โซ่ตรวนใจ

        “นายรู้เรื่องพวกนี้ก่อนแล้วใช่ไหม คาน” อนูปปลดเกียร์รถ จ้องหน้าของเพื่อน “เห๊อะ นายคิดว่า ฉันจะเจาะลึกประวัติเมียนายเหรอวะ” ฮารีมเริ่มฉุนเล็กน้อย “เปล่า นายสืบได้ทุกเรื่อง ทำไมเรื่องนี้ไม่สืบต่อวะ” ฮารีมรัดเข็มขัด “นายรู้จักทฤษฏีการหายตัวไหมวะ” อนูปส่ายหน้าไม่รู้จัก “ตอนนี้อารีน่ารู้ว่า เธอมีคนคอยเป็นห่วงอยู่ห่างๆ แววตาที่เธอมองนายวันนี้ มันเศร้ามากนะโว้ย” ฮารีมรู้ว่าถึงความเปลี่ยนเเปลงอะไรบางอย่างในความคิดของอนูป “ใช่ เธอกลัวฉันจะทำร้ายอานีช่า เหมือนที่เธอเคยโดนทำร้ายสมัยเล็กๆ เด็กเล็กบางคนมีความจำเป็นเยี่ยม ฉันน้ำตาตกเวลาที่แม่ของเธอเล่าให้ฟัง เด็กน้อยๆวัยสามขวบชี้ภาพการ์ตูน ต้องการของเล่นที่เป็นตุ๊กตาเเบบนี้” ฮารีมดีดนิ้ว “นายรู้ไหมว่าเธอชี้การ์ตูนรูปอะไร”

        “เขาเรียกอะไรวะ อ้อ Snowwhite” อนูปมั่นใจในสิ่งที่เขาได้ยินมาก “งั้นไปเลย นายซื้อSnowwhite ฝากลูกสาว ใครจะเป็นแม่มดวะ” ฮารีมระเบิดเสียงฮ่าออกมา “ไปกินเหล้ากันดีกว่าวะ” อนูปพาเพื่อนรักเข้าไปนั่งดื่มเหล้าเพียงสองคนเท่านั้นในค่ำคืนนี้ “เมียไม่อยู่ ออกมาหาฉันได้” ฮารีมหัวเราะชอบใจ “ชาร์มาน่ารักมาก รู้งี้จำปล้ำตั้งนานแล้ว เอาใจเก่งสุดๆแต่ก็ขี้หึงสุดๆ นายดูนี่เธอใส่ GPSลงในมือถือของฉัน” อนูปได้ความคิดทันที “หรือว่าฉันใส่GPSในมือถือของเธอดีไหมวะ” ฮารีมส่ายนิ้วห้าม “เรื่องแบบนี้ต้องให้เจ้าตัวยอมรับก่อน” ฮารีมวางมือถือลงบนโต๊ะอาหาร นักสืบหนุ่มกล่าวต่อ “วิธีของราชิตไม่ได้เรื่อง มีที่ไหนวะ จะให้นายแกล้งป่วย มันเป็นไปไม่ได้” ทันใดนั้นอนูปได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนในที่ทำงานใหม่ “ได้ครับ อาจารย์ผมมีตัวอย่างข้อสอบชุดเดิม ผมจะส่งให้ทางอีเมลนะครับ” ฮารีมนั่งฟังเพื่อนรักพูดคุยเรื่องงาน “งานดีไหมวะ” อนูปพยักหน้ายอมรับ “ดีกว่างานประจำ ตอนนี้ทุกหน่วยงานต้องการทดสอบพนักงานภายในเพื่อพัฒนา แต่อนูปถอนหายใจ “นายได้ยินข่าว ศาสตราจารย์เจมส์โดนจับไหมวะ ตอนนี้อาจารย์นพดลและคณบดีกำลังถูกตามตัว” ฮารีมตกใจ “เดี๋ยว เรื่องเกี่ยวข้องอะไรกับมหาวิทยาลัยนายวะ” อนูปเลื่อนเก้าอี้เปลี่ยนท่านั่ง “คือพวกเราจัดสถานที่สอบนักศึกษาปริญญาเอก ภายหลังพบว่า ข้อสอบและบททดสอบทั้งหมดรั่วไหลหลังจากที่ฉันโดนไล่ออก” อนูปถอนหายใจเบาๆ “หวังว่าพวกนั้นคงไม่เล่นนายด้วยนะ” ฮารีมเริ่มเป็นห่วงเพื่อนรัก “ไม่แน่ เพราะช่วงเวลาคาบเกี่ยว เอออ ฉันต้องรีบไปส่งตัวอย่างข้อสอบก่อน เจอกันพรุ่งนี้” อนูปรีบจ่ายค่าเครื่องดื่ม ลุกขึ้นพร้อมกันสวมกอดเพื่อนรัก “กลับบ้านเร็วๆ เมียรออยู่ ฮ่าๆๆ”

