สองเท้าวิ่งเต็มกำลังไม่สนเลยว่าด้านหน้ามีซอมบี้ปิดทางหรือไม่ ด้วยร่างอันแข็งแกร่งหุ้มด้วยกระดองปูโยฮันจึงไม่สนใจซอมบี้เลยนอกจากสิ่งกีดขวางแล้วเขาไม่จำเป็ต้องะโหลบอะไรเลยสักอย่าง
ภายใต้เสียงร้องของซอมบี้ที่ถูกกระแทกจนล้มระเนระนาด โยฮันที่ใช้เวลาวิ่งราว 10 นาทีด้วยความเร็ว 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมงก็มาถึงห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านได้ในที่สุด
โดยห้างแห่งนี้เป็ห้างสำหรับขายเสื้อผ้าและอาหารเป็หลัก แม้จะมีเครื่องใช้ไฟฟ้าและเครื่องอำนวยความสะดวกอยู่บ้าง เขากลับยังไม่เห็นประโยชน์ของพวกมันเพราะไม่มีไฟฟ้าใช้
สาเหตุที่เขาต้องมายังห้างแห่งนี้เป็อันดับแรก นั่นก็เพราะเขา้าอาหาร เครื่องปั่นไฟ ทันทีที่มองไปยังประตูทางเข้าก็พบเข้ากับกระจกแตกกระจาย ด้านในไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้ ต่อให้เขาจะเปลี่ยนดวงตาให้กลายเป็ของสัตว์ที่กินเข้าไปแล้วก็ตาม ภายในเป็พื้นที่มืดไร้แสง แม้ดวงดาวบนฟ้าจะส่องสว่างมันกลับทำให้พื้นที่ภายในห้างมืดสนิท ดังนั้นเขาจึงต้องพึ่งไฟเล็กน้อยจากไฟฉายพกพาที่เหลือแบตเตอรี่ 56 %
เมื่อแสงสีขาวสว่างจ้าจากการเปิดใช้งานไฟฉาย โยฮันนกลับไม่ได้เปิดความสว่างให้มากที่สุด เขาพยายามลดไฟให้เหลือน้อยที่สุดเท่าที่ดวงตาของเขาจะสามารถมองเห็นภายในที่มืดได้โดยใช้แสงน้อยนิดจากไฟฉาย ทันทีที่เขาปรับไฟฉายไปยังความสว่างต่ำสุดและไม่สามารถปรับให้น้อยกว่านี้ได้ โยฮันจึงวิ่งเข้าไปในห้างทันที
ชั้น G คือชั้นแรกสุดที่เขาวิ่งเข้าไป มันเป็ชั้นใต้ดิน ภายในจะเป็พื้นที่คล้ายกับตลาดนัด มีร้านค้าเสื้อผ้าหลายร้านวางติดกันโดยไม่มีผนังกั้น มันมักจะเป็โซนของวัยรุ่นงบน้อยเดินเล่นฆ่าเวลา นอกจากนั้นแล้วยังมีร้านของกินเล็กจำพวกไอศกรีมและของทอดเล็กๆน้อยๆอยู่ไม่กี่ร้าน
เมื่อมาถึงโยฮันไม่รอช้ากวาดไฟฉายส่องนำทาง จากเดิมชั้นแห่งนี้เต็มไปด้วยวัยรุ่นมากหน้าหลายตาเดินขวักไขว่ไปมาเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ตอนนี้มันกลับให้บรรยากาศน่ากลัวมากยิ่งกว่า วัยรุ่นที่เขามองเห็นกลายเป็ซอมบี้ไปหมดแล้ว เพียงแค่พวกมันถูกไฟฉายกระทบเปลือกตาเล็กน้อยเท่านั้นต่างก็หันมองดูเ้าของไฟฉาย จากนั้นก็พุ่งด้วยความเร็วไวเข้าหาโยฮันจนเขาชักมีดออกมาถือในมือทั้งสองข้างแล้วตวัดไปรอบด้านฆ่าสังหารซอมบี้เปิดทางให้ตัวเองได้วิ่งสำรวจด้านล่างแห่งนี้
เขาจำไม่ได้แล้วว่าร้านใดอยู่ตำแหน่งไหนบ้าง ั้แ่เป็พนักงานบริษัทเขาไม่ค่อยมีโอกาสได้เดินห้างเหมือนน้องสาวที่ต้องมาพักผ่อนสมองกับเพื่อนๆหลังจากติวหนังสือ จนกระทั่งเขาวิ่งไปรอบๆจนทั่วชั้น G โยฮันจึงวิ่งขึ้นไปยังชั้น 1 สถานที่แห่งนี้มักมีบูธสินค้าต่างๆมาตั้งโชว์ รวมไปถึงซุ้มรถเปิดตัวรอให้ผู้คนมาจับจอง
เมื่อกวาดตามองเขาพบเห็นสินค้าใหม่ๆมากมาย รถยนต์สี่ประตู รถจักรยานยนต์คันใหม่ หลายคนจอดทิ้งไว้โดยมีคราบเืเปื้อนราวกับว่ามีการฆ่าสังหารเกิดขึ้นที่นี่ ซึ่งมันเป็เื่จริงเพราะทุกคนที่เป็ซอมบี้ไล่ล่ากันจนไม่มีมนุษย์เหลืออยู่ที่นี่เลย
