ตอนที่ 8 องครักษ์
//วันต่อมา//
หลังจากที่เมื่อคืนริโอน่าได้พูดคุยกับเทรย์เวอร์เกี่ยวกับเื่มิติแห่งนี้ ริโอน่าได้รู้เื่ราวเพิ่มเติมจากที่เธอไม่เคยได้รู้ เทรย์เวอร์เล่าเื่ของออบรีย์ให้เธอได้ฟัง เธอรู้สึกแปลกใจอย่างมากเกี่ยวกับเื่ที่เทรย์เวอร์เล่า ซึ่งเื่พลังของออบรีย์นั้นในความทรงจำขององค์หญิงไม่ได้บอกเกี่ยวกับเื่นี้เลยแม้แต่น้อย
เธอจึงเกิดความสงสัยว่าที่จริงแล้วองค์หญิงมีอะไรปิดบังเธออยู่รึเปล่า เธอกำลังคิดว่าภาพในหัวที่เธอเห็นมาทั้งหมดก่อนหน้านี้ มีเื่จริงกี่ส่วนและเื่ไหนที่เป็เื่โกหกกันแน่
เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าองค์หญิงหรือองค์ชายกันแน่ที่กำลังปั่นหัวเธออยู่ แม้ว่าตอนนี้เธอจะอาศัยอยู่ที่นี่ได้หลายวันแล้วแต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย เธอไม่รู้เกี่ยวกับใครเลย ทั้งองค์หญิง องค์ชายหรือแม้แต่คนที่อยู่ใกล้ตัวเธอมากที่สุดอย่างลูซี่ เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าภาพที่บอกว่าทุกคือคนดีหรือไม่ดี มันเป็เื่จริงมากน้อยแค่ไหน
ความกังวลที่มีทั้งหมดเริ่มบั่นทอนจิตใจของเธออีกครั้ง เธอรู้สึกว่าเธอไม่เหมาะกับที่แห่งนี้เลยแม้แต่น้อย เธออยากกลับไปโลกเดิม และเธอกำลังคิดว่าถ้าหากองค์หญิงมีพลังแห่งความฝันที่เชื่อมโลกอื่นได้ งั้นที่เธอต้องมาอยู่ที่นี่ก็อาจจะเป็เพราะองค์หญิงก็ได้ ถ้าอย่างนั้นองค์หญิงอาจจะพาเธอกับไปได้ และในโลกเดิมของเธอ เธออาจจะยังมีชีวิตอยู่ก็เป็ไปได้
ริโอน่าเริ่มตั้งเป้าหมายขึ้น เธอจะออกตามหาวิธีที่จะทำให้ได้พบองค์หญิง เพื่อที่เธอจะได้กลับไปยังโลกเดิมของเธอ
//ศาลาริมน้ำ//
ร่างกายััถึงความสงบที่ล้อมรอบบริเวณนั้น เสียงคลื่นกระทบฝั่งแ่เบาเป็ท่วงทำนอง ซึ่งเชื้อเชิญให้ทุกคนที่มาพักผ่อนดำดิ่งสู่บรรยากาศอันเงียบสงบ ท่ามกลางศาลาที่มีโครงสร้างที่สวยงาม ที่เป็ร่มเงาบดบังแสงแดดจากดวงอาทิตย์ ริโอน่าเอนหลังและชื่นชมกับสภาพแวดล้อมอันน่าพึงพอใจของที่นี่ บรรยากาศทำให้เธอสงบใจได้ในเื่ที่กำลังคิดอยู่ตอนนี้
ริโอน่านั่งอยู่ที่ศาลาเพียงลำพัง ส่วนลูซี่สาวใช้คนสนิทได้กลับเข้าไปในคฤหาสน์ เพื่อไปเก็บจานและเครื่องครัวที่ใส่อาหารกลางวันของทั้งคู่ ที่ได้ร่วมกันทานอาหารไปเมื่อครู่ภายใต้ศาลาแห่งนี้
//ฝั่งองค์ชายที่กำลังนั่งอยู่ห้องทำงานชั้นที่หก//
เทรย์เวอร์ที่ใจจดใจจ่ออยู่กับการจัดการงานที่ตนต้องทำเป็ประจำอยู่แล้ว ซึ่งในหัวของเขาก็ไม่วายนึกถึงเื่ที่เขาได้คุยกับริโอน่าไปเมื่อคืน เขายังคงรู้สึกสงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้น
"ถ้าหากคนนี้ไม่ใช่ริโอน่า... แล้วถ้างั้นตัวจริงไปไหน"
"พลังแห่งความฝันงั้นหรอ..? หรือว่า..."
