Defeat me! สะดุดรักยัยเกมเมอร์ตัวร้าย

ตอนที่ 06 สาย๻ั้๹แ๻่ไปเรียนวันแรก 

เช้าวันจันทร์ 

เวลา 8.00 น. 

โรงเรียนใหม่ของฮารุเข้าเรียนเก้าโมงตรง 

แต่เธอเพิ่งตื่น ถือว่ายังไม่สายสำหรับเธอ

ฮารุใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่นาน เธอก็อยู่ในชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนเรียบร้อย 

เธอเข้าเรียนที่โรงเรียนอินเตอร์ลั่วซินเฉิง 

เป็๲โรงเรียนเอกชนที่อยู่แต่อันดับสองของเมืองมาตลอดกว่า 20 ปี ถูกโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งของเมืองลั่วกดหัวไว้จนมิด

เหตุนี้จึงได้ทำให้นักเรียนของสองโรงเรียนนี้เป็๲อริกันไปด้วย 

ถ้านักเรียนโรงเรียนอินเตอร์ลั่วซินเฉิงเห็นนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งของเมืองลั่ว น้อยสุดก็ต้องเกิดการแขวะกันไปมา 

มากสุดก็ตีกัน 

หลังจากนั้นนักเรียนทั้งสองโรงเรียนก็ไปจบที่สถานีตำรวจ 

ทุกครั้งที่ตำรวจเรียกคุณครูของโรงเรียนทั้งสองฝ่ายมาที่สถานีตำรวจ 

คุณครูทั้งสองฝ่ายก็แขวะกันไปมา และโยนความผิดให้กันและกันไปมา พอตกลงกันไม่ได้ คุณครูทั้งสองก็จะลงมือกันแทบทุกครั้ง 

ภาพเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อย จนทำให้เ๯้าหน้าที่ตำรวจสถานีที่อยู่ใกล้โรงเรียนทั้งสองชินชาไปเสียแล้ว 

ชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนอินเตอร์ลั่วซินเฉิง เป็๞ชุดพละ เสื้อฮู้ดแขนยาวสีดำตรงอกมีสีขาวคาดเป็๞แถบแนวนอนคาดไปจนถึงแขนด้านซ้าย มีซิปสีดำด้านหน้า ตรงแขนทั้งสองข้างของเสื้อมีตราสัญลักษณ์ของโรงเรียนติดอยู่ ตราสัญลักษณ์ทางด้านซ้ายเป็๞สีดำ ทางด้านขวาเป็๞สีขาว

ส่วนกางเกงเป็๞กางเกงขายาวสีดำ มีแถบสีขาวแนวนอนเฉียง ๆ คาดไว้สามแถบทางด้านหน้าตรงหัวเข่าของกางเกงข้างซ้าย 

ฮารุมองตัวเองที่อยู่ในชุดพละของโรงเรียนในกระจกนั้น ทำหน้าครุ่นคิด มือก็ถือหวีหวีผมไปพลาง ๆ หวีผมเสร็จ เธอหยิบหนังยางขึ้นมามัดผมเป็๞ทรงหางม้า ปลายผมของเธอค่อนข้างหยักศกเป็๞คลื่นลอน ๆเหมือนใช้ที่หนีบลอนผมทำขึ้นมา ลูกผมของเธอก็ดกหนา ตกมาปรกหน้าผากให้ความรู้สึกยุ่งเหยิง แต่ทั้งหมดธรรมชาติไม่ได้ปรุงแต่งเสริมอะไรทั้งสิ้น

ยูนิฟอร์มของโรงเรียนนี้มองไปมองมาก็ดูดีอยู่เหมือนกัน

ชุดจะดูดีขนาดไหน แต่ถ้าไม่แขวนไม่ดี ใส่ชุดไหนก็บ้ง… 

แน่นอนว่าไม้แขวนนั่นไม่ใช่เธออยู่แล้ว

 เธอสวยขนาดนี้ ใส่ชุดไหนก็สวยน่ารักขนาดนี้ 

ถึงแม้จะใส่ผ้าขี้ริ้วฮารุก็ยังคงความสง่ามของตนเอาไว้ได้ ฮี่ ๆ 

สรุปก็คือ มันอยู่ที่ไม้แขวนต่างหาก 

ฮารุผู้หลงตัวเอง ส่องกระจกหมุนซ้ายหมุนขวาสำรวจชุดเรียบร้อย เธอก็ทำการหมุนกายเดินเข้าไปในห้องรองเท้า+กระเป๋า ที่ติดอยู่กับห้องเสื้อผ้าของตัวเอง

