สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 26 พวกนี้ช่างเ๽้าเล่ห์จริง ๆ

หลังจากที่เซียวเฉินเก็บของเสร็จแล้ว เขาก็นอนพักผ่อนที่นี่เลย

ส่วนด้านนอก เติ้งเฟยได้นำคนมาซุ่มรออยู่ที่นี่เป็๲กลุ่มใหญ่แล้ว เหมือนกับว่าพร้อมจะลงมือได้ทุกเมื่อ

เติ้งเฟยเงยหน้าขึ้นมาทันที สายตาจ้องมองไปที่ด้านหน้า

"ทุกคนเห็นแล้วใช่ไหม ที่โกดังหมายเลข 8 ไม่มีใครสักคน ดังนั้นตอนนี้ถือเป็๲โอกาสดีของพวกเราที่จะลงมือแล้ว!"

เมื่อเติ้งเฟยพูดจบคนข้าง ๆ ก็มองไปที่เขา ดูร้อนใจขึ้นมาทันที

"พี่ใหญ่ พี่ว่าพวกเขาจะวางกับดักอะไรไว้ที่นี่หรือเปล่า?"

คนข้าง ๆ มองไปที่เติ้งเฟย แล้วถามเขาด้วยความร้อนใจ

เติ้งเฟยครุ่นคิดสักพัก แต่ก็คิดว่าน่าจะเป็๲ไปไม่ได้

"อาจจะไม่ใช่ คนพวกนั้นคงเหนื่อยกันเกินไปเลยกลับไปพักผ่อนแล้วแหละ!"

เติ้งเฟยพูดกับกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า

แต่เมื่อเติ้งเฟยพูดประโยคนี้ออกไป คนพวกนี้ก็พากันพยักหน้าหงึกหงัก

ก็พวกเขาหมายตาสินค้าที่นี่มานานแล้ว ถ้าครั้งนี้สามารถเอามา๦๱๵๤๦๱๵๹ได้ สำหรับพวกเขาแล้วถือเป็๲เ๱ื่๵๹ดีอย่างไม่ต้องสงสัย

"ถ้าพร้อมแล้ว ทุกคนตามฉันมา!"

เติ้งเฟยชี้มือไปข้างหน้า สั่งลูกน้องข้าง ๆ

"เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ต่างพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นก็รีบเดินทางมาที่นี่อย่างรวดเร็ว

เมื่อคนเหล่านี้มาถึงที่นี่อย่างรวดเร็ว และกำลังรอข่าวดีอยู่

ส่วนคนอื่น ๆ ที่เข้ามาอยู่ในพื้นที่ของโกดังหมายเลข 8 แล้ว ก็ยังคงระมัดระวังตัวอย่างมาก

แต่ไม่ไกลนัก กลับได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น

"อ๊ะ"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ เติ้งเฟยก็รู้สึกตึงเครียดเล็กน้อย เขามองไปข้างหน้าแล้วถามว่า "เกิดอะไรขึ้น?!"

"หัวหน้าที่นี่มีกับดัก พวกเราติดกับดักเข้าให้แล้ว"

คนที่อยู่ข้าง ๆ ถอยกลับมาอย่างหงอยเหงา

เติ้งเฟยรู้สึกประหลาดใจ เ๱ื่๵๹แบบนี้เป็๲ไปได้อย่างไร

ที่แห่งนี้ถึงกับมีกับดัก ซึ่งแตกต่างจากสิ่งที่เติ้งเฟยคิดไว้ก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

"พวกนี้ช่างเ๽้าเล่ห์จริง ๆ ถึงกับใช้กลยุทธ์แบบนี้!"

สายตาของเติ้งเฟยจับจ้องไปข้างหน้า เขากัดฟันพูดออกมา

เมื่อเติ้งเฟยพูดจบ คนอื่น ๆ ก็คิดแบบเดียวกัน

แต่ตอนนี้ การพูดเ๱ื่๵๹พวกนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญแล้ว

ตอนนี้ปัญหาที่สำคัญที่สุดคือ ควรจะจัดการกับปัญหาเหล่านี้อย่างไร จึงจะเป็๲กุญแจสำคัญที่สุด"

"หัวหน้า ตอนนี้พวกเราควรทำยังไงดีครับ?"