เทรย์เวอร์พูดขึ้นกับตัวเองอย่างเบาๆเพื่อที่จะหาคำตอบของเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ซึ่งเขานั้นไม่แน่ใจในพลังขององค์หญิง แต่เขาเคยได้ยินมาก่อนว่าพลังที่แท้จริงของพลังแห่งความฝันนั้น สามารถนำฝันไปทำอะไรก็ได้หรือแม้แต่กำหนดฝันให้ปรากฏอยู่ในโลกของความจริงได้
เขาเริ่มสงสัยแล้วว่า เขาด้วยรึเปล่าที่ถูกพลังของนางเล่นงานอยู่ เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า จริงๆแล้วความทรงจำของเขากับองค์หญิงเป็เื่จริงหรือเป็ความฝันที่ถูกดึงออกมาใช้งานกันแน่
"หายไปอยู่ที่ไหนกันแน่นะริโอน่า.." เขาพึมพัมออกมาตามลำพัง
ท่ามกลางความคิดที่ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง เทรย์เวอร์พยายามหลับตาลงเพื่อพักสายตาและพักความคิดที่เริ่มไม่มีที่สิ้นสุดของตน
-สิบนาทีต่อมา-
"องค์ชาย... องค์ชายตื่นได้แล้วครับ" บารอนใช้เสียงปลุกเขา
"อือ.." เขาค่อยๆลืมตาขึ้น "มีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรอ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่งัวเงียเล็กน้อยพร้อมทั้งขยี้ตาของตัวเองเบาๆ
"ไคโร มาที่นี่ครับ"
"ฮะ!! เ้าว่าไรนะ" เขาตื่นเต็มตามทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น
"ไคโรครับ เขามาถึงที่นี่แล้ว ตอนนี้เหมือนว่ากำลังจะไปหาองค์หญิงที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ที่ศาลาริมแม่น้ำ" บารอนพูดอย่างเรียบๆ
"เ้าบ้านั่น!! ทำไมเขาถึงมาที่ล่ะ" เทรย์เวอร์ถามอย่างหงุดหงิด
"ผมก็ไม่ทราบรายละเอียดครับ แต่ดูเหมือนว่า องค์หญิงจะส่งสารไปบอกให้เขามาที่นี่"
"ริโอน่าน่ะหรอ...?"
