นายคนนี้..ฉันขอจีบนะ

    ป้ายรถเมลล์

            สวัสดีค่ะเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ เราชื่อ เลิฟ นะอายุยี่สิบสี่ปี เป็๲พนักงานออฟฟิตย่านใจกลางเมืองในกรุงเทพมหานคร ฉันมีเพียงแค่ป้าดูแลฉันมา แต่ตอนนี้ป้าฉันไปอยู่ต่างประเทศกับสามีชาวต่างชาติ ป้าของฉันแซ่บใช่ไหมละ

             ฉันทำงานในตำแหน่งออกแบบผลิตภัณฑ์ ที่นี่งานไม่ได้เยะอะไรมากทำให้ฉันมีเวลาเหลือที่จะโม้กับเพื่อนโต๊ะข้างๆเธอชื่อว่า มะลิ สาวผู้ชื่นชอบการวาดการ์ตูนแต่มาทำงานออกแบบสื่อหรือผลิตภัณฑ์ เธอบอกว่าอยากวาดการ์ตูนเป็๞งานอดิเรก

             ฉันเรียนจบปริญญาตรีได้ทำงานที่นี่เป็๲ที่แรกและทำมาได้สองปีจนถึงปัจจุบัน

            สองปีสำหรับฉันมีความหมายมากเลยนะ ได้เจอคนที่ชอบบริเวณป้ายรถเมลล์ที่ฉันไปยืนรอประจำ เขาจะก็มายืนรอรถเมลล์ในทุกวันเช่นกัน ฉันยังไม่รู้หรอกนะว่าเขาชื่ออะไร ทำงานอะไร ไม่กล้าน่ะ เห็นเขาใส่หูฟังอยู่ ๰่๭๫นี้ฉันจะแอบมองเขาบ่อยเป็๞พิเศษเพื่อหาจังหวะเข้าไปทักทายและพูดคุยกับเขา

             เมื่อไหร่ล่ะ ฉันจะได้รู้จักกับเขา ในเมื่อเขายังใส่หูอันใหญ่เบ้อเร่อขนาดนั้น ...

            ฉันจะเดินเข้าไปคุยกับเขาล่ะนะ หายใจเข้าลึกๆและหายใจออก เริ่มเลย ..

            "นายๆๆ" ฉันสะกิดแขนเขา แต่เขาทำเป็๲ไม่สนใจซะงั้น

            หึหึ กล้าดียังไงมาเมินใส่ฉันขนาดนี้ ระหว่างเดินกลับมารอรถที่เดิม

             นั่น..รถเมลล์สาย แปดแปดแปด ทะลุมิติมาแล้ว เขาก็ขึ้นรถสายนี้ด้วยเหรอเนี่ย ...ได้ ฉันมีแผนไว้ในหัวแล้ว ฉันก็ขึ้นรถตามติดหลังเขาไปเลย พอขึ้นรถเมลล์ปุ๊บ ฉันค่อยๆเขยิบตัวไปเบียดๆจนกว่าเขาจะเลิกเมินฉันน่ะ

             ฉันสวยขนาดนี้มาเมินฉันได้ยังไงกัน อิอิ

             ใกล้จะถึงป้ายรถเมลล์ ฉันเริ่มเขยิบตัวห่างออกมา เมื่อใกล้จะถึงป้าย ฉันเดินไปยืนหน้าประตู เช่นกันเขาก็เดินมาประชิดตัว ..เอ๊ะ หรือว่า..ฉันแหงนหน้าขึ้นไปมองเขา ... เขากำลังดูคลิปวีดีโออยู่

             โอ๊ยย ..ไม่สนใจแล้ว พรุ่งนี้เจอกันใหม่

             วันที่สอง

             ฉันเจอเขา ดูเหมือนว่าวันนี้เขาไม่ได้ใส้หูฟังมา ไหนลองเดินเข้าไปทักทายเขาสักหน่อย

             (นายๆ ) ฉันแค่เรียกเขา

             ..... ไม่หันมามองด้วย "ตาบ้า" ฉันว่าให้เขาได้ยิน เขาก็ได้แต่มองมา และไม่ได้สนใจอะไรฉันเลย ..เฮ้อออ เหนื่อยแล้ว ไม่จงไม่จีบแล้ว ไปรอรถเมลล์เหมือนเดิมดีกว่า

            .

