหน้าซื่อใจคดในขณะที่อวี๋ฉิงมีความจริงใจ

        “ฉันไม่สนใจหรอก เอาละ รีบอธิบายโจทย์เถอะ ฉันรู้สึกว่าเธออธิบายดีกว่าครูเสียอีกฟังแล้วเข้าใจ”

        คำชมที่ตรงไปตรงมาทำให้ซูอินเงยหน้าและยิ้มให้อวี๋ฉิงที่ขยับเก้าอี้เข้ามา

        อวี๋ฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มตอบเช่นกัน

        มันเป็นสิ่งเรียบง่ายแต่ทั้งคู่รับรู้ได้ถึงมิตรภาพที่เติบโตขึ้นในหัวใจ

        นอกจากสวีเหวินเหวิน เธอก็มีเพื่อนเพิ่มอีกหนึ่งคนออกจากตระกูลหลิงอย่างราบรื่น ได้เจอเพื่อนที่จริงใจ ชีวิตค่อยๆ ดีขึ้นทำให้ซูอินมีความสุขจากใจจริง

        และแน่นอนว่าย่อมมีเรื่องที่เธอไม่มีความสุข

        คาบสุดท้ายของช่วงบ่ายคือวิชาภาษาจีน

        ภาษาจีนเป็นวิชาแรกในการสอบข้อสอบจำลองถึงตอนนี้ข้อสอบทั้งหมดได้รับการตรวจครบแล้ว หลังจากนับคะแนนกระดาษข้อสอบก็ส่งกลับไปแต่ละห้องเรียน

        หลังจากแจกกระดาษข้อสอบ เป็นไปตามที่คิดไว้เธอทำคะแนนแย่กว่าปกติมาก

        หากเป็นอดีตครูที่ปรึกษาอย่างหลี่อวี้จือคงเรียกเธอออกไปตำหนิต่อหน้าคนอื่น และไล่ออกไปยืนที่ทางเดินหน้าห้องอย่างแน่นอน

        แต่หลินซิ่วผู้ทำหน้าที่สอนวิชาภาษาจีนและเป็นครูที่ปรึกษาชั่วคราวกลับไม่พูดอะไรในคาบเรียนหลังจากแจกข้อสอบคืนก็กำชับให้ทุกคนทบทวนด้วยตัวเองก่อนจะเรียกเธอไปพบที่ห้องพักครูเป็นการส่วนตัว

        “นักเรียนซูอิน ไม่ต้องกังวลไปนะ”

        ซูอินยืนเรียบร้อยอยู่หน้าโต๊ะด้วยสีหน้าสงบ “ครูคะ ครูอารมณ์ดีกว่าครูหลี่มากหนูไม่รู้สึกกังวลเลยค่ะ”

        หลินซิ่วถูกหลี่อวี้จือขัดแข้งขัดขามาหลายปีต่อให้เธออารมณ์ดีแค่ไหนก็อดขุ่นเคืองใจไม่ได้ แต่เมื่อได้ยินคำชื่นชมเช่นนั้นน้ำเสียงของเธอก็อ่อนลง

        “ที่ครูเรียกเธอมาก็เพื่อคุยเรื่องข้อสอบจำลอง…”

        ขณะนั้นเองอู๋อู๋ได้เดินทางมาที่โรงเรียนมัธยมทดลอง

        โรงพยาบาลเลิกงานเร็วกว่าโรงเรียนมัธยมทดลองหนึ่งชั่วโมงตลอดทั้งวันอู๋อู๋รู้สึกว่าหันไปทางไหนเพื่อนร่วมงานก็พากันหัวเราะเยาะจนเธอแทบบ้า

        เธอโยนความผิดทุกอย่างไปที่ซูอิน หากไม่ได้เป็นอะไรเธอจะไปโรงพยาบาลทำไม

        หลังจากเลิกงานเธอไม่ได้กลับบ้านแต่นั่งรถแท็กซี่ตรงไปยังโรงเรียนมัธยมทดลอง เมื่อลงทะเบียนที่หน้าประตูแล้วเธอก็ตรงไปที่อาคารสำนักงานทันที