บารอนพยักหน้าตอบกลับ
เทรย์เวอร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมทั้งเดินออกไปจากห้องทันที
บารอนที่มองการกระทำของเทรย์เวอร์เขาจึงส่ายหัวเบาๆและรีบเดินตามเ้านายของเขาออกไปทันที
ริโอน่าที่กำลังนั่งรับลมเย็นๆอยู่ท่ามกลางคลื่นสายน้ำที่ไหลผ่านไปอย่างเบาบาง เธอที่นั่งอย่างสบายใจนั้น ไม่ทันได้สังเกตว่าในขณะนี้คลื่นลูกใหญ่กำลังจะคืบคลานเข้ามาใกล้ๆเธอ
"ท่านริโอน่า.." เสียงที่เหมือนจะคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง
ริโอน่าเอียงตัวกลับหลังหันเล็กน้อย เพื่อมองไปยังเ้าของเสียงที่เหมือนจะคุ้นแต่ก็ไม่คุ้นนั่น
"....." ริโอน่าเบิกตากว้าง
เมื่อพบคนที่ทำให้ใ เธอจึงรีบยืนขึ้นเพื่อมองเขาให้แน่ใจว่าใช่คนที่เคยพบหรือไม่
เขาสบตาที่มีความสงสัยอยู่เต็มไปหมดของเธอ
"ไม่พูดอะไรหน่อยหรอครับท่านริโอน่า" เขาถามเธอ
"เอ่อ... โทษที เราใที่เจอเ้าน่ะ" เธอตอบด้วยความสงสัย
"ขอโทษที่ทำให้ในะครับท่านริโอน่า" เขาพูดพร้อมกับค่อยๆนั่งคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้น เพื่อเป็การแสดงความเคารพ
ริโอน่าใเล็กน้อยเพราะยังไม่คุ้นชินกับการแสดงความเคารพเช่นนี้
"อะ!! ลุกขึ้นเถอะ" เธอกล่าวอย่างไม่รอช้า
"ท่านดูใที่เห็นผมนะครับ" เขาพูดพร้อมกับค่อยๆยืนขึ้น
"กะ...ก็นิดหน่อย เราใที่เ้ามาที่นี่เร็วเกินไปมากกว่า"
เขาหลบสายตาเล็กน้อย "เอ่อ... คือผม... ผมออกมาล่าสัตว์ในป่าแถบๆอาณาจักรนี้พอดี ก็เลยได้รับสารที่ท่านส่งมา"
เขาเงยหน้าขึ้นหลังพูดจบพร้อมกับหลับตาลงและฉีกยิ้มออกมา
"แต่มาที่นี่ได้ในวันต่อมาเลยงั้นหรอ..?" เธอเอียงหัวเล็กน้อย
"แน่นอนสิครับ เื่ของท่านสำคัญสำหรับผมเป็อันดับแรกอยู่แล้ว" เขายังคงส่งยิ้มให้เธอไม่หยุด
"งั้นหรอ..." เธอพยักหน้าเพื่อบอกไปพลางๆว่าเข้าใจ
"เลิกยืนได้แล้ว มานั่งก่อนสิ!!" เธอชี้นิ้วไปทางเก้าอี้ที่ว่างอยู่ข้างๆเก้าอี้ของเธอ
เขาโค้งคำนับเล็กน้อยแล้วค่อยๆเดินมานั่งที่เก้าอี้ตามที่เธอบอก
ริโอน่าที่เห็นเขาเดินมานั่งตามที่บอกแล้ว เธอจึงรีบนั่งลงตามทันที เธอรู้อยู่แล้วว่าผู้ชายคนนี้คือใคร แต่เธอแปลกใจเล็กน้อยที่ในความทรงจำของชายคนนี้ มีเพียงรูปลักษณ์ที่ยังเป็วัยราวๆสิบแปดสิบเก้าเอง แต่ชายที่อยู่ตรงหน้าของเธอกับมีรูปร่างหน้าตาที่เหมือนชายหนุ่มวันเดียวกันกับเธอ
เธอไม่กล้าเอ่ยถามอายุของเขา เพราะกลัวว่าเขาอาจจะจับได้ว่าที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาเคยรู้จัก
"ท่านมีเื่อะไรไม่สบายใจรึเปล่าครับ ถึงเรียกให้ผมมาหาถึงที่นี่" เขาเปิดบทสนทนาก่อนทันที