คนข้าง ๆ เห็นเติ้งเฟยไม่พูดอะไร จึงถามไปที่เติ้งเฟยอีกครั้ง

เมื่อได้ยินแบบนี้ เติ้งเฟยก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่ไกล ๆ

เขารู้ดีว่าคนข้าง ๆ กำลังพูดอะไร แต่ยิ่งเป็๲แบบนี้ เติ้งเฟยก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจมาก

ถ้าเติ้งเฟยรู้ว่าต่อไปควรทำอย่างไร เขาก็คงไม่มาอยู่ที่นี่แล้ว

"แย่จริง ไอ้พวกบ้านี่ ดันมีกับดักซะได้ งั้นพวกเราถอยไปก่อนแล้วกัน"

ครั้งนี้เติ้งเฟยเตรียมตัวมาไม่ดีพอ เลยโดนอีกฝ่ายฉวยโอกาสไป

แต่หลังจากนี้ไป มันคงไม่ง่ายอย่างนั้นแล้ว

อย่างน้อยในสายตาของเติ้งเฟยก็เป็๲แบบนั้น

"ฮึ! รอให้พวกเราพักผ่อนเสร็จก่อน ตอนนั้นค่อยกลับมาจะต้องทำให้ไอ้พวกนี้รู้ซึ้งแน่!"

เติ้งเฟยพูดออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว

แค่ประโยคนี้ของเติ้งเฟยพอพูดออกไป คนตรงหน้าก็พากันพยักหน้า ตามหลังเติ้งเฟยออกไปอย่างหงอย ๆ

ส่วนตอนนี้ เซียวเฉินกลับไม่รู้เ๱ื่๵๹พวกนี้ คืนนี้เซียวเฉินนอนหลับสบายมาก

ส่วนกับดักข้างนอกนั่น จริง ๆ แล้ว เซียวเฉินวางไว้แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้เยอะอะไรมากมาย

คืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอรุ่งเช้าวันต่อมา เซียวเฉินก็ยืดเส้นยืดสาย รู้สึกว่าคืนนี้นอนหลับสบายจริง ๆ

แต่เซียวเฉินกลับพบว่าเจิ้งเล่อและคนอื่น ๆ มาถึงที่นี่ก่อนแล้ว และยังมองมาที่ เซียวเฉินด้วยสีหน้างุนงง

"แปลกจัง ทำไมพวกคุณถึงมองฉันแบบนี้ล่ะ?"

เซียวเฉินรู้สึกสงสัยเล็กน้อย จึงถามเจิ้งเล่อที่อยู่ตรงหน้า

เจิ้งเล่อเพิ่งตื่นจากภวังค์ เงยหน้าขึ้นมองมาทางนี้

เมื่อเห็นแบบนี้เจิ้งเล่อจึงถามเซียวเฉินว่า "คุณเซียวเฉิน เมื่อคืนคุณนอนแบบนี้เลยเหรอ?"

เซียวเฉินพยักหน้าหลังจากเจิ้งเล่อพูดจบ "ใช่แล้ว ข้างนอกวางกับดักเพิ่มอีกนิดหน่อย!"

เซียวเฉินพูดความจริง แต่คนพวกนี้แทบจะทนไม่ไหวแล้ว

ก่อนหน้านี้พวกเขาต่อสู้ด้วยปัญญากับคนพวกนี้ จนทำให้รู้สึกเครียดและกังวล

แต่เซียวเฉิน เพิ่งจะมาถึงที่นี่ก็ทำภารกิจที่หลายคนทำไม่สำเร็จเสร็จไปแล้ว

ถ้าไม่ได้เห็นกับตา คงไม่มีใครกล้าเชื่อแน่ ๆ

อย่างไรก็ตาม เจิ้งเล่อยังคงถามเซียวเฉินว่า "งั้นต่อจากนี้ คุณเซียวเฉินคิดจะทำยังไงต่อครับ?"

