บทที่ 20 พร์
์?!
เป็คนที่สามารถมองเห็นคุณภาพของหยกดิบได้ด้วยตาเปล่า
"เด็กน้อย?! เธอสามารถมองออกได้จริง ๆ หรือ?"
นี่ไม่ใช่แค่อัจฉริยะแล้ว นี่มันเทพเ้าชัด ๆ!
คนคนนั้นได้ยินคำพูดของถังโย่วโย่ว ในตอนแรกรู้สึกดีใจ แต่ก็เริ่มมีความสงสัยขึ้นมาบ้าง
"ถ้าหากครั้งนี้เป็แค่เื่บังเอิญล่ะ?"
"ใช่ มันเหลือเชื่อมากเลยนะ?"
"ผิวของหยกดิบก็เป็แค่สีดำเท่านั้นไม่ใช่หรือ? เธอมองออกได้ยังไงกัน?"
"ฉันก็คิดแบบนั้น มันดูประหลาดเกินไปแล้ว"
"..."
ชางโหยวที่แต่เดิมรู้สึกดีใจ พอได้ยินทุกคนเริ่มแสดงความสงสัย สีหน้าก็เปลี่ยนเป็หม่นหมองลงในทันที
"พวกคุณหมายความว่ายังไง? กำลังสงสัยในตัวหลานสาวของผมงั้นเหรอ?"
"ท่านประธาน... ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก แค่มันดูประหลาดเกินไปหน่อย พูดมาแล้วพวกเรารู้สึกว่ามันน่าเหลือเชื่อเกินไป"
ชางโหยวยังคงปกป้องคนของตัวเองเหมือนเคย "อะไรที่ว่าประหลาด? แค่สายตาธรรมดาของคุณมองไม่เห็น แล้วคุณคิดว่าคนอื่นก็มองไม่เห็นด้วยหรือ? คุณเป็ใครกัน? จะมาเทียบกับโย่วโย่วของผมได้ยังไง?"
"......"
คนที่พูดถูกชางโหยวสวนกลับ บรรยากาศในที่นั้นเย็นเยียบลงทันที
เมื่อครู่พวกเขาตื่นเต้นจนเกินไป จนลืมไปว่าชางโหยวเป็คนที่ปกป้องคนของตัวเองอย่างจริงจัง คราวนี้พวกเขาไปแตะต้องจุดอ่อนของเขาเข้าจริง ๆ เสียแล้ว
ทุกคนพากันปิดปาก ไม่กล้าพูดอะไรอีก
ในตอนนั้นเสียงเล็ก ๆ น่ารักพูดขึ้นมาว่า "คุณลุงอย่าโกรธสิคะ ถ้าโกรธแล้วจะไม่หล่อนะคะ" ถังโย่วโย่วยื่นมือประคองใบหน้าของชางโหยว เธอกะพริบปริบ ๆ พลางพูดปลอบเขาเบา ๆ
แค่ประโยคเดียวก็ดับความโกรธของชางโหยวลงได้ทันที
ชางโหยวมองโย่วโย่วด้วยสายตาเอ็นดู น้ำเสียงเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่ราวกับคนละคน "ได้ ลุงไม่โกรธแล้ว ไม่คุ้มเลยที่จะต้องโกรธคนพวกนั้น วันนี้โย่วโย่วทำให้ลุงประหลาดใจได้ขนาดนี้ ลุงดีใจจนตั้งตัวไม่ทันเลย"
"......"
เมื่อได้ยินน้ำเสียงของเขา
ทุกคนต่างตกตะลึง อะไรกัน? ยมทูตแห่งวงการธุรกิจถึงกับมีมุมอ่อนโยนแบบนี้ด้วยหรือ?
คงไม่ใช่ว่าพวกเขากำลังฝันไปหรอกนะ ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ!
ถังโย่วโย่วหันกลับมามองทุกคน พูดด้วยเสียงเล็ก ๆ น่ารักว่า "ในเมื่อพวกคุณไม่เชื่อในสิ่งที่หนูพูด หนูก็ทำอะไรไม่ได้"
เพราะนี่เป็ภาพที่อยู่ในดวงตาของเธอ คนอื่นจะมองเห็นได้อย่างไร? คงไม่ใช่ว่าจะให้เธอควักลูกตาออกมาหรอกนะ?
