ย้อนกลับไปเล็กน้อย
หงเหมาที่กำลังทำงานตามปกติรู้สึกประหลาดใจเพราะเวลานี้มารดาของนางควรจะกำลังซักผ้าอยู่ไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงหายตัวไป?หรือมีเหตุด่วนจำเป็ที่ต้องจัดการก่อน?
แม้จะสงสัย แต่นางก็หาได้อยากรู้
เด็กสาวจึงทำงานของนางต่อไปและบังเอิญ... เส้นทางที่นางผ่านคือโรงฟืน
ตอนนั้นเองที่นางได้ยินเสียงแปลกๆดังลอดออกมาจากข้างในนั้น...
มันเป็เสียงครางกระเส่าของหญิงสาวมีอายุเสียงของชายหนุ่ม และเสียงเนื้อหนังบดกระแทกกระทบตีกัน
ที่ยิ่งไปกว่านั้น... ก็คือเสียงของผู้หญิงและผู้ชายช่างคุ้นเคยนัก!?
โดยไม่ต้องฟังซ้ำสอง
เด็กสาวก็ตระหนักได้ในทันทีว่าเป็ผู้ใดเพราะในจวนตระกูลอี้แห่งนี้มีคนอยู่น้อยนิดชนิดแบบนับนิ้วมือข้างเดียวได้!?
มันย่อมหนีไม่พ้น...แม่และนายน้อยของนาง!?
ป๊าบ! ป๊าบ! ป๊าบ!
“อ๊ะ!... อ๊า อ๊าส์!~♥”
ป๊าบ! ป๊าบ! ป๊าบ!
“นะ... นายน้อยเ้าคะ!! รุนแรงเกินไปแล้ววววว!!~~♥”
“อู๊ยยยยยยยยส์ๆๆ...!!~~♥”
“...” หงเหมาเดินเข้าใกล้อย่างช้าๆและเงียบเชียบที่สุด ลมหายใจของนางร้อนรุ่มถี่กระชั้นดวงเนตรกลมโตใสซื่อและไร้เดียงสาสั่นเทาระริก จับจ้องมองผ่านช่องแคบๆของรอยแตกของผนังไม้มองเข้าไปข้างในโรงฟืน
ณ เวลานั้น...
นางก็ได้เห็นฉากเหตุการณ์สุดน่าเหลือเชื่อเข้า!?
มารดาของนางและนายน้อยของนางทั้งสองคนที่นางทั้งเคารพรักใคร่และแอบชอบกำลังเปลือยเปล่าเรือนร่างเปิดเผยเนื้อหนังมังสาสีขาว และกอดก่ายนัวเนียกันไปมาอย่างมัวเมาในกามตัณหา!
จากมุมมองนี้...นางสามารถมองเห็นหน้าอกเต้าใหญ่ที่เด้งกระเพื่อมและลำCวยใหญ่ๆอวบๆยาวๆตรงหว่างขาของนางน้อยที่ยิ่งกว่าแขนของนางกำลังทะลวงเย็ดเด้าผู้เป็แม่ของนางอย่างดุร้ายป่าเถื่อน!
และจากแสงแดดยามกลางวันที่สาดส่องเข้ามาทำให้เด็กสาวสามารถมองเห็นพวกเขาทั้งสองคนที่กำลังเอากันในโรงฟืนได้อย่างชัดแจ้งถนัดเต็มๆตา!
‘อึก...’
‘ท่านแม่กับนายน้อย?นี่มัน... เป็ไปได้ยังไง? เป็ไปไม่ได้!’ หงเหมาตัวสั่นเครืออารมณ์ความรู้สึกต่างๆประเดประดังขึ้นมาในหัวใจของนาง ทั้งผิดหวัง สิ้นหวังและเศร้าโศกเสียใจ
แต่พอหวนคิดถึงคำพูดของมารดาคนก็เริ่มเข้าใจบางอย่าง
สถานะของนางคือบ่าวทาสในจวนแห่งนี้เป็เพียงสาวใช้ที่กำเนิดจากสาวใช้อีกคน แม้นายท่านจะเอ็นดูและเมตตานางไม่ได้มองเห็นเป็คนอื่นคนไกล แต่อย่างไรก็ตาม... นางก็ยังเป็สาวใช้อยู่วันยังค่ำ
ใช่แล้ว... สาวใช้คนรับใช้ในจวนแห่งนี้
บ่าวทาสของนายท่าน
การต้องยอมรับและเข้าใจมันอาจจะดีซะกว่า?
