“ฉิบหายแล้ว มีการฏหรอเนี่ย เราจะเอายังไงดีหัวหน้า”
ไม่ว่าชายชราเ้าหน้าที่ตำรวจจะแสดงความตื้นเต้นกับเื่ที่เกิดขึ้นมาขนาดไหนก็แล้วแต่ แต่ท่าทางของเขาก็ยังแสดงออกอย่างเห็นได้ชัดว่ายังมึนเมาเพราะฤทธิ์ของเหล้าที่กินไปอยู่
“จะเอายังไงหรอ เหตุน่าจะเกิดที่เรือนรับรองของพวกขุนนาง เราต้องรีบไปที่นั่นแหละทำหน้าที่ของเราสิ”
“แต่ถ้าถึงขนาดที่อยู่เรือนรับรองแล้วสามารถใช้พลังปราณส่งเสียให้ได้ยินมาถึงที่นี่ได้ ผมว่าพวกเราไปเราก็คงจะกลายเป็แค่หนึ่งในเหล่าศพผู้อ่อนแอที่ตายท่ามกลางการต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งนะครับหัวหน้า”
“ไอ้พวกขี้ขลาด… ถ้าอย่างงั้นก็นอนแกล้งตายอยู่ที่นี่กันทั้งหมดนั่นแหละ”
“อ้าว”
เมื่อเ้าที่กำลังมึนงงกับเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้น และท่าทีที่เคร่งขรึมของหัวหน้าเหล่าเ้าหน้าที่ตำรวจ แต่อยู่ดีๆ หัวหน้าที่มีท่าทีขึงขังนั้นได้ยินคำแนะนำของลูกน้องตน เขาพร้อมกับลูกน้องอีกหลายสิบคนก็พร้อมใจกันแกล้งตาย และทิ้งตัวลงนอนไปอย่างนั้นทันที จนมันยิ่งสร้างความงุนงงให้กับเ้าขึ้นอีก
แต่ก่อนที่เ้าจะได้ทิ้งตัวแกล้งตายตามพวกเขา ร่างของเด็กหนุ่ม ก็ได้ถูกผู้ช่วยฝึกฝนของเขารั้งไว้ก่อน
“จะทำอะไรน่ะครับนายน้อย”
“ทำตามพวกเขาไง.. หรือว่าเราควรจะทำยังไงกันดีล่ะฮ่าฮ่า
“นายน้อยไม่ได้ยินเสียงการต่อสู้ที่เกิดขึ้นหรือไงครับ”
“ เสียงการต่อสู้ ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยนิ “
“อ๋อผมขอโทษทีครับนายน้อย มันเป็พลังพิเศษของผมนี่น่า ดูจากเสียงการต่อสู้ของพวกนั้นแล้วแต่ละคนอยู่ในระดับขั้นพลังปราณที่สูงมากเลย อีกไม่นานการต่อสู้ของพวกเขาคงลามมาถึงที่นี่ ถ้าขืนนายน้อยแกล้งตายตามพวกเขา ก็มีแต่จะเป็เป้านิ่งให้โดนลูกหลงนะครับ”
ถึงแม้ว่าเหล่าเ้าหน้าที่ตำรวจจะแกล้งตายกันอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้ตายลงไปจริงๆ นั่นทำให้พวกเขาได้ยินคำอธิบายทุกคำที่ฮ่าฮ่าพูดขึ้นมา และต่างพร้อมใจกัน เงยหน้าขึ้นมามองเขา
“ตูม”
และมันไม่ได้จำเป็ต้องรอคำอธิบายจากฮ่าฮ่าต่อเลย ไม่ทันที่พวกเขาจะได้ถามอะไรออกไป กลุ่มพลังปราณกลุ่มก้อนหนึ่งมันก็ได้พุ่งมาตกอยู่ใกล้ๆ กับพวกเขาจนเกิดไฟลุกท่วม แล้วทำให้พวกเขาพร้อมใจกันอีกครั้ง ที่จะล้มเลิกการแกล้งตายของตัวเองและวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกันไปคนละทิศคนละทาง
รวมถึงเ้าที่ไม่ลืมที่จะวิ่งไปจับแขนของฮ่าฮ่าและลากให้เขาวิ่งหนีไปด้วย แต่ก็เป็อีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์การอาละวาดของสัตว์วิเศษ ที่ฮ่าฮ่ากลับรั้งตัว ของเ้าไว้และไม่ได้วิ่งหนีไปไหน
“ไม่ยอมหนีอีกแล้ว วิ่งสินายอยากตายหรอ”
“กว่าการต่อสู้จะกระจายมาถึงเรามันก็อีกนานนะครับนายน้อย ไอ้ลูกไฟนี่มั่นคงแค่เื่บังเอิญเฉยๆ”
“จะบังเอิญหรือตั้งใจก็ช่าง แต่นายจะอยู่ทำไมล่ะรีบหนีกันเถอะ”
“เอ่อ…คือว่า…นายน้อยครับ ถ้าผมเสนอความคิดอะไรออกไป นายน้อยอย่าว่าผมได้ไหมครับ
“ไม่ว่า ฉันไม่ว่าอะไรทั้งนั้น รีบหนีกันก่อนเถอะ”
“คือว่าการประลองที่เกิดขึ้น ถ้าผู้เข้าร่วมการสามารถเข้ารอบลึกๆได้ เขาก็จะมีการแจกผลปราณของสัตว์วิเศษระดับสูง ให้กับผู้ที่เข้าร่วมการประลอง…แต่ในเมื่อการประลองมันจบเพียงแค่รอบเดียว ผลปราณพวกนั้นมันก็ไม่ได้มอบให้ใคร และมันจะต้องถูกเก็บไว้สักทีไม่ใช่หรอครับนายน้อย”
“นายหมายความว่ายังไง”
“ก็ถ้าเราได้มันมา ความสามารถของนายน้อยก็จะเพิ่มขึ้นมากโดยที่ไม่ต้องไปต่อสู้เสี่ยงอันตรายเลยนะครับ”
“ได้มันมา…นายหมายถึงขโมยหรอ”
“อะแฮ่ม”
“ไม่มีทาง!”