        คอนโดมิเนียม Iron Wings

        ในระหว่างที่อนูปกำลังขับรถกลับไปที่พัก เขาเลี้ยวรถเข้าไปในลานจอดรถของ Iron Wings อนูปเเวะเยี่ยมดานิมกับภรรยา “นายปิดร้านเร็วขึ้น จะไปไหนวะ” ดานิมอมยิ้ม “วันนี้แม่ยายมา ต้องพาไปเที่ยวชมเมือง พวกนายไปดิ้งส์ที่ไหนมาวะ ไม่ชวนเลยนะโว้ย” ครอบครัวของดานิมแต่งตัวอย่างงดงามเพื่อออกไปเที่ยวในยามราตรี “ไปด้วยกันไหมวะ” อนูปส่ายหน้า “ไม่วันนี้จะนอนที่นี่ รู้สึกเมานิดหน่อย พรุ่งนี้ต้องไปส่งงานแต่เช้า” อนูปเดินเล่นรอบบริเวณสวนดอกไม้ด้านหลังตึก Iron Wings สภาพดอกไม้ในเรือนกระจก สวยสะพรั้งงดงาม เขาเดินผ่านดอกคอร์นฟลาวเวอร์สีฟ้าสด และ สีม่วง “ดอกไม้ประจำชาติเยอรมนี” อนูปนึกย้อนความหลังวันที่เขาเข้าแข่งขันวิ่งระยะสั้นที่เยอรมนี

        ภายในด้านหลังของสวนดอกไม้คล้ายโดมใหญ่เชื่อมคอนโดมิเนียมทั้ง 4ตึก อนูปสอดเสื้อกันหนาวพาดบ่า เขาสูดความหอมของดอกไม้นานาพันธ์ กลิ่นหอมสดชื่นทำให้อนูปคิดถึงอารีน่า ชายหนุ่มหยุดที่ทางเชื่อม ทอดสายตาออกไปไกล ความเครียดเริ่มหายไป รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์น่าชวนมอง อนูปเดินถอยหลังเพื่อจะกลับขึ้นไปห้องพัก 1909 “อู้วววว “เสียงอานีช่าดังมาจากด้านหลัง อนูปหยุดฟังอีกครั้งหนึ่ง “อนูปค่ะ” อนูปรีบหันร่างมองกลับมาที่ดวงตากลมโต เสียงเรียกพ่อของอนีช่าดังขึ้น “ครับ พ่ออุ้มแน่นอน” อานีช่าทิ้งลูกเป็ดน้อยลงในรถเข็น ชูแขนขึ้นท่าน่ารัก ใบหน้าน้อยยิ้มจนแก้มปริ “คุณมาเดินเล่น หรือว่า” อนูปอุ้มอานีช่ากอดและยกร่างขึ้นสูง “เธอร้องไห้ มองหานานีทั้งวันค่ะ พาลงมาให้เธอได้เปลี่ยนอารมณ์” อนูปจ้องมองใบหน้าของเธอด้วยความเอ็นดูและสงสารเธอ “ราชิตบอกผมว่า คุณต้องการทำงานกับเขา ผมเห็นด้วย” อารีน่าแทบไม่เชื่อสิ่งที่เธอได้ยิน “ขอบคุณค่ะ”

        “อีกไม่กี่วัน เราต้องหย่า ผมขออะไรสักอย่างได้ไหม” อนูปพยายามกลืนน้ำลายก้อนโต “อะไรเหรอคะ” อนูปวางร่างของอานีช่าลงในรถเข็น รัดเข็มขัดให้ลูกสาว “ผมขอขอเลี้ยงอานีช่าจนกว่าจะถึงวันหย่า ดูแลเธอแทนคุณระหว่างคุณไปทำงาน ผมสงสารลูก ถ้าต้องไปอยู่ในบ้านเด็กเล็ก” อารีน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งคู่สบตากันอยู่นาน นัตย์ตาคู่นี้พยายามสื่อความรักทั้งหมดในหัวใจให้อารีน่าได้รับรู้ ภายในใจของอนูปภาวนาให้เธอตอบว่าตกลง เขากลั้นลมหายใจคอยคำตอบ รอยยิ้มหวานของอารีน่าทำให้อนูปลมหายใจของเขาสะดุด “ได้ค่ะ”

