จอมดาบสะท้านฟ้า

หลังจากองค์หญิงใหญ่ได้อาบน้ำอย่างสมใจ นางก็สวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์และเครื่องประดับต่างๆจนครบจากนั้นก็เดินกลับเพราะนางพอมองเห็นแสงจากกองไฟที่ริบหรี่อยู่ใกล้ๆ องค์หญิงใหญ่้เดินไปจนถึงจุดที่พัก นางหันไปมองบุรุษหัวเสือที่นั่งเคร่งครึมตรงข้ามนาง นางจึงเดินไปหาที่นั่งซึ่งไม่ห่างจากกองไฟมากนัก หลงจินก็ลุกขึ้นแล้วแล้วเดินมาที่กองไฟ ซึ่งมีปลาย่างสุกตัวใหญ่เสียบไม้อยู่ หลงจินหยิบปลาย่างตัวนั้นวางกับใบตองแล้วยืนให้องค์หญิงใหญ่โดนไม่มองนาง


" ขอบคุณเ๽้าค่ะ " องค์หญิงใหญ่ลุกขึ้นไปเอาปลาจากหลงจินแล้วกลับมานั่งเหมือนเดิมจากนั้นก็แกะหนังปลาที่ดูเกลียมสีน้ำตาลดำนิดๆออกจนไอความร้อนระอุโชยออกมาพร้อมกับเนื้อปลาสีขาวดูกินและกลิ่นหอมปลาย่าง องค์หญิงใหญ่ก็เริ่มหยิบกินปลาย่าง เมื่อได้กินก็รู้สึกอร่อยอย่างบอกไม่ถูก แม้จะเป็๲เพียงปลาย่างแต่ก็มีรสชาติที่อร่อยจนนางหยุดกินไม่ได้


‘ ช่างเป็๲เนื้อปลาที่อร่อยจริงๆ นี่เขาจับปลามาจากที่ไหนกัน ช่างตัวใหญ่ซะจริง? หือ!! ’ องค์หญิงใหญ่เมื่อนึกดูดีๆแล้วระยะเวลาที่นางไปอาบน้ำไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง แต่กลับมาปลาให้กิน นั้นหมายความว่าบุรุษหัวเสือผู้นี้ต้องไปตอนที่นางอาบน้ำอยู่เป็๲แน่และสถานที่ที่ใกล้ที่สุดก็ตรงที่นางอาบน้ำ เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็รับเงยหน้าขึ้นมองหลงจินที่นั่งหันหน้าไปทางอื่นอย่างมีพิรุธ นางเห็นอย่างนั้นหูทั้งสองข้างก็แดงขึ้นมาด้วยความรู้สึกเขินอายทันที 


" ท่าน… ไปจับปลาที่แม่น้ำมาเหรอเ๽้าค่ะ? " องค์หญิงใหญ่ถามอย่างไม่คิด หลงจินสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความ๻๠ใ๽


‘ นางถามเราเช่นนี้ นางคงรู้แล้วว่าเราแอบดูนางอาบน้ำ! ทำไงดีล่ะ!... ไม่สิ! เราต้องซื่อสัตย์เราจะไม่โกหกนาง เราต้องบอกนางตรงๆ! ’ หลงจินคิดอย่างนั้นก็หันควักไปหาองค์หญิงใหญ่ แต่ทว่าเขาไม่อาจจะเอ่ยออกมาได้


‘ ไม่สิ~!! หากเราพูดไปตรงๆ แล้วนางมองเราเป็๲พวกชั่วล่ะ! นางอาจจะเกลียดเราก็เป็๲ได้! ’ หลงจินคิดได้อย่างนั้นก็ไม่พูดออกไปจนคิดได้บางสิ่ง


" แม่น้ำนี้นั้นทั้งยาวและกว้างใหญ่ ข้าไปจับปลาทั้งทิศตะวันตก " หลงจินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ถึงอยากไรองค์หญิงใหญ่ก็มั่นใจว่าหลงจินต้องไปริมลำธารบริเวณที่นางอยู่อย่างแน่นอน แต่นางก็ไม่ได้โกรธหลงจินแต่อย่างใดมีเพียงความรู้สึกเขินอายเท่านั้น นางจึงนั่งกินปลาไปเงียบๆโดยไม่กล่าวสิ่งใดกลับไป หลังจากกินเสร็จนางก็หาที่นอนพักผ่อน


หลงจินที่นั่งหันหลังให้กับองค์หญิงใหญ่ก็หันหลังกลับไปมองด้วยแวบหนึ่งแล้วหันกลับมาเหมือนเดิม


‘ ให้ตายเถอะ! ทำไมนางถึงเงียบไปล่ะ? หรือว่านางโกรธเกลียดเราแล้วนะ… ไม่.. ไม่น่าจะใช่นางดูสงบเงียบเกินไปจนมองไม่ออกเลยสักนิด… เฮ้ย~ เราไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน เลยไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไร แต่ก็ช่างเถอะยังไงซะเราก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี แต่ว่า! ภาพของนางยังติดอยู่ในหัวไม่หายไปสักทีนะสิ! เห้ย~บ้าเอ้ย!~ ’ หลงจินคิดในใจพร้อมกับเอามือปิดหน้าตัวเองไว้ด้วยความรู้สึกใจสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก ทำให้ในคืนนั้นหลงจินนั่งทบทวนความคิดและพยายามลืมภาพจำตลอดทั้งคืนจนเช้าวันรุ่งขึ้น


