"อ้าว!!ผู้ชนะคือน้องซินค่าาา!!!"น้ำฟ้าพูดประกาศออกมาทันทีเมื่อจู่ๆเทเซียสก็หันหน้าหนีแล้วหลับตาลง หายใจเข้าออกอย่างช้าๆเพื่อดึงสติกลับมา ก่อนที่จะหมดเวลาเพียง 2 วินาทีเท่านั้น
"หึ!เป็ตำนานแน่ซิน"ปกป้องพูดออกมาโดยที่สายตามองที่เทเซียสที่กำลังหายใจแรงแปลกๆ เทเซียสหันมองปกป้องนิ่งๆไม่ได้พูดอะไรออก
"คนแรกในรอบ 4 ปีั้แ่เรียนมา...พึ่งเจอคนที่ทำให้เซียสแพ้ได้"น้ำฟ้าพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่แปดเปื้อนบนใบหน้า
"จะลงโทษอะไรฉันล่ะ?"เทเซียสถามซินด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ซินก็มองด้วยสายตาเลิ่กลั่กนิดหน่อย ในใจนึกกลัวที่ใบหน้าของเขาดูดุแบบนั้น
"ไม่ลงโทษได้ไหมครับ?"ซินไม่ตอบเทเซียสแต่หันไปถามน้ำฟ้าแทน เพราะน้ำฟ้าเป็คนจัดกิจกรรมนี้ขึ้นมา
"ต้องถามเทเซียสจ่ะ"น้ำฟ้าตอบกลับ ซินจึงเงยมองเทเซียสเพื่อรอคำตอบ
"แล้วแต่"เทเซียสตอบสั้นๆแค่นั้น ซินจึงส่งยิ้มหวานออกมาทันที ก่อนที่เทเซียสจะเลี่ยงเดินหนีออกไปด้วยความเขินอย่างไม่รู้ตัว
เวลาผ่านไปสักพักหนึ่งจบกิจกรรมการรับน้อง ซินจึงเดินมาเข้าห้องน้ำก่อน เขาหยุดยืนที่หน้ากระจกตรงอ่างล้างหน้า แล้วเริ่มล้างหน้าอย่างช้าๆ
ในหัวก็ยังคงมีภาพใบหน้าของเทเซียสติดอยู่ พยายามที่จะลบออกไปแต่กลับยิ่งฉายขึ้นมามากกว่าเดิม ซึ่งเขาเองยังสงสัยเหมือนกันว่าเป็แบบนี้ได้อย่างไร ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่
.
.
.
.
.
"มึงชอบน้อง?"ปกป้องยืนพิงระเบียงอยู่ข้างๆเทเซียสแล้วพูดถาม เทเซียสก็เลิกทำหน้างงแล้วมอง
"น้อง?"เทเซียสพูดย้ำอีกครั้งเชิงคำถาม
"น้องคนนั้นไง ซินไรนั่นอ่ะ"ปกป้องพูดบอก
"ไม่รู้"เทเซียสตอบ ถึงแม้เขาจะรู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับซินแล้วก็เถอะ
"แน่ใจ?"ปกป้องถามย้ำอีกครั้ง "กูรู้นะว่ามึงชอบผู้ชาย ไม่แปลกหรอกที่แค่เจอกันวันเดียวจะชอบกัน กูกับไอ้ฟ้าเจอกันสองนาทีก็ชอบกันละ"
"กว่าจะได้คบก็ปาไป 2 เดือนแล้วไม่ใช่หรอวะ?"เทเซียสถามกลับพร้อมกับยกยิ้มมุมปากออกมา "ตามจีบมันจนจากเพื่อนเกือบจะได้กลายเป็คนไม่รู้จักกันด้วยนิ"
"เออ แล้วไงอ่ะ ก็คุ้มค่าที่ได้ตามจีบ"ปกป้องพูดออกมาพร้อมกับเผลอยิ้มออกมาบางๆ "แต่ถ้ามึงได้คบก็อย่ารุนแรงกับน้องมากล่ะ ระวังเขาจะกลัวจนทิ้งมึงแบบคนก่อน"
ปกป้องพูดเตือนออกมา เทเซียสจึงหันมองนิ่งๆไม่ได้พูดเถียงอะไรออกมา เทเซียสเขาเป็คนที่รู้จักตัวเองดีที่สุดแล้ว...