        อนูปยืนตัวงอเหมือนหอบหนัก “คุณเป็นอะไรคะ” ฝ่ามือเรียวงามวางทาบที่แผงอกของเขา “ทำไมหัวใจของคุณเต้นแรงแบบนี้” มือทั้งสองเริ่มแตะที่ใบหน้าและลำคอ “ตัวไม่ร้อน คุณออกกำลังมาเหรอคะ” อนูปสอดมือรอบเอวบางของเธอ ดึงร่างของเธอแนบร่างของตนเอง “ผมไม่เป็นไร คุณทานข้าวเที่ยงหรือยัง ห้ามโกหกผม” แววตาดุของเขาทำให้อารีน่าหลบสายตา “ทาน...ไม่ลงค่ะ” อนูปโอบกอดร่างของเธอไว้แน่น “ผมจะทำอาหารค่ำให้ทาน กลับบ้านของเรากันเถอะ” อารีน่ากอดร่างของอนูปแน่น เขาผละร่างของเธอออก หันร่างเพี่อจะเข็นรถของอานีช่า อารีน่าปล่อยให้สองพ่อลูกเดินนำหน้าพอสมควร อารีน่ายืนมองแผ่นหลังของอนูป เธอวิ่งเข้าโอบกอดด้านหลังของอนูปแน่น “อนูป คุณช่วยฉันได้ไหมคะ” หัวใจของอนูปผองโตเมื่อเขาได้ยินคำขอร้องของเธอ สองมือของเขารวบมือของเธอไว้แน่น ดึงขึ้นในสัมผัสหัวใจที่เต้นแรงของเขา อารีน่าซบใบหน้ากลางแผ่นหลัง “ฉันหาทางออกไม่ได้ สับสนไปหมด คุณพาฉันออกมาได้ไหมค่ะ” อนูปแกะมือทั้งสองค่อยหันหลังกลับมาหาเธอ สองมืออุ่นโอบใบหน้าของเธอ เงยใบหน้าหวาน “พูดใหม่อีกครั้งครับ”

        “ช่วยพาฉันออกมาจากความกลัวได้ไหมคะ” ริมฝีปากของอนูปประกบลงอย่างช้าอย่างโหยหาราวกับไม่ได้สัมผัสกันนานเเสนนาน เสียงรบกวนน้อยๆ นอนมองดูพ่อกับแม่เคลียคลอกัน อานีช่ากระดิกปลายเท้าขึ้นทั้งสองข้าง “กุ๊งกิ๊งๆๆๆ” อนูปเอียงใบหน้ามองดวงตาของลูกสาว กระพริบตาพร้อมโอบร่างของอารีน่าไว้แน่น “เข้าใจกวนพ่อนะครับ” อารีน่าหัวเราะมองดูใบหน้าของลูกสาวเมื่ออนูปทำตาดุใส่เธอ

        เสียงไอดังขึ้น ทั้งคู่เงยหน้ามองขึ้น ชาร์มา ฮารีม ทั้งคู่ยืนล้อมหน้าล้อมหลังทั้งคู่ “พวกนายมาตั้งแต่เมื่อไร” ฮารีมสวมกอดอารีน่า “พวกเราตั้งใจจะมาชวนพวกคุณไปทานอาหารค่ำเดียวกัน ตอนนี้คิดว่า พรุ่งนี้ดีกว่า” ชาร์มารีบอุ่มอานีช่า “ฮารีมค่ะ เราเอาเธอไปเลี้ยงสักคืนได้ไหม ปล่อยพ่อกับแม่อยู่ตามลำพังสักคืนนะคะ” ฮารีมรับร่างของอานีช่า "ไอ้หนูตัวแสบ วันนี้ตั้งใจร้องไห้เพราะคิดถึงพ่อใช่ไหม อารีน่า ผมขอเอาเลี้ยงสักคืน พรุ่งนี้จะมาส่งแต่เช้า" อนูปหัวเราะเบาๆ "นายลองพาไปสักสิบห้านาทีก่อน ถ้ารอดก็แค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น อย่าเสี่ยงเชื่่อผมชาร์มา พวกคุณได้กลับมาก่อนเที่ยงคืนแน่นอน"