พอเข้าในห้องรองเท้า+กระเป๋า ฮารุก็เดินไปโซนรองเท้าผ้าใบที่วางเรียงรายเป็๲ร้อยคู่ในตู้กระจกใส เธอวาดสายตามองรอบ ๆ เธอก็เปิดตู้กระจกตรงหน้าไปหยิบรองเท้าผ้าใบสีดำหุ้มข้อสูงแบรนด์ balenciaga (บาล็องเซียก้า) มาสวมใส่

หลังจากเลือกรองเท้าแล้ว ฮารุก็เดินไปที่ตู้กระจกใสข้าง ๆ กันที่มีกระเป๋าสะพายหลังเรียงรายแน่นตู้

จากนั้นก็ทำการเลื่อนประตูกระจกเอื้อมมือเขย่งเท้าไปหยิบกระเป๋าสะพายหลังสีดำแบรนด์เดียวกันกับรองเท้าออกมาถือไว้

พอเลือกรองเท้ากับกระเป๋าเรียบร้อยหมดแล้ว ฮารุก็หันกายเดินออกจากห้องไปที่เตียงนอนหยิบสัมภาระที่วางไว้บนเตียงขึ้นมาใส่กระเป๋า 

หลังจากนั้นก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปขึ้นลิฟต์ลงชั้นจอดรถใต้ดินของคฤหาสน์ 

ทุกคนรู้ว่าเธอตื่นสาย และไม่ชอบอ่อยอิ่งทานอาหารเช้าที่โต๊ะอาหาร

ฮารุชอบทานในรถเพราะมันสะดวกสำหรับเธอ แม่บ้านรับรู้ข้อนี้ของเธอดี จึงได้จัดเตรียมอาหารเช้าทำเป็๲กล่องไว้วางในรถให้เธอเรียบร้อย

โรงจอดรถชั้นใต้ดิน

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็เจอกับตาเฒ่าน่าหลานเฉิงเดินไปเดินมาเหมือนหนูติดจั่น

ฮารุขมวดคิ้วมุ่น แล้วย่างกายตรงไปที่รถหรูยี่ห้อเมอร์เซเดส-ไมบัคที่เตรียมไว้สำหรับเธอทันที 

ไม่อยากจะเสวนากับตาเฒ่าเ๯้าเล่ห์คนนี้ 

พอน่าหลานเฉิงเห็นบรรพบุรุษน้อยเดินตรงไปที่รถ ไม่สนใจตัวเอง เขาก็ทำหน้าไม่ถูกเดินตามหลังบรรพบุรุษน้อยไป แล้วเอ่ยพูดขึ้นพลางบ่นเสียงอ่อย ๆ “คุณหนู คุณหนูดีของผม เหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง จะเข้าเรียนแล้วนะครับ ทำเวลาหน่อย อย่าให้สาย๻ั้๫แ๻่วันแรกซี เดี๋ยวจะฤกษ์ไม่ดีเอา” 

ฮารุไม่ได้ฟังที่น่าหลานเฉิงบ่นกระปอดกระแปด เธอเปิดประตูหลังรถเข้าไปนั่งที่ของตัวเองเรียบร้อย จากนั้นก็กดเปิดกระจกรถเอ่ยตอกกลับอีกฝ่าย “ถ้ายังบ่นอยู่อย่างนั้น ฉันก็ได้ไปโรงเรียนสายจริง ๆ แล้ว! รีบๆ ขึ้นมาขับรถเร็ว ๆ” 

“ครับ ๆ” น่าหลานเฉิงกระวีกระวาดเปิดประตูด้านหน้านั่งลงประจำตำแหน่งคนขับรถทันที 

วันนี้ทุกคนในบ้านไปทำงานแต่เช้ากันหมด เหลือแต่เขาคนเดียวที่ว่าง 

ไม่ใช่

จะบอกแบบนั้นไม่ได้… 

ต้องบอกว่าเหลือแค่เขาเพียงผู้เดียวที่สายกว่าใคร 

จำต้องกลายมาเป็๞คนขับรถจำเป็๞ไปส่งบรรพบุรุษน้อยไปเรียน

และบรรพบุรุษน้อย ก็ไม่เคยทำให้ใครต้องผิดหวัง

สาย๻ั้๫แ๻่วันแรกที่ไป…

น่าหลานเฉิงได้แต่ทำหน้าหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออก

เขาสตาร์ทรถขับออกไปทันที 

ฮารุก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับน่าหลานเฉิงที่สีหน้าตอนนี้เหมือนเธอบังคับให้กลืนลูกปืนลงไปในท้องเลยสักนิด 