ถึงแม้ว่าฮ่าฮ่าจะพยายามพูด อ้อมค้อมเลี้ยงค่ำตรงๆ ไปมากมายเพียงใดก็ตาม แต่เมื่อนายน้อยของเขาจับความได้ว่าเป็การขโมย เขาก็รู้ได้ทันทีนายน้อยของเขาไม่มีทางเอาด้วยอย่างแน่นอน และมันทำให้เขาต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป พร้อมจับไปที่แขนของนายน้อยเขาเพื่อหนีเอาชีวิตรอดก่อน
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็รีบหนีกันเถอะครับนายน้อย”
“อืม”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะเด็กน้อย”
แต่ไม่ทันที่เ้าและฮ่าฮ่าจะได้ออกตัววิ่งหนีไปไหน อยู่ดีๆ ก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยพลังปราณ ที่ลอยตรงมาหาพวกเขา จนทำให้พวกเขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ทำได้แต่เพียงมองเ้าของเสียง ที่เป็ชายชราผู้มาพร้อมกับเด็กสาวค่อยๆ ลอยลงมาจากบนฟ้า ก่อนที่เมื่อลงมาใกล้มากพอเ้าจะจำหน้าเด็กสาวคนนั้นได้อย่างดี
“ฟางเซียน”
“อย่ามาเรียกชื่อหลานสาวข้านะ! ไอ้เด็กเพศผู้”
“คะ…ครับ”
เ้าไม่เพียงแต่จะงงงวยกับท่าทีโมโหของชายชราที่ลอยลงมาอยู่หน้าเขา แต่เจดาก็ตอบรับคำของเขาไปทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาไปทำอะไรให้ชายชราตรงหน้าโมโห
“เ้าคงไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังเกิดเื่อะไรขึ้น และมันอันตรายกับชีวิตของเ้าขนาดไหน แต่เพราะความเมตตาที่หลานสาวข้ามี นางก็ได้ใช้ น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีงามอันประเสริฐของนางขอร้องให้พาเ้าหนีไปด้วย”
“ผะ…ผมรู้อยู่แล้วครับ พวกผมกำลังจะหนีกันพอดีเลย”
“รู้อะไร รู้ได้ไง เป็เด็กเป็เล็กคิดจะเถียงอย่างงั้นหรอ ถึงบอกว่าเด็กสมัยนี้ เอะอะก็เถียงไว้ก่อนทั้งๆ ที่ไม่รู้อะไรเลยแท้ๆ”
“คือว่าฮ่าฮ่า เขาบอกไว้แล้วครับว่า มีการปะทะกันของผู้แข็งแกร่งเกิดขึ้น และการต่อสู้ที่เกิดอาจจะลามมาถึงที่นี่ได้ ผมก็เลยกำลังจะหนีกันพอดี”
เมื่อชายชราที่คิดว่าตัวเองเป็คนเดียวที่รู้ถึงภัยอันตรายที่กำลังจะมาถึง ได้รู้ว่าเด็กหนุ่มที่อยู่ห่างจากการปะทะกันไกลขนาดนี้ก็รับรู้ถึงมันด้วย ก็ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ ก่อนที่เขาจะพยายามข่มความประหลาดใจนั้นไว้ และแสดงความาุโของตัวเองออกมาเพื่อข่มเด็กน้อยต่อไป
“ถ้ารู้ก็ดีแล้ว ขอบคุณหลานสาวข้าและมากับข้าซะ”
“ขอบคุณครับผู้าุโ ขอบคุณนะฟางเซียน”
ทันทีที่เ้า ได้ยินว่าผู้าุโตรงหน้า้าที่จะมาช่วยเหลือตน เขาก็กล่าวคำขอบคุณออกไป พร้อมกับขอบคุณหลานสาวผู้นั้นที่เคยเป็เพื่อนของตนด้วย ก่อนที่เมื่อเห็นว่าเด็กสาวพยักหน้าของตนตอบรับคำขอบคุณของเขา โดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เ้าก็ยื่นมือของเขาไปเพื่อที่จะจับมือกับฟางเซียนดังที่เธอ จับมือของปู่ของเธออยู่
แต่ในขณะที่เธอกำลังจะยืนมือมาจับมือกับเ้านั้น กลับมีมือของ ชายหนุ่มมาจับมือของเธอและเ้าเอาไว้ก่อน ก่อนที่ฮ่าฮ่