"อืม...คนก่อนทิ้งไปแต่ไม่ใช่เพราะกลัวกู...แต่กูก็ไม่อยากทำอะไรที่มันไม่ใช่ตัวเองว่ะ"เทเซียสตอบกลับ "ถ้าน้องจะหนีไปก็...ช่างเหอะ กูอยากให้น้องเห็นตัวกูในแบบของกูเองมากกว่า"
"เออเื่ของมึงละกัน กูแนะนำได้แค่นี้แหละ เพราะจากที่ดูๆคือน้องแม่งน่ารักมาก ถ้าตอนนี้กูโสดกูคงจีบน้องไปแล้ว"ปกป้องพูดออกมาพร้อมกับยกยิ้มเ้าเล่ห์ เทเซียสก็มองด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ทันที หากมีมีดหรือไม้เขาคงจะหยิบมาฆ่าปกป้องแน่นอน
"เหมือนมึงจะอยากตายก่อนรับปริญญา"เทเซียสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเ็าและดุดัน หากเป็คนอื่นที่ได้ยินคงจะกลัวและพูดขอโทษ ไม่ก็ทำเป็เดินหนีไปแล้ว
แต่มันไม่ใช่กับปกป้อง เพราะก่อนที่ทั้งสองจะมาเป็เพื่อนกันได้ก็เคยมีเื่บาดหมางกันมาก่อน แต่แล้วก็กลับมาเป็เพื่อนกันปกติได้อย่างไรก็ไม่รู้ คำพูดดุดันเ็าของเทเซียนเขาก็ได้ยินมาจนชินแล้ว
"นี่ไง...ถ้ามึงจีบน้องก็อย่าให้รู้ล่ะว่ามึงเป็แบบนี้ ดูจากลักษณะของน้องแล้วคงกลัวมึงแล้วหนีจากมึงแน่ ไอ้หนุ่มยันเดเระ"ปกป้องพูดออกมา ในใจก็นึกห่วงซินนิดๆ
"... ถ้าน้องหนีกูจะตามหาน้อง...ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหากูก็ยอม"เทเซียสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง นั่นจึงทำให้ปกป้องยิ้มออกมาทันที เพราะเขาไม่เคยเห็นอาการที่จริงจังและมุ่งมั่นกับเื่แบบนี้ของเทเซียสมาก่อน
"ถ้าหาเจอแล้วกูจะจับน้องล็อคกุญแจมือบนเตียงแล้วขังไว้ในห้อง"ปกป้องหุบยิ้มหันขวับมองทันทีเมื่อเทเซียสพูดประโยคนี้ออกมา
"กูล่ะสงสารน้องจริงๆที่ต้องมาเจอคนอย่างมึง"ปกป้องพูดบ่นก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกไป เทเซียสก็มองตามแผ่นหลังหนาที่เดินออกไปด้วยสายตาเรียบนิ่ง
เพี๊ยะ!!