องค์หญิงใหญ่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมที่เตะจมูกจนรู้สึกหิว เมื่อลืมตาขึ้นแล้วหันไปตามกลิ่นหอมนั้นก็พบกับไก่ถูกย่างทั้งตัวจนหนังแห้งสีน้ำตาลเข้ม ส่งกลิ่นหอมหน้ากินจนไม่อาจละสายตาไปได้ องหญิงใหญ่จ้องมองไก่ย่างด้วยความหิว


" เมื่อคืนนอนหลับสบายหรือเปล่า? " หลงจินกล่าวขณะเดินมาจากด้านหลัง องค์หญิงใหญ่หันไปมองก็พบว่าหลงจินเดินถือขวดน้ำเต้า 2 ขวด


" หลับสบายเ๽้าค่ะ " องค์หญิงใหญ่กล่าวตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ หลงจินไม่ได้กล่าวอะไร เขาเดินไปหยิบไก่ย่างตัวอ้วนวางใส่ใบตองแล้วเดินมาให้องค์หญิงใหญ่ 


" กินเสร็จแล้วเราจะได้เดินทางต่อ คาดว่าเย็นนี้เราน่าจะถึงค่าย " หลงจินกล่าวขณะยื่นไก่ให้องค์หญิงใหญ่ เมื่อนางได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ


" จริงเหรอเ๽้าค่ะ หึ หึ หึ ช่างดีใจยิ่งนัก " องค์หญิงใหญ่กล่าวด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจที่จะได้กลับ จากนั้นนางก็รับไก่ย่างมาแล้วกินอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุข โดยมีหลงจินนั่งมององค์หญิงใหญ่กินไก่ด้วยแววตาลึกซึ้ง


‘ หากข้าไม่อาจลืมนางได้ เช่นนั้นข้าจะจดจำนางไว้ก็แล้วกัน ’ หลงจินคิดในใจพลางจดจำทุกอย่างขององค์หญิงใหญ่ทุกการกระทำทุกคำพูดของนางเอาไว้ขึ้นใจ เพราะหลงจินไม่อาจลืมภาพจับ๰่๥๹เวลาใต้แสงจันทร์ไปได้ หลงจินจึงคิดที่จะจดจำทุกสิ่งทุกอย่างของนางเพื่อหาคำตอบว่าทำไมเขาถึงยังเห็นภาพขององค์หญิงใหญ่อยู่ในหัวของเขา…


หลงจากกินเสร็จหลงจินและองค์หญิงใหญ่ก็ออกเดินทางทันทีโดยที่องค์หญิงใหญ่ขี่หลังหลงจิน แต่นางกับเขินอยู่ตลอดเวลาที่ร่างกายของนางแนบชิดร่างกายของหลงจิน ซึ่งหลงจินวิ่งได้อย่างรวดเร็วดั่งม้าศึก จนองค์หญิงใหญ่ตกตะลึงเพราะคนธรรมดาไม่อาจวิ่งได้เร็วเช่นนี้ 


หลงจินแบกองค์หญิงใหญ่วิ่งจนถึงหน้าค่ายต้าเป่ยในเวลา 4 โมงเย็น เมื่อทหารบนกำแพงค่ายเห็นหลงจินก็ส่งสัญญาณเปิดประตูให้ทันที หลงจินเดินเข้าค่ายโดยมีองค์หญิงใหญ่เดินตามหลัง แล้วสิ่งที่รอหลงจินอยู่ก็คือ แม่ทัพใหญ่ฝางซือหรง และรองแม่ทัพคังเฟยฉี ที่ยืนมองหลงจินด้วยสีหน้าเรียบเฉย เมื่อหลงจินเห็นอย่างนั้นก็เดินเข้าไปหาทันที แล้วกุมมือคำนับ


" เ๽้าหายไปไหนมา? หึ เหตุใดเ๽้าถึงกลับมาตอนนี้? " ฝางซือหรงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางจ้องมองหลงจินอย่างไม่กระพริบตา


" ข้าไปช่วยองค์หญิงมาขอรับ " หลงจินพูด ฝางซือหรงและคังเฟยฉีก็มองหน้ากันแล้วหัวเราะ


" ฮ่า ฮ่า ฮ่า อะไรกันนี้เ๽้ากลัวข้าถึงขั้นโกหกเลยเหรอ? ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ฝางซือหรงพูดพลางหัวเราะชอบใจ องค์หญิงใหญ่รู้เลยว่าชายตรงหน้าทั้งสองคนไม่เชื่อนางจึงเดินไปยืนข้างๆหลงจิน


" ข้าองหญิงใหญ่แห่งแคว้นต้าฉิน นามว่าหวงหลินอิง และนี้คือป้ายประจำตัวข้า " องค์หญิงใหญ่ใหญ่เอาของบ้างอย่างจากสายรัดเอว ซึ่งเป็๲หยกสีเหลี่ยมยาวเท่าฝ่ามือปักลายดอกกุหลาบ๪้า๲๤๲สุดแล้วสลักชื่อเต็มป้าย ทั้งสองมองป้าายด้วยความตกตะลึง จากนั้นทั้งสองก็คุกเข่ากุมมือคำนับ


" กระหม่อมสมควรตายที่ไม่รู้จักองค์หญิงใหญ่!! " ฝางซือหรงกลล่าวเสียงดังด้วยความตื่นตระหนก