ฮารุเปิดกล่องอาหารเช้าที่ป้าแม่บ้านเตรียมไว้ให้เธอ อาหารที่เธอทานตอนเช้าจำเป็๞ต้องครบห้าหมู่และหน้าตาอาหารต้องสวยรสชาติก็ต้องอร่อย ผลไม้ก็ต้องแกะสลักเป็๞รูปแมวเหมียวกับกระรอกน้อยที่เธอชอบอีกด้วย

เธอทานอาหารเช้าของตัวเองไป รถก็ค่อย ๆ เคลื่อนออกไปอย่างนิ่มนวล 

1 ชั่วโมงต่อมา 

ณ โรงเรียนอินเตอร์ลั่วซินเฉิง 

เวลา 9:40 นาที 

รถก็ถึงจุดหมายปลายทาง นั่นก็คือที่หน้าโรงเรียนอินเตอร์ลั่วซินเฉิง

มาถึงโรงเรียนวันแรกสายจริง ๆ ด้วย 

เพราะในโรงเรียนได้เข้าเรียนไปแล้วกว่าเกือบชั่วโมง 

ส่วนเธอก็เพิ่งมาถึงหน้าโรงเรียน 

ตอนนี้หน้าโรงเรียนอินเตอร์ลั่วซินเฉิง เงียบสงัดไม่มีนักเรียนพลุกพล่านอย่างตอนเช้านี้แล้ว

ฮารุหยิบกระเป๋าสะพายมาสะพายข้างนึงที่ไหล่จากนั้นเปิดประตูก้าวเท้าลงรถไปด้วยท่าทสงสบาย ๆ 

ถ้าจะเข้าโรงเรียนก็คงต้องไปผ่านรปภ.แหละมั้ง ฮารุคิดพลางยักไหล่เล็กน้อย มือก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงข้างนึง จากนั้นก็เดินตรงไปที่ป้อมยามของโรงเรียน

“โทษนะคะ ตึกมอปลายปี 1  ไปทางไหน” เธอเดินไปถึงป้อมยอมก็เอ่ยถามทันที 

เ๽้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงเรียนเห็นว่าเธอใส่ชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนก็ไม่กล้าละเลย เขาเอ่ยปากตำหนิฮารุทันที “มาสายแบบนี้ต้องจดบันทึกลงในรายงานนี้นะ รู้หรือเปล่านักเรียน” 

ฮารุได้ยินอีกฝ่ายตำหนิก็เลิกคิ้วยิ้มมุมปากน้อย ๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเอื่อย ๆ 

“พอดีมาใหม่เลยไม่รู้ว่าทางที่จะมามันรถติด เลยไม่ได้เผื่อเวลา ตกลงคุณลุงจะบอกได้หรือยังคะว่าตึกมอปลายปีที่ 1 ไปทางไหน” 

“อ๋อ ๆ มาใหม่เหรอ ลุงไม่รู้ แบบนั้นก็ไม่เป็๞ไร หนูต้องไปห้องวิชาการรายงานตัวก่อน จากนั้นก็ให้คุณครูพาหนูไปส่งที่ห้องเรียนนะ เห็นตึกชั้นเดียวที่แยกออกมามั้ย นั่นน่ะเป็๞ตึกวิชาการโดยเฉพาะ พึ่งสร้างเสร็จเมื่อปีที่แล้วนี้เอง เดินขึ้นบันไดไป เห็นประตูใหญ่ห้องแรกนั่นไหม นั่นน่ะเป็๞ห้องวิชาการ เข้าใจมั้ย ถ้าไม่เดี๋ยวลุงพาไปส่ง” ลุงรปภ.พูดอธิบายเป็๞ขั้นตอนให้เธอ แต่น้ำเสียงตอนที่พูดถึงตึกใหม่ติดจะโอ้อวดเล็กน้อยแต่ก็แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจ จากนั้นชี้ไม้ชี้มือไปที่ตึกหลังที่ลุงรปภ.บอก ตบท้ายด้วยการมีน้ำใจจะพาเธอไปส่งอีกด้วย

ไม่รู้ว่าตึกนั้นเป็๞ใครกันสร้างให้ทางโรงเรียน 

ลุงยามถึงได้พูดด้วยน้ำเสียงโอ้อวดกับเธอแบบนี้

“โอ๊ะโอ ขอบคุณค่ะ  ไม่ต้องไปส่งหรอกนะคะ ลุงอธิบายได้ชัดเจนขนาดนี้ หนูไปไม่ถูกก็แย่แล้ว” เธอพูดรวดเดียว ตบท้ายด้วยการยกยออีกฝ่าย จากนั้นก็เดินเอ้อระเหยไปทิศทางที่ตึกวิชาการตั้งอยู่