เพราะนางมีหน้าที่ปรนนิบัติดูแลนายท่านผู้เป็เ้านายไม่ว่าจะยามฟ้าสว่างหรือยามฟ้าราตรี กระทั่งเื่บนเตียง... ก็ย่อมต้องไม่ต่าง ต้องให้นายท่านของนางพึงพอใจและผ่อนคลายอารมณ์กังวล
นี่คือ...
หน้าที่ของนางและแม่ของนาง!
‘ท่านแม่...ข้าเข้าใจแล้วเ้าค่ะ’
หงเหมาพอคิดได้แบบนั้นนางก็คล้ายจะเข้าใจและยอมรับได้เด็กสาวแปรเปลี่ยนจากความผิดหวังมาเป็คาดหวังและเฝ้ารอคอยแทน ขณะที่จ้องมอง... มองแม่ของนางกำลังเย็ดเอากำลังรับใช้Cวยของนายน้อยอี้ชิง!
เรือนกายอ่อนเยาว์ของเด็กสาววัยแรกแย้มบิดส่ายไปมามือและนิ้วเริ่มคลึงเค้นไปตามหน้าอกเต้าน้อยและหว่างขาเนินหน่าว
......
บล๊อบ!~♥ (เสียงCวยหลุดจากหี)
“อู๊วววร์~♥ นายน้อยเ้าค่ะ...♥”
“แฮ่ก แฮ่ก...♥”
หงเฉียงนอนเอนกายอย่างหมดเรียวหมดแรงเรือนกายขาวนวลเปลือยเปล่าของนางผุดพรายเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อร้อนลมหายใจถี่หอบอย่างเหน็ดเหนื่อยคนได้แต่นอนอิงแขนแกร่งของชายหนุ่มไว้อย่างอ่อนกำลัง
นางหมดสภาพหลังโดนนายน้อยจับเย็ดไป 3น้ำ
แถมยังโดนแตกในคาหีอีก
ด้วยCวยใหญ่ๆอวบๆยาวๆดุจแขนมนุษย์ท่อนหนึ่งนั่นย่อมยากนักที่ร่างกายอันเปราะบางของนางจะทานทนรับไหว
นางเหลือบมองไปที่หว่างขาเห็นร่องหีฉีกๆบานๆที่ยังพ่นน้ำCวยขาวออกมาเป็สายๆลูกๆคนก็อดหนักใจมิได้ เพราะมันแหกบานเพียงนี้เลย? แล้วเช่นนี้... คงจะหลวมกว้างจนเย็ดกับCวยของผู้ใดไม่ได้แล้ว นอกจากนายน้อยของนาง
“ท่านเหนื่อยไหม?นอนพักก่อนเถอะ” อี้ชิงพอเสร็จกิจกามก็สุขสบายตัวยิ่งเขาลุกขึ้นยืน เช็ดทำความสะอาดร่างกายด้วยผ้าสะอาดและสวมใส่อาภรณ์เสื้อผ้าชุดเดิม
มองนายน้อยที่ทั้งหล่อเหลาทั้งCวยใหญ่และทั้งเย็ดดุใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างมีเสน่ห์ของสาวใช้วัยกลางคนก็พลันเอียงอาย
แต่คนก็หวนคิดถึงใบหน้าของลูกสาวขึ้นมาได้จึงลองเสี่ยงพูดอ้อนวอนกับเขา “นายน้อย...ข้ารู้สึกว่า... ลูกสาวของข้า นางแอบชื่นชอบท่าน หากท่านตกลงรับนางไว้ และ...อ่อนโยนกับนาง ข้าจะยินดีและขอบคุณท่านมาก”
ฝีเท้าของชายหนุ่มหยุดชะงัก
คิ้วของเขาเลิกขึ้นแต่ก็ไม่ได้ประหลาดใจนัก เพราะเขาจับพิรุธได้นานแล้ว ว่าหงเหมานั้นแอบรักเขาไม่ว่าจะในมุมมองของพี่ชายและน้องสาว หรือบ่าวกับนาย หรือชายกับหญิงก็ตามนางก็ข้ามขั้นด้านอารมณ์ไปนานแล้ว
เนื่องจากประสบการณ์รักของเขานั้นไม่น้อยไฉนจึงมองไม่ออกว่านางกำลังคิดอะไรอยู่?
แต่แบบนี้ก็ดีเพราะไม่จำเป็ต้องเก็บเป็ความลับต่อนาง
“เข้าใจแล้ว” อี้ชิงให้สัญญากับป้าเฉียง แล้วเดินออกไปจากโรงฟืน
ระหว่างนั้น...เขาพบเจอกับเรือนกายในชุดอาภรณ์สีเขียวกำลังยืนนิ่งอยู่ตรงกำแพงหินไม่ห่างจากโรงฟืนนัก ดวงหน้าอ่อนเยาว์และน่ารักนั่นแดงซ่านขวยเขินและประหม่านางไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็ลูกสาวของป้าเฉียง...