ในขณะนี้ที่หอประชุม ทุกคนได้ลุกออกจากที่นั่งของตัวเองแล้ว มีเพียงเสิ้งหงและเสิ้งซื่อเท่านั้นที่ยังนั่งอยู่ เพียงพอที่จะเห็นได้ว่าจิตใจของทั้งสองคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปจะเทียบได้
ในตอนนี้คุณชายที่ยืนอยู่ด้านข้างลังเลอยู่ในใจครู่หนึ่ง ในที่สุดก็กัดฟันพูดออกมาว่า "ประธานชาง ในเมื่อเป็เช่นนี้แล้ว ไม่สู้ปล่อยให้เด็กน้อยไปเข้าร่วมการแข่งขันประเมินหยกอีกสามวันข้างหน้าดีกว่า"
"อะไรนะ?"
"การแข่งขันประเมินหยก?! นี่มันการแข่งขันระดับสูงสุดในวงการหยกเลยนะ..."
เด็กน้อยจะไหวเหรอ?
อย่าพูดถึงเด็กน้อยอย่างถังโย่วโย่วเลย แม้แต่ช่างฝีมือที่มีประสบการณ์หลายสิบปีในการประเมินหยกก็ยังไม่แน่ว่าจะได้รับรางวัลในการแข่งขันนี้
แน่นอนว่าชางโหยวเคยได้ยินเกี่ยวกับการแข่งขันครั้งนี้มาก่อน แต่เขาไม่อยากให้ถังโย่วโย่วออกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอกั้แ่เด็กเช่นนี้ ต้องรู้ไว้ว่าถังโย่วโย่วคือเ้าหญิงน้อยของครอบครัวพวกเขา ตลอดชีวิตไม่จำเป็ต้องทำอะไรเลย แค่เล่นสนุกก็พอ
ชางโหยวเอ่ยปาก "ฉันไม่เห็น..."
"ดีค่ะ! หนูจะไป!"
ชางโหยวยังพูดไม่ทันจบก็ถูกถังโย่วโย่วขัดจังหวะเสียก่อน
"คุณลุงวางใจได้เลย หนูจะพิสูจน์ให้พวกเขาเห็นว่าหนูมองออกจริง ๆ" ถังโย่วโย่วกระซิบข้างหูชางโหยว
เธอรู้ว่าคนพวกนี้ไม่เชื่อในตัวเธอ แถมยังสงสัยในความสามารถด้วย
แต่มันจะเป็ไรไป? พลังความสามารถเท่านั้นที่จะพิสูจน์ทุกอย่างได้
เธอแค่อยากจะตบหน้าคนพวกนี้ให้หนำใจเท่านั้นเอง!
"แต่ว่า..." ชางโหยวยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
"คุณลุง ไม่เป็ไรหรอกค่ะ หนูไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ถือโอกาสออกไปเปิดหูเปิดตาดูโลกภายนอกบ้างก็ดี" ถังโย่วโย่วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
"งั้นก็ได้" ชางโหยวยอมตกลงในที่สุด
เขาหันกลับไปมองชายชราที่อยู่ตรงหน้า แล้วเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเ็า "ได้ ฉันตกลง อีกสามวันฉันจะพาโย่วโย่วไปเข้าร่วมการแข่งขันประเมินหยกที่ว่านี่"
ผู้เฒ่าไช่กล่าว "ขออภัยที่ผมต้องพูดตรง ๆ คนที่ไม่ได้อยู่ในวงการประเมินหยกไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้ คุณชางพาเด็กน้อยเข้าไปไม่ได้หรอก เว้นแต่จะให้เด็กน้อยเข้ามาเป็ศิษย์ตระกูลไช่ของผมเท่านั้น จึงจะเข้าร่วมการแข่งขันได้"
ชางโหยวรู้สึกว่าตัวเองได้ยินเื่ตลก "อะไรนะ? คุณเป็บ้าไปแล้วหรือไง? ทำไมผมต้องให้หลานสาวของผมยอมลดตัวมาเป็ศิษย์ของคุณด้วย?"
ผู้เฒ่าไช่ได้ยินคำพูดของชางโหยวแล้วรู้สึกอึดอัดใจ แต่เมื่อนึกถึงเื่ยากลำบากในใจ เขายังฝืนใจพูดยั่วยุว่า "ในเมื่อจะเข้าร่วมการแข่งขันประเมินหยกก็ต้องทำแบบนี้ เพราะไม่อย่างนั้นเด็กน้อยก็แค่เดาสุ่มไปเรื่อย"
ชางโหยวได้ยินคำพูดนี้ก็รู้สึกโมโห
ขณะที่กำลังจะอ้าปากพูด เขาก็ถูกถังโย่วโย่วพูดแทรกขึ้นมาก่อน "คุณปู่คะ หนูยอมทำทุกอย่าง ให้หนูเข้าเป็ศิษย์ตระกูลไช่ก็ได้ค่ะ ทำแบบนั้นก็ได้"
"โย่วโย่ว!"