"อ๋อ... ก็ใช่แหละ เรามีเื่อยากปรึกษากับเ้า ตอนแรกเรานึกว่าเ้าอยู่ที่อาณาจักรโอเรียนน่าซะอีก ก็เลยคิดว่าคงอีกหลายวันกว่าเ้าจะมาที่นี่"
เขาลังเลที่จะตอบเล็กน้อยเพราะว่าเขาแอบมาอยู่ที่อาณาจักรแห่งนี้ราวๆหนึ่งเดือนได้แล้ว เนื่องด้วยเหตุผลก็คืออยากที่จะมาอยู่ใกล้ๆองค์หญิง
"เอ่อ... ฮ่ะๆ ไหนๆตอนนี้ผมก็มาแล้วงั้นเรามาคุยเื่ที่ว่ากันเถอะครับ" เขากลบเกลื่อนด้วยการหัวเราะและอมยิ้มเบาๆ
ริโอน่าเห็นท่าทีของเขาเธอก็เลยรู้สึกสงสัยนิดหน่อย ชายที่อยู่ตรงหน้ามีอะไรปิดบังเธออยู่รึเปล่า เขามีนิสัยที่ค่อนข้างตรงข้ามกับใบหน้าของเขาเล็กน้อย ชายคนนี้เป็องครักษ์ขององค์หญิงที่เคยสนิทกันมากๆใน่วัยเด็ก เขาจะคอยตามไปปกป้ององค์หญิงทุกที่ ชื่อของเขาก็คือ "องครักษ์ไคโร"
เขามีรูปร่างค่อนข้างผอม แต่ความสูงนั้นทำเอาสะดุดตาไม่น้อย เขาสูงราวๆร้อยแปดสิบหกเซน เขามีผมสีแดงที่ค่อนข้างยาวราวกับผู้หญิง ผมด้านหน้ามีการแบ่งปันสัดส่วนที่สั้นยาวไล่ตามระดับพร้อมทั้งแสกกลางด้านหน้า ั์ตาของเขาดูสวยและน่ากลัวไปพร้อมๆกันเพราะั์ตาคู่นั้นเป็สีแดงมรกตที่ดูเหมือนจะเป็ั์ตาที่หายากด้วย ส่วนใต้ตาของเขามีไฝเสน่ห์อยู่หนึ่งจุดบวกกับหางตาของเขาที่ราวกับตาของเหยี่ยว ทุกอย่างมันช่างเหมาะเจาะลงตัวจนทำให้เขามีใบหน้าที่ดูน่าเกรงขามมากๆ
แต่ถ้าจะให้กล่าวตามความจริงก็คือ เขาหล่อมากๆพอๆกับความน่ากลัวของเขาเช่นกัน วินาทีที่เขาหลับตาแล้วฉีกยิ้มออกมาก่อนหน้านี้ทำให้ริโอน่ารู้สึกหลงใหลไปพร้อมๆกับหวาดกลัว วินาทีนั้นเธอนึกถึงใครคนหนึ่งที่เคยทำงานด้วยอยู่ที่โลกเดิม เขามักจะปลิดชีพศัตรูอย่างโเี้ด้วยรอยยิ้มแบบนี้เสมอ
"เอาล่ะ งั้นเราเข้าเื่หน่อยแล้วกันนะ เราอยากให้เ้าช่วยส่งคำพูดของเราไปให้ท่านพ่อที เรากลัวว่าถ้าเขียนจดหมายไป ท่านอาจจะไม่เชื่อ เราก็เลยเรียกเ้าที่ดูสนิทกับท่านพ่อให้ช่วยจัดการให้"
"ได้สิครับ ท่านอยากให้ผมบอกอะไรงั้นหรอ" เขาตั้งใจฟังเธออย่างจริงจัง
ริโอน่าก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมกับลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ย
"เราว่าจะถอนหมั้นเทรย์เวอร์น่ะ.."
เขาที่รอคำตอบของเธอชะงักไปชั่วครู่
"พูดจริงหรอครับท่านริโอน่า"
"อืม!! เราพูดจริง" ริโอน่ายิ้มเจื่อนๆออกมา
ผิดกับไคโรที่ยิ้มออกมาอย่างดีอกดีใจจนออกหน้าออกตา
"อา!! ถ้าท่านพูดจริงผมจะรีบกลับไปจัดการให้เลยครับ ท่านไม่ต้องกังวลนะครับ ท่านฟีนิกซ์จะต้องจัดการเื่นี้ให้เสร็จภายในเวลาอันสั้นแน่นอนครับ.." เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้นมาก
"อ๋อ!! งั้นหรอ" ริโอน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย "เ้าจะไม่ถามหน่อยหรอว่าทำไมเราอยากถอนหมั้น.."