หลังจากสำรวจไปจนหมดโยฮันจึงเริ่มวิ่งไปยังบูธอาหาร เขาอยากรู้ว่าร้านแต่ละร้านได้แพ็คสินค้าเอาไว้หรือไม่
ร้านแรกที่เขามาถึงเป็ร้านขายน้ำพริกมีน้ำพริกวางอยู่ในหม้อตั้งเรียงราย นับว่าโชคดีที่มีน้ำพริกบรรจุขวดขายวางเอาไว้ โยฮันกลับไม่สามารถเก็บติดตัวตอนนี้ได้เพราะไม่มีกระเป๋าใหญ่พอจะกวาดพวกมันไปทั้งหมด เขาจึงจดจำตำแหน่งร้านเอาไว้ก่อนแล้ววิ่งหาร้านที่สองที่พอจะเก็บของกลับบ้านได้
ร้านไก่เสียบไม้ ร้านบาร์บีคิว ร้านหมาล่า ร้านขนมหวาน ร้านอาหารแปลกๆมากมายถูกมองข้ามเพราะของที่แพ็คถูกเจาะเข้าไปด้านใน คงมีเพียงแค่เขาที่สามารถกินมันได้เท่านั้น ของที่เขากินได้เพียงคนเดียวโยฮันมองผ่านไปก่อนเพราะเขาต้องนำของที่สามารถเก็บเอาไว้ได้นานกลับบ้าน
จนกระทั่งเขาวิ่งไปทั่วชั้น 1 พบว่าไม่มีร้านกระเป๋าใหญ่พอจะใส่ของโยฮันจึงวิ่งไปยังชั้น 2 ที่เต็มไปด้วยร้านขายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มากมาย ธนาคาร ร้านขายโทรศัพท์ล้วนตั้งอยู่ที่นี่ทั้งหมด ร้านขายคอมพิวเตอร์คือหนึ่งในสิ่งที่มีเห็นเต็มไปหมด เขาจึงวิ่งเข้าไปในร้านคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจดูเครื่องสำรองไฟ อย่างไรก็ตามแบตที่เหลืออยู่ในเครื่องสำรองไฟที่วางขายดูจะน้อยไปที่จะนำติดตัว โยฮันจึงทิ้งเอาไว้ก่อน เขาสามารถกลับมาเก็บตอนไหนก็ได้ พวกมันยังไม่ตอบโจทย์มากพอให้เขานำกลับบ้านไปใช้งาน
“ ต่อไปก็ชั้น 3 งั้นสินะ ”
สองเท้าวิ่งขึ้นบันไดเลื่อนพลางส่องไฟไปรอบๆ เพียงแต่ว่าโยฮันกลับหยุดเท้าหลังจากที่เขาขึ้นมาถึงชั้น 3 เนื่องจากว่าชั้นนี้ไม่เหลือซอมบี้เลยสักตัวทำให้เขารู้สึกกลัวว่าชั้นแห่งนี้จะมีบางอย่างอันตรายซ่อนเอาไว้
เมื่อตั้งสติให้มั่นปลอบตัวเองว่าร่างกายทนทานโยฮันจึงตัดสินใจวิ่งสำรวจชั้น 3 ที่เต็มไปด้วยของแบรนเนมมากมาย จนกระทั่งเขามาเจอเข้ากับร้านขายกระเป๋าเดินทางจึงวิ่งเข้าไปด้วยใบหน้ายินดี
กระเป๋าที่เขา้าไม่ใช่กระเป๋าสี่เหลี่ยมกันกระแทกจากภายนอกได้ดี สิ่งที่เขา้าคือกระเป๋าผ้าใบใหญ่มีซิบรูดป้องกันไม่ให้ของที่อยู่ด้านในหกออกมา เขาเลือกกระเป๋านี้ก็เพราะว่ามันง่ายที่จะมัดรวมกันแล้วยกหามกลับบ้าน อย่างไรก็ตามกระเป๋าผ้ากลับมี 5 ใบเพียงเท่านั้น เขาจึงต้องจำใจใช้กระเป๋าสี่เหลี่ยมหาก้านำของกลับไปให้ได้มากที่สุดในรอบนี้
“ พวกแกรออยู่ที่นี่ก่อนก็แล้วกัน ”
มีเพียงกระเป๋าผ้า 5 ใบนำติดตัวไปด้วย จุดหมายต่อไปของโยฮันคือชั้น 4 ภายในชั้นแห่งนี้เต็มไปด้วยร้านอาหารมากมายมีทั้งร้านอาหารต่างประเทศ ร้านอาหารชื่อดัง หรือร้านอาหารประจำภาค ทันทีที่เขามาถึงสิ่งแรกที่โยฮันััได้นั้นคือความเงียบผิดปกติต่างจากชั้นทั่วๆไป
ภายในชั้น 3 นับว่าเงียบแล้ว พอขึ้นมายังชั้น 4 เขาััได้ถึงความเงียบที่มากกว่า ขณะที่ซอมบี้จากชั้นล่างพยายามวิ่งไล่ตามมา รางสังหรณ์ของเขาก็เตือนให้รู้ว่ามีอันตรายกำลังเข้าใกล้จึงพยายามวิ่งออกห่างจากบันไดเข้าไปในร้านอาหารปิ้งย่างใกล้ๆ แล้วใช้มือปิดไฟฉายพลางฟังเสียง
แฮ่!