"คุณลุง ไม่เป็ไรหรอกค่ะ"
ถังโย่วโย่วใช้วิธีการประจบประแจง
จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่ได้จำเป็ต้องไปเข้าร่วมการแข่งขันประเมินหยก แต่เพราะวันนี้ได้เห็นหยกดิบ ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจมาก ดังนั้นเพื่อที่จะได้ค้นหาความจริง เธอจึงตกลงที่จะเข้าร่วม
เมื่อเห็นถังโย่วโย่วเป็แบบนี้ ชางโหยวได้แต่กลั้นความโกรธเอาไว้ แล้วยอมตามใจเธอ
เมื่อได้ยินถังโย่วโย่วตอบตกลง ผู้เฒ่าไช่ก็ดูเหมือนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ดี งั้นตกลงตามนี้!"
ถังโย่วโย่ว "ค่ะ!"
ตอนนี้หยกถูกเปิดออกมาแล้ว ทุกคนไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ต่อ จึงแยกย้ายกันกลับ
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะต้องกลายเป็หัวข้อสนทนาในวันพรุ่งนี้อย่างแน่นอน
แม้ว่าวันนี้ถังโย่วโย่วจะเดาสุ่มไป แต่ชื่อเสียงในฐานะเด็กอัจฉริยะของเธอก็ได้เผยแพร่ออกไปแล้ว ดังนั้นครั้งนี้ถังโย่วโย่วจึงมีชื่อเสียงโด่งดังอย่างแท้จริง
ชางโหยวมอบหยกสีเขียวจักรพรรดิที่เพิ่งเปิดออกมาให้กับผู้จัดการสถานที่ประมูลปี้ลั่ว เขาสั่งทำเครื่องประดับชุดพิเศษหกชิ้น บอกว่าจะเก็บไว้เป็สินสอดให้ถังโย่วโย่วในอนาคต นอกจากนี้ยังนำวัสดุที่เหลือมาทำเป็ของตกแต่งที่มีคุณค่าในการสะสมอย่างยิ่ง เพื่อนำไปประดับตกแต่งในคฤหาสน์ต่อไป
สุดท้ายถังโย่วโย่วเสนอว่าอยากเอาเศษหยกที่ตัดออกมาทำเป็จี้ห้อยคอ เก็บไว้เป็ที่ระลึก
พิธีกรได้ยินคำพูดของถังโย่วโย่ว ก็รู้สึกทึ่งในความใจถึงของเธอ
การใช้จี้หยกสีเขียวจักรพรรดิเป็ของที่ระลึก ช่างมีค่าจริง ๆ!
แต่เดิมคิดว่าจะทำได้แค่จี้เดียว ไม่คิดว่าหลังจากที่พนักงานวัดขนาดแล้วบอกว่าสามารถทำได้สองอัน ดังนั้นถังโย่วโย่วจึงไม่ปฏิเสธ
ตอนกลับ ชางโหยวอุ้มถังโย่วโย่วออกจากงานที่ห้องประมูลปี้ลั่ว
ในรถโรลส์-รอยซ์ เธอก้มลงมองผ่านหน้าต่าง เห็นรถเบนท์ลีย์สีขาวที่จอดอยู่ข้าง ๆ ผ่านกระจก เธอเห็นเสิ้งซื่อนั่งอยู่ในนั้น
เมื่อเห็นพี่ชายหน้าตาดี ถังโย่วโย่วก็โบกมือน้อย ๆ ให้เสิ้งซื่อ พร้อมเอ่ยเสียงหวานอ่อนโยน "พี่คะ ลาก่อนนะคะ"
เสิ้งซื่อได้ยินเสียงของถังโย่วโย่ว ใบหน้าหล่อเหลาก็หันมามอง ดวงตาคมกริบเหลือบมองเล็กน้อย จริง ๆ แล้วเหตุการณ์ในคืนนี้ถือเป็เื่ที่สร้างความประหลาดใจให้กับเสิ้งซื่ออย่างมาก
เสิ้งซื่อเข้าใจดี แม้ว่าต่อไปเขาอาจจะไม่ได้พบถังโย่วโย่วอีก แต่เธอคงจะทิ้งความประทับใจอันลึกซึ้งไว้ในใจของเขา
254