"เอ๊ะ!! ผมไม่อยากรู้หรอกครับว่าท่านทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร เพราะสิ่งนี้คือสิ่งที่ผม้ามานานแล้วเหมือนกัน"
"...หมายความว่าไง"
"หมายความว่า... สิ่งที่ท่านตัดสินใจคือสิ่งที่ถูกแล้วไงครับ"
"มีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรอ...?" เธอเริ่มขมวดคิ้วเพราะเริ่มไม่เข้าใจ
"ท่านถามผมหรอครับ... " ไคโรยกมือขึ้นจับที่คอเบาๆพร้อมกับเอียงหัวลงเล็กน้อยและมองไปที่ริโอน่า "นี่หรือว่า...ไม่ใช่อีกแล้ว?"
"ไม่ใช่อะไรงั้นหรอ..?" ริโอน่าเริ่มสนใจคำพูดของเขา
ไคโรเริ่มมองไล่ั้แ่หัวจรดคางของเธอ เขาปล่อยมือออกจากคอแล้วค่อยๆขยับนั่งตัวตรง และเอียงคอเล็กน้อย สายตาของไคโรเริ่มเปลี่ยนไปจนรู้สึกว่ามันน่ากลัวขึ้นกว่าปกติ
เขามองริโอน่าอย่างจริงจัง และเสียงภายในใจของเขาก็ดังขึ้น... "ไม่ใช่จริงๆด้วยสิ" เขารู้แล้วว่าเธอที่อยู่ต่อหน้าไม่ใช่องค์หญิงที่เขาคอยรับใช้ เขาเริ่มมองเธอที่อยู่ตรงหน้าด้วยความโมโห
"ใคร!! ใครให้เ้ามาอยู่ในร่างของท่านริโอน่า" เขาเอ่ยด้วยความเ็าและแววตาอันเยือกเย็น
ริโอน่าชะงักทันที
"นะ...นี่เ้า หมายความว่ายังไง" เธอพยายามทำเป็ไม่รู้
"เลิกทำเป็ไม่รู้ได้แล้ว เ้ามาทำอะไรกับร่างของคนอื่น"
"เอ่อ... " ริโอน่าถอนหายใจออกอย่างเบาๆ
"ก็เพราะองค์หญิงของเ้านั่นแหละ ที่ทำให้เราต้องมาอยู่ที่นี่"
เขาถอนหายใจออกมาทันที "นั่นสินะ!! คนธรรมดาอย่างเ้าคงไม่มีทางทำอะไรท่านริโอน่าเพื่อแย่งร่างของนางมาได้อยู่แล้ว"
"ก็คงงั้น... ทีนี้ก็เลิกจ้องเราอย่างกะจะฆ่ากันซะที"
"ข้าไม่คิดจะฆ่าเ้าอยู่แล้ว ยังไงเ้าก็อยู่ในร่างของท่านริโอน่า เพราะงั้น ข้าไม่มีทางแตะต้องเ้าหรอก" เขาเริ่มค่อยๆปล่อยวางสายตาที่จ้องเธออย่างช้าๆ
"งั้นหรอ ค่อยวางใจหน่อย เพราะถ้าต้องสู้กับเ้าคงเหนื่อยมากแน่ๆ" เธอพึมพัมเบาๆ อย่างโล่งใจ
"สู้หรอ? นี่เ้าคิดจะสู้กับข้างั้นหรอ" เขาหัวเราะเบาๆพร้อมพูดต่อไปว่า...
"อย่างเ้าเนี่ยนะ... หึ!!"
"....."