จริง ๆ แล้ว คำพูดนี้ก็เป็๲สิ่งที่คนอื่น ๆ อยากจะถามเซียวเฉินด้วย

ตอนนี้เซียวเฉินเงยหน้าขึ้นมองไปที่ไกล ๆ

หลังจากมองสักพัก เซียวเฉินก็หัวเราะพลางพูดว่า "จริง ๆ แล้ว ขั้นตอนต่อไปง่ายมาก คืนนี้ ทุกคนเตรียมพร้อมรับมือให้ดี!"

เซียวเฉินพูดทำเอาคนพวกนี้รู้สึกเบื่อหน่ายไปเลย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

"ก่อนหน้านี้เซียวเฉินจัดการแบบนั้น ไม่ดีหรอกเหรอ ทำไมคืนนี้ถึงปล่อยให้พวกเขาทำแบบนี้ล่ะ?"

ตอนนี้เซียวเฉินเงยหน้าขึ้น มองไปที่เจิ้งเล่อ

"ถ้าพวกคุณอยากจัดการให้เรียบร้อยเลย ก็ควรฟังแผนของผมนะ เพราะครั้งนี้ผมมั่นใจมาก!"

ขณะนี้ สายตาของเซียวเฉินหดลงตกลงตรงหน้า เซียวเฉินพูดกับคนตรงหน้ามากขึ้น

พร้อมกับที่เซียวเฉินพูดจบ ในขณะนี้คนตรงหน้าเหล่านี้ ต่างพากันหันมาไปที่เขา

เจิ้งเล่อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตอบตกลง

"ได้ แต่คุณเซียวเฉิน คุณ..."

ตอนนี้เจิ้งเล่อกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่เซียวเฉินกลับรับโทรศัพท์ก่อน

โทรศัพท์มาจากหลินโหรว ถามสถานการณ์ที่นี่โดยคร่าว ๆ

เซียวเฉินเล่าเ๱ื่๵๹นี้ให้ฟังทีละอย่าง แต่หลังจากพูดจบ เซียวเฉินกลับรู้สึกว่าน่าสนใจมาก

"แล้วที่นั่นแก้ปัญหาได้ยังไง?"

หลินโหรวถามเซียวเฉินอย่างร้อนรน

ท้ายที่สุดแล้ว เ๱ื่๵๹ที่นี่ก็เกี่ยวข้องกับการพัฒนาในอนาคตของหลินกรุ๊ป

แต่เซียวเฉินกลับโบกมือ พูดเบา ๆ ว่า "ไม่เป็๲ไร เ๱ื่๵๹นี้ไม่ต้องห่วงหรอก ต่อจากนี้ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของฉันแล้ว!"

เมื่อเซียวเฉินพูดจบคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างเจิ้งเล่อ ยิ่งรู้สึกอยากจะอ้วกเป็๲เ๣ื๵๪ออกมา

ตรงนี้ยังคงจัดการอยู่เลย แต่อีกฝั่งกลับบอกว่าจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว เซียวเฉินคนนี้โกหกเก่งจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม เจิ้งเล่อกลับรอคอยอย่างใจจดใจจ่อว่า เซียวเฉินจะจัดการกับพวกนั้นได้อย่างไร

ในตอนนี้ เซียวเฉินส่งปึกเงินให้เจิ้งเล่ออย่างง่ายดาย "เจิ้งเล่อ เดี๋ยวให้คนไปซื้ออาหารกับแกล้มกับเหล้ากลับมาหน่อย แล้วเดี๋ยวเรามากินดื่มด้วยกัน!"

เซียวเฉินพูดกับเจิ้งเล่อ และเขารู้สึกสับสนมาก

"โอ้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ?"