เหล่าซอมบี้ที่วิ่งตามขึ้นมา เมื่อพวกมันไม่ได้ยินเสียงต่างพากันเดินลากขาไปมารอบๆบันไดเลื่อนของชั้น 4 ขณะที่ซอมบี้เดินวกไปวนมาไร้จุดหมายนี้เอง โยฮันได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากชั้น 5 ลงมายังชั้น 4 เสียงการเคลื่อนไหวของมันเงียบมากแทบไม่ได้ยินเสียงหากเขาใช้หูของมนุษย์รับเสียง
ทันใดนั้นเสียงซอมบี้บริเวณบันไดเลื่อนก็เริ่มค่อยๆเงียบลง ราวกับว่าพวกมันถูกฆ่า เขาจึงพยายามเงี่ยหูฟังให้ชัดมากยิ่งขึ้นก่อนจะได้ยินเสียงเคี้ยวบางอย่าง โยฮันที่ได้ยินเสียงบดกระดูกที่เหมือนจะมาจากขากรรไกรขนาดใหญ่ทำให้เขารู้ว่าซอมบี้ชั้น 3 และ ชั้น 4 หายไปไหน พวกมันที่หายไปจะต้องมาจากสิ่งที่กำลังไต่ลงมาจากชั้น 5 อย่างแน่นอน
“ ให้ตายสิ ตัวอะไรกัน ”
เขาไม่สามารถมองเห็นในที่มืดตอนนี้ได้เพราะไม่มีแสงสว่างจากด้านนอกส่องเข้ามาเลยแม้แต่น้อย ต่อให้เขาอยากรู้อยากเห็นมากแค่ไหน โยฮันไม่ได้โง่พอจะโผล่หน้าออกไปส่องไฟดูสิ่งที่กำลังกินซอมบี้ สัญชาตญาณของสัตว์ที่แสดงออกมาทำให้เขารู้ว่าสิ่งที่กินซอมบี้ไปมากมาย แข็งแกร่งกว่าซอมบี้ระดับ 2 ที่เขาเคยฆ่าเสียอีก ดังนั้นโยฮันจึงพยายามอยู่ให้เงียบที่สุดจนกว่ามันจะกินอิ่มแล้วกลับขึ้นไปบนชั้น 5
เพียงแต่ว่าสัญชาตญาณของเขากลับกระตุ้นให้เขาเกิดความรู้สึกมากยิ่งขึ้น ต่อให้เขาจะมั่นใจว่าตนเองหลบมิดชิดแล้วก็ตาม ความรู้สึกหวาดกลัวยังคงพุ่งสูงต่อไป
ขณะที่โยฮันตัดสินใจว่าจะหนีออกจากที่นี่่เวลาไหน เขากลับกระโจนหลบออกจากจุดที่ตนเองหมอบอยู่ ก่อนจะมีเสียงตูมดังออกมาจากจุดที่ตนเองเคยนอน เขาไม่รอช้าเปิดไฟฉายเต็มกำลังเพื่อดูว่าสิ่งที่โจมตีเมื่อครู่เป็สิ่งใด
พริบตาที่แสงไฟฉายกระทบเข้ากับสิ่งที่โจมตีเขาก็มองเห็นิัมันเงาจากร่างขนาดใหญ่ ความยาวของมันเขาไม่รู้ได้เพราะมีเพียงส่วนหัวที่เลื้อยเข้ามาในร้านอาหาร
“ บ้าจริง งูก็เป็ซอมบี้ได้เหมือนกันเหรอ ”
งูเหลือมตัวใหญ่ไม่ต่างจากตู้คอนเทนเนอร์ตวัดลิ้นไปด้านหน้าสองสามที ขนาดของมันใหญ่มากต่อให้จะเป็เขาก็อาจจะถูกรัดจนตายได้ โยฮันเชื่อสัญชาตญาณตนเองจึงตัดสินใจกระโจนลงจากชั้น 4 ไม่คิดชีวิตจนร่างพุ่งกระแทกพื้นเสียงดัง อย่างไรก็ตามเขากลับไม่ยอมหยุดเพียงเท่านั้นทำการลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งออกไปทางประตูหน้าหนีห่างให้ไกลจากที่นี่