หงเหมา
พอพบนางคนก็เดาได้เลยว่านางคงเห็นฉากนั้นเข้าให้แล้วแน่ๆ
“เสี่ยวเหมาบังเอิญจริง” ชายหนุ่มยิ้มบาง สีหน้าของเขาอ่อนโยนและอบอุ่นยิ่งประกอบกับใบหน้าหล่อเหลาและโชคชะตาหมื่นดอกท้อ์ทำให้เขาดูหล่อและมีเสน่ห์ดึงดูด ล่อลวงให้เด็กสาวต้องใจสั่นเต้นระรัว
“นะ... นายน้อย!? นั่นสินะเ้าคะ ช่างบังเอิญยิ่ง!”
หงเหมาตอบกลับอย่างเคอะเขิน แสร้งทำเป็ไม่รู้ไม่ทราบเช่นกันแม้นางจะพยายามข่มอารมณ์ข่มกายไว้ แต่สายตานั้นกลับทรยศและไม่นิ่งแอบเหลือบมองที่เป้ากางเกงของชายหนุ่มเบื้องหน้าของนางหลายครา
นั่นเพราะเมื่อไม่กี่เค่อก่อนมันยังทะลวงอยู่ในตัวของมารดานาง
เด็กสาวยากจะลบลืมภาพนั้นได้เลย
“หึหึ” อี้ชิงหัวเราะเบาๆ เขาใช้มือลูบศีรษะของหงเหมาอย่างปลอบประโลมน้ำเสียงของเขานั้นแฝงความหยอกล้อเล็กๆน้อยๆ “เสี่ยวเหมาเ้าโตขึ้นมากจริงๆ อีกไม่ช้าก็คงเป็สาวแล้วมีผู้ชายคนใดที่โชคดีได้ตบแต่งกับเ้ากันนะ?”
“ข้า...” ััที่อบอุ่นจากฝ่ามือของเขา พวงแก้มนวลของเด็กสาวยิ่งแดงมากกว่าเดิมนางก้มหน้างุด มิกล้ามองหน้าสบตากับนายน้อยของนาง เพราะนางคงไม่สามารถตอบกลับได้ว่าบุรุษที่นางพึงใจคือเขา
“โอ้? จริงสิ” ชายหนุ่มเพิ่งนึกขึ้นได้ เขาจำได้ว่าในบรรดายาวิเศษนอกเหนือจากโอสถรักษารากฐาน ไป๋หลงยังหลอมกลั่นโอสถอีกเม็ดขึ้นมา
ยาชิงหยุน ระดับมนุษย์ขั้นต่ำ
มันคือยารักษาและฟื้นฟูร่างกาย ฟื้นกำลังเยียวยาอาการปวดเมื่อยและฟกช้ำต่างๆ มันไม่เพียงมีผลกับผู้ฝึกตนเท่านั้น แต่ยังให้ผลลัพธ์ที่ดีมากกับมนุษย์ธรรมดาที่ไร้ตบะบ่มเพาะด้วยเช่นเดียวกัน
คิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มจึงหยิบยาชิงหยุดมอบให้หงเหมาไป 4 เม็ด
“เสี่ยวเหมา”
“เ้าทำงานหนักมาทั้งวัน คงเหนื่อยแย่ นี่คือยาฟื้นฟูจงรับไว้เถอะ”
“นี่... นี่คือโอสถวิเศษหรือเ้าคะ!? ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกเ้าคะ!” นางใเพราะของสิ่งนี้ล้ำค่ามาก มันมีค่ามากเกินกว่าที่นางซึ่งเป็เพียงสาวใช้ต่ำต้อยจะรับไว้ได้!
แล้วยิ่ง... 4 เม็ด!?
ยาวิเศษ 4 เม็ด!?
มูลค่าของมันจะมากมายเพียงไหนกัน!?
อี้ชิงหัวเราะเบาๆเขาดันมือของนางกลับไปอย่างนุ่มนวลและยังโน้มน้าวด้วยเหตุผลต่อไปอีกว่า “รับไว้เถอะ แม่เ้าหกล้มในโรงฟืน ยัง้ายารักษาอยู่นะ”
“...เ้าค่ะ ขอบคุณนายน้อยที่ห่วงใย” ได้ยินดังนั้น หงเหมาก็ไม่อาจปฏิเสธน้ำใจได้อีกนางได้แต่พยักหน้าอย่างเชื่อฟังพร้อมพวงแก้มที่แดงก่ำจนแทบะเิก่อนจะเร่งอำลาและขอตัวไปดูแลมารดาของนางที่ได้รับาเ็(?)
286
