ราชันย์ปีสาทโลหิต

"งั้นพวกเราก็รู้จักกันแล้วสิเนอะลุง~"

จินหรินพูดขึ้นอย่างดีอกดีใจ

'เปล่าเลยนี่~'

หลานเยว่พลันคิดในใจอย่างอดทน

"เ๽้าอาจจะยังคงไม่รู้จักศิษย์พี่หลานล่ะสิ?"

จินจวงหันมาถามจินหริน

"อะไรของเ๽้า? ก็ลุงชื่อหลานเยว่ไง~"

จินหรินหันไปตอบอย่างมั่นใจ

"ศิษย์พี่หลานเขาอายุเท่ากันกับท่านพี่ของข้า

ถ้าเ๯้ายังเรียกศิษย์พี่หลานว่าลุง เ๯้าก็คงต้องเรียกท่านพี่ของข้าว่าป้ากระมัง~"

จินจวงพูดไปกลั้นขำไป

"เอ๋~ อายุเท่ากับท่านพี่?"

จินหรินพูดพร้อมกับหันไปมองหลานเยว่

"ก็จริงแฮ้ะ! ไม่เห็นเหมือนลุงตรงไหนเลย~"

'พึ่งจะดูออกงั้นรึ?

แต่ที่บอกว่าอายุเท่ากันกับท่านพี่? หื้ม..."

จินฮังที่ได้ยินที่จินจวงพูด " o...o "

"งั้นตอบแทนที่ข้าวิ่งชนลุง เอ้ย!

วิ่งชนพี่หลาน และเข้าใจพี่หลานผิด

ข้าจะเลี้ยงข้าวพี่หลานเอง~"

จินหรินพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

'ปฏิเสธไม่ได้แล้วสิ"

"เฮ้อ... งั้นก็ได้"

หลานเยว่ถอนหายใจเล็กน้อย

"เย้! งั้นไปกันเลย~"

จินหรินรีบไปเดินควงมือกับหลานเยว่ทันที

หลังจากที่หลานเยว่ได้ไปกินข้าวและได้ไป

เดินเที่ยวและอีกหลายๆอย่างนั้น

ทำให้เขาได้รู้ว่าเด็กน้อยแต่ละคนนั้นต่างก็

ไม่ธรรมดากันเลยสักนิด

จินฮัง อายุ18

จินจวง อายุ15

จินหริน อายุ14

'ถึงว่าล่ะทำไมเด็กๆพวกนี้ถึงกล้าออกมา

เดินกันอย่างไม่กลัวอะไรเลย~'

ก่อนที่จะจากกันนั้น

จินหรินได้บอกเอาไว้ด้วยว่า

"ไว้วันหลังจะมาหาที่ตระกูลหลาน"

'แค่คิดถึงวันนั้นก็ปวดหัวแล้วสิ'

หลานเยว่ก็ได้เดินเข้าประตูหน้าบ้าน

และก็ได้เดินไปที่ห้องของเขาอย่างไม่รีบร้อน

"เ๯้าไปไหนมา?!"

หลานชิงที่บังเอิญเห็นหลานเยว่เดินมาพอดี

"ข้างนอก"

หลานเยว่ก็ตอบตรงๆไป

"รีบกลับไปเถอะ ภรรยาของเ๯้าคงจะรอแย่"

หลานชิงพูดจบพร้อมกับเดินจากไป

'รองั้นรึ?'

ทันทีที่เข้าได้เดินมาถึงหน้าห้องของเขา

หลานเยว่ก็เห็นลี่หลินอยู่ตรงสวนข้างนอก

หลานเยว่ก็ไม่ได้เข้าไปทักแต่อย่างใด

เขาจึงเข้าห้องไปอาบน้ำ แต่งตัวทันที

และในทันทีที่หลานเยว่ได้เดินออกมานั้น

เขาก็ได้เห็นลี่หลินกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้

หลานเยว่ก็ได้หันไปพูดกับลี่หลิน

"เ๯้าไปเตรียมตัวเถอะ พวกเราจะได้ไป

ทานอาหารเย็นกับท่านพ่อ ท่านแม่กัน"

หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้เดินมาถึงห้องอาหาร

ซึ่งมีท่านพ่อ ท่านแม่ และหลานชิง อยู่แล้ว

"วันนี้แม่ไม่ได้เห็นเ๽้าเลยนะหลานเยว่?"

"เอาเถอะ มาทานข้าวกัน~"

ท่านพ่อพูดขึ้น

หลานเยว่นั้นก็ได้แต่ยิ้มเล็กน้อยเท่านั้น

และพวกเขาก็ได้ทานข้าวกันอย่างสุขใจ

หลังจากกินข้าวกันเสร็จนั้น

ท่านพ่อ ท่านแม่ ก็ได้เดินออกไปแล้ว

เหลือก็แค่ หลานชิง หลานเยว่ ลี่หลิน

"วันนี้เ๽้าไปไหนมา?"

หลานชิงถามขึ้นด้วยความสงสัย

"ไม่ต้องตอบว่าข้างนอก เพราะข้ารู้แล้ว"

ในส่วนของลี่หลินก็นั่งเงียบและรอฟังอยู่

เช่นเดียวกัน

"ข้าไปเจอกับเด็กน้อยกลุ่มนึงเข้า

ก็เลยเกิดเ๹ื่๪๫วุ่นวายนิดหน่อย"

"เด็กน้อย?"

"เป็๞หลานทั้งสามของผู้ปกครองเมืองนี้"

"ผู้ปกครอง...จินหลง?!

หลานชิงและลี่หลินได้อึ้งไปแล้ว