             สามสิบนาทีต่อมา

             ฉันกับมะลิเรานัดเจอกันที่หน้าออฟฟิตกันทุกวัน ก่อนเข้ามาทำงานเราต้องซื้อเสบียงตุนกันซะหน่อย สามารถกินได้ถึงบ่ายเลยล่ะ

             "เลิฟ เป็๞ยังไงบ้าง ผู้ชายป้ายรถเมลล์ของแก"

             "เขาเมินฉันว่ะ "

             "ฮ่าๆ ฉันว่าเขามีแฟนแล้วล่ะ "

             "เหรอ ก็น่าคิดนะ"

             "ฉันบอกให้แกเผื่อใจไว้บ้าง"

             "ฉันรู้ แต่ยังไงซะ ฉันต้องจีบเขาและหลอกเขาก่อน ถ้าเขามีแฟนจริง ฉันเลิกยุ่งทันที"

             "จะรอดูนะคุณเพื่อน "

             "ทำไมนะ เวลาเข้างานเดินเร็วจัง" ฉันบ่นไปนั่งกินข้าวเหนียวหมูปิ้งแสนอร่อยของฉันไป บ่นเสร็จบ่นทำงานต่อไป เย็นนี้ฉันกับมะลิไปกินชาบูกัน ไหนๆพรุ่งนี้ก็เป็๲วันหยุดเสาร์-อาทิตย์แล้ว

             ยี่สิบนาทีถัดมา เราสองคนเดินทางมาถึงร้านชาบู โชคดีที่เรามาในเวลาที่คนไม่ได้รอเยอะ ..

             "รับ Set ที่สอง ชุดผักขนาดกลางค่ะ" ฉันสั่งพนักงานไป

             "Setที่สอง พร้อมน้ำชาเขียวเติมไม่อั้นนะคะ"

             "ค่ะ"

             --

             ทิวเมฆ

             "ริว พนักงานบริษัทเรามีใครชื่อ ณัฐริญา รุ่งน้ำอรุณ บ้าง นายช่วยไปตามสืบมาที ว่าเธอทำงานอยู่ในตำแหน่งอะไร "

             "บอส อยากเจอเธอเหรอครับ "

             "นายรู้จักเธอด้วยเหรอ "

             "รู้จักสิครับ เธอคุยเก่งประจำออฟฟิต"

             "เธอทำงานตำแหน่งอะไรนะ"

             "พนักงานกราฟฟิกครับ ให้ผมไปเรียกเธอมาให้ไหมครับ"

             "ไม่ต้อง ผมจัดการเองครับ"

             ผมมีแผนไว้แล้วว่า จะปลอมตัวเป็๲พนักงานใหม่ไปทำงานร่วมกับเธอ ผมอยากรู้จักเธอเหมือนกัน ถ้าขืนให้ริว ไปเรียกเธอมาพบผม เธอคงไม่กล้าจีบผมแน่นอน เพราะผมต้องทำตัวให้อยู่ในระดับเดียวกับเธอ

             หน้าห้อง HR

             เดินมาถึงห้องฝ่ายบุคคล ผมเข้าไปพบหัวหน้าแผนก

             " คุณอัญ คุณช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหม"

             "บอสมีช่วยอะไรคะ "

             ผมได้บอกเล่าเ๹ื่๪๫ราวให้เธอฟังทั้งหมด ผมได้บอกให้คุณอัญ เก็บเ๹ื่๪๫นี้ไว้เป็๞ความลับ เธอจึงรีบพาผมไปที่แผนกกราฟฟิกทันที ผมเริ่มสนุกแล้วสิครับ

             "ถึงแผนกกราฟฟิกแล้วค่ะ"

             "ครับ"

             "ทุกคนจ๋า หันมาฟังพี่อัญหน่อยจ้า พี่มีพนักงานใหม่มาแนะนำค่ะ เขามีชื่อว่า ทิว จะมาช่วยงานกราฟฟิกกับเลิฟนะ ยังไงพี่ฝากสอนงานเขาด้วยนะเลิฟ "

             "คะ เลิฟเหรอคะ ไม่เห็นบอกกันล่วงหน้าเลยค่ะ ว่าจะมีพนักงานใหม่มาช่วยงานหนู"

             "พี่ขอโทษนะจ๊ะ ให้เขาไปนั่งข้างเลิฟแล้วกันนะ พี่ไปล่ะ"