เทเซียสสะดุ้งหันขวับมองด้วยสายตาอาฆาตทันที เมื่อจู่ๆก็มีคนมาตีเขาอย่างแรง ก่อนจะพบว่าเป็เพื่อนผู้หญิงที่ตัวเล็กที่สุดในห้องของเขา
"มาตีทำไมวะชมพู่!?"เทเซียสขมวดคิ้วถาม มือก็ลูบเบาๆตรงจุดที่ตัวเองโดนตบ
"มายืนอู้งานทำไม!? ไปช่วยกันเก็บของสิ!!"ชมพู่พูดเสียงดุออกมา พร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่
"เออๆ ยิ่งกว่าแม่กูอีกเนาะมึง"เทเซียสพูดบ่นออกก่อนจะเดินหนีไปเพื่อไปช่วยเพื่อนเก็บของ
"ฝนตกแน่เลยว่ะไอ้เซียสมาช่วยเก็บของ"เพื่อนอีกคนพูดออกมาอย่างขำๆ
"แม่สั่ง"เทเซียสพูดติดตลกออกมา
"หุบปากแล้วทำซะอีหนุ่มยันสมองวิปริต!!!"ชมพู่พูดว่าออกมาเมื่อได้ยินสิ่งที่เทเซียสพูดพอดี ทุกคนก็ยิ้มขำนิดหน่อยแล้วช่วยกันเก็บของ
"ฝากใครปิดห้องได้บ้างอ่ะ กูจะไปดูหนังกับไอ้ฟ้า อีกครึ่งชั่วโมงก็จะได้เวลาแล้ว"ปกป้องพูดถามออกมา ในมือก็ถือกุญแจห้องชูให้ดู
"เดี๋ยวกูปิดให้"เทเซียสพูดพร้อมกับเดินไปรับกุญแจที่ปกป้อง ปกป้องก็ยิ้มแล้วพยักหน้ารับแทนคำขอบคุณ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับน้ำฟ้า
18:30 น.
เพื่อนๆทุกคนก็เริ่มทยอยกับไปกันหมดแล้ว เว้นแต่เทเซียสที่อยู่รอปิดห้อง เขาก็ยืนตรวจเช็กความเรียบร้อยให้แน่ใจก่อนจะปิดประตูห้อง
"เดี๋ยวครับ!!พี่เทเซียส!!"
แฮ่กๆ!
เทเซียสหันไปมองต้นเสียงพบว่าเป็ซินที่ะโเรียกพร้อมกับวิ่งมาอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะหยุดหอบหายใจอยู่ตรงหน้า เหงื่อเม็ดเล็กๆที่ผุดขึ้นมาสื่อว่าเหนื่อยอย่างมาก
"ช่วยเปิดห้องให้ใหม่ได้ไหมครับ ผมทำกระเป๋าตังหาย เลยคิดว่าน่าจะอยู่ในห้องนี้"ซินพูดออกมาโดยที่ยังหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย
เทเซียสก็มองนิ่งๆยังไม่ได้ตอบอะไร สายตาก็ลอบมองและสำรวจทั่วใบหน้า เส้นผม ต้นคอ และทั่วร่างกายจนซินเริ่มรู้สึกเขินและกลัวเมื่อถูกมองสำรวจขนาดนี้ สักพักเทเซียสก็ยอมหันไปเปิดประตูให้อีกครั้ง
"ขอบคุณครับ"ซินพูดก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไป ริมฝีปากอ้านิดหน่อยเพื่อที่จะหายใจ เทเซียสก็กดสวิตช์เปิดไฟให้ ซินก็เริ่มมองหากระเป๋าสตางค์ของตนเองทันที
"กระเป๋าสีอะไรจะได้ช่วยหา"เทซียสถาม
"สีดำครับ"ซินตอบโดยที่มองหากระเป๋าไปด้วย "อ๊ะ!เจอแล้ว!!"สักพักซินก็พูดขึ้นมา แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าตนเองที่ตกอยู่ตรงขอบกำแพง ซึ่งมีโต๊ะบังอยู่ ซึ่งเขาเองก็สงสัยเช่นกันว่ามันไปตกั้แ่เมื่อไหร่ และไปตกอยู่ตรงนั้นได้อย่างไร
"นี่นายน่ะ...ชอบผู้ชายรึปล่าว?"เทเซียสถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ซินก็มองค้างสมองขาวโพลนทันทีเมื่อเจอคำถามแบบนี้
1K