ริโอน่านิ่งไปครู่หนึ่ง เพราะเธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เธอคิดไว้แล้วว่าชายคนนี้น่ากลัวและก็เป็แบบนั้นจริงๆ ตอนแรกที่เจอเขา เขามีรอยยิ้มออกมาตลอด พอรู้ว่าเธอไม่ใช่องค์หญิงเท่านั้นแหละ สีหน้า แววตาหรือแม้แต่คำพูดก็เปลี่ยนไปทั้งหมด ราวกับคนละคน
ริโอน่าไม่อยากจะเถียงเพื่อต่อความยาวสาวความยืดในเื่ที่ไม่ใช่ธุระสำคัญ เธอจึงไม่ถือสาเอาความเื่ที่ไคโรเสียงมารยาทกับเธอไปเมื่อกี้
"เอาเถอะ!! ช่างเื่นั้นก่อนล่ะกัน ว่าแต่... เ้ารู้แล้วว่าเราไม่ใช่องค์หญิง ถ้างั้นเ้าจะไม่ทำตามคำขอของเรารึเปล่า..?"
"ก็ไม่นิ!! ข้าจะทำตามที่เ้าบอก" เขายิ้มเ้าเล่ห์ออกมา
"จริงหรอ..?" เธอใที่เขายอมทำตาม
"จริงสิ!! ข้าน่ะ เป็องครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ของท่านริโอน่านะ ท่านริโอน่าขอมาทั้งที ข้าก็ต้องจัดการให้อยู่แล้ว"
ริโอน่าหรี่ตาขมวดคิ้วทันที พร้อมทั้งส่ายหัวเบาๆอย่างสิ้นหวัง
"เราจะเชื่อเ้าดีไหมเนี่ย!!"
"เอาน่า ข้าจะจัดการทุกอย่างเอง เ้าก็แค่รักษาร่างกายของท่านริโอน่าให้ดีก็พอ อย่าให้มีรอยขีดขวนแม้แต่นิดล่ะ ไม่งั้นเราจะจัดการเ้าแน่" เขาเตือนเธอด้วยน้ำเสียงที่ราวกับขู่เล็กน้อย
"เราก็ไม่ได้กลัวขนาดนั้นเถอะ.." เธอพูดพึมพัมกับตัวเอง
"ฮะ!! เ้าว่าไงนะ!!" เขาถามเพราะไม่ได้ยินที่เธอพึมพัม
เธอกระตุกไหล่ทันที "เปล่านิ.."
"งั้นก็แล้วไป เ้ารับปากเราแล้วนะว่าจะดูแลร่างกายของท่านริโอน่าให้ดี ห้ามให้ใครแตะต้องเด็ดขาด รวมถึงองค์ชายด้วย.."
"..."
"เราทำไมงั้นหรอ... ไคโร!!" เสียงแทรกขึ้นระหว่างการสนทนา
ริโอน่าและไคโรต่างมองไปทางเดียวกัน เ้าของเสียงยืนอยู่ด้านหลังของริโอน่า เขายืนอยู่ทางขึ้นศาลาและกำลังทำท่าทางเหมือนกำลังหายใจหอบหน่อยๆ เหมือนคนที่เพิ่งวิ่งเสร็จ
"โอ้!! นั่นท่านเทรย์เวอร์ไม่ใช่หรอครับ" ไคโรแสยะยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับลุกขึ้นยืนและเดินไปหาเทรย์เวอร์
"ไงครับ สบายดีไหมครับ" ไคโรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงถากถาง
"ก็คงสบายไม่เท่าเ้าหรอก" เทรย์เวอร์พูดด้วยเสียงที่ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่
ทั้งคู่สบตากันอย่างเชือดเฉือน แม้ต่างคนต่างจะไม่เอ่ยอะไรต่อ แต่ภายในจิตใจนั่นได้เกิดการต่อสู้กันระหว่างทั้งคู่ไปแล้ว
974