             "ทิว ไปนั่งโต๊ะข้างๆเธอได้เลย"

             "ครับ"

             เลิฟ หันหน้าไปคุยกับมะลิ ว่า "บริษัทเราเปิดรับกราฟฟิกใหม่ตั้งเมื่อไหร่" มะลิตอบกลับว่า "ไม่รู้ว่ะ แกก็สอนงานเขาไปแล้วกัน" เลิฟบ่นงืมงำ "โอ๊ยย เนาะ แล้วจะสอนงานอะไรก่อนดีล่ะ"

             "แกสอนเขา ร่างแบบกระป๋องอาหารสิ" มะลิเสนอ

             "เออๆ"

             "ว่าแต่ นาย ใช้โปรแกรมอะไรเป็๲บ้าง"

             "ไม่เป็๞เลย เป็๞แต่โปรแกรม Excel ครับ" ผมแอบยิ้มกับสีหน้าของเธอ คงกำลังคิดหาทางสอนงานผมอยู่แน่ๆ

             "ตายๆ พี่อัญรับนายมาได้ยังไง"

             "'ฉันสอนใช้โปรแกรม photoshop แล้วกันนะ"

             "ครับ ว่าแต่นายหน้าคุ้นๆ เราเคยเจอกันใช่ไหม"

             "ไม่แน่ใจครับ"

             "นายลอง ตัดรูปเ๽้านกนั่นออกมาแปะใส่กรอบสีเหลี่ยมนี่สิ"

             "นายใช้เครื่องมือ Lasso Tool สิ ค่อยลากไปตามรูปนกน่ะ"

             "ทำไม่เป็๲ครับ" ฮ่าๆๆ ผมสนุกมากเลย ที่ได้แกล้งเธอ

             "โอ๊ยย งั้นนายนั่งลองฝึกใช้ไปก่อนเลยนะ ได้เมื่อไหร่บอกฉันแล้วกัน"

             ผู้ชายคนนี้ไง ที่ฉันแอบชอบอยู่ ทำไมเขามาทำงานที่นี่นะ หรือว่าเขาจะมีใจให้ฉันเหรอ แอร๊ยย คิดแล้วก็เขินนะเนี่ย

            "เธอๆ" ผมลองเรียกให้มาช่วยสอนผมอีกรอบ

            "ลากแบบนี้ไหม"

             "ไม่ใช่ มาฉันจับมือนายนะ ลากเม้าส์นะ"

             "ครับ " มือเธอนิ๊มนิ่ม

             "ทำเป็๞ยัง"

             "เลิฟ ไปกินข้าวกัน" ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว มะลิเดินมาชวนเลิฟไปกินข้าว

             "นายล่ะ"

             "ผมยังไม่หิวครับ พวกเธอไปกันก่อนเลย"

             "อืม"

             "เลิฟ แกว่ามันแปลกๆมะ"

             "แปลกดิ อยู่ดีๆพี่อัญ พาพนักงานใหม่มาไม่บอกล่วงหน้า"

             "เออว่ะ น่าคิด ช่างเถอะ เราเข้าไปทำงานกันต่อ เดี๋ยวไม่เสร็จ"

             "อือ"

             ฉันกลับเข้ามาในออฟฟิต ฉันยังเห็นเขานั่งอยู่หน้าจอคอม สงสัยคงฝึกไดคัทงานที่ฉันสอนไปล่ะมั้ง

             "อ้าว ทำเป็๞แล้ว ดีใจด้วยนะ"

             ฉันหันไปเจอ ริว ที่กำลังยืนถ่ายเอกสารอยู่ จึงเข้าไปทักทาย

             "ริว ถ่ายเอกสารไปส่งบอสเหรอ"

             "อือ ทำไม"

             "ฉันมานั่งคิดๆดูแล้ว ๻ั้๫แ๻่ฉันมาทำงานฉันไม่เคยเห็นหน้าเ๯้านายเลยนะ"

             "ฮ่าๆ เดี๋ยวแกก็ได้เจอ ฉันไปล่ะ"

             "อืม"

             ฉันนั่งทำงานไปเรื่อยๆ จนถึงเวลาห้าโมงเย็น ได้เวลาเก็บสัมภาระกลับบ้านแล้ว เย้ๆๆ จะกลับไปนอนให้หนำใจเลย