สองเท้าพยายามวิ่งด้วยความเร็วไว ไฟฉายภายในมือพยายามส่องไปยังชั้น 4 เพื่อดูว่างูั์ตามลงมาหรือไม่ เมื่อเห็นว่ามันเลือกที่จะแลบลิ้นบนชั้น 4 ไม่ตามมาแม้แต่น้อย โยฮันจึงสาวเท้าวิ่งด้วยความไว ต่อให้จะมีอาหารภายในชั้น 1 รอให้เก็บออกไป เขากลับไม่คิดจะเข้าไปเก็บเพราะมันอันตรายมากจนไม่กล้าเสี่ยง
จนกระทั่งวิ่งออกมาไกลมากพอสมควร โยฮันจึงปีนป่ายขึ้นตึกสูง พลางหันมองกลับไปยังห้างสรรพสินค้าที่ต้องละทิ้งหลายอย่าง
“ กินเพื่อนตัวเองเพื่อวิวัฒนาการก็ได้งั้นเหรอ ”
จากเดิมเขามีความรู้ 2 อย่างเกี่ยวกับการวิวัฒนาการ วิธีแรกปล่อยให้ค่าตัวเลขสีเขียวเต็ม 100 ซอมบี้ทุกตัวสามารถเป็ระดับ 2 ได้ขึ้นอยู่กับเวลา โดยเขาไม่รู้ว่ามันจะต้องใช้เวลากี่อาทิตย์
สำหรับวิธีที่ 2 ที่เขาพบเจอกับตนเองคือกินสารเคมีบางอย่างที่สำคัญเข้าไป เช่นเดียวกับซอมบี้ตัวแดงที่ภายในบ้านของเขาที่ถูกฆ่า
ส่วนวิธีที่ 3 ที่เขาค้นพบน่าใมาก เนื่องจากว่าซอมบี้สามารถกินพวกเดียวกันเพื่อวิวัฒนาการได้ นอกจากนั้นแล้วมันยังวิวัฒนาการได้ไวกว่าวิธีทั้ง 2 ก่อนหน้า
หลังจากหายใโยฮันก็เริ่มหันซ้ายแลขวา จากนั้นเขาก็เริ่มวิ่งหาร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ อย่างน้อยเขาต้องมั่นใจว่าตนเองจะนำอาหารกลับบ้านได้ นับว่าโชคดีที่กระเป๋าทั้ง 5 ใบยังคงสะพายอยู่ด้านหลัง เขาจึงมีถุงที่มีขนาดใหญ่พอสมควรสามารถเก็บอาหารกลับไปได้
“ หืม มีคนอยู่แถวๆนี้งั้นเหรอ ”
ภายในร้านสะดวกซื้อเหลือไว้เพียงของใช้ที่กินไม่ได้ ครีมบำรุงผิว อุปกรณ์พกพาไร้สาย จากสิ่งที่เหลืออยู่ทำให้เขารู้ว่ามีผู้รอดชีวิตอยู่ใกล้ๆ โยฮันจึงหันมองรอบข้างพบว่าซอมบี้ล้วนถูกฆ่าตายไปมากมาย เขาจึงรู้ว่าน่าจะมีคนค้นพบการวิวัฒนาการเหมือนกับเขาแล้วเข้ามากวาดสิ่งของภายในที่แห่งนี้ ทว่าเขาไม่มีความคิดที่จะตีสนิทจึงเลือกที่จะวิ่งหนี เขารู้ดีว่าการรวมกลุ่ม ยิ่งมีขนาดใหญ่ก็ยิ่งมีปัญหา การกินอยู่ของเขาและน้องสาวจะถูกจำกัดดังนั้นเขาจึงต้องวิ่งหาร้านสะดวกซื้อแห่งอื่นที่อยู่ระแวกนี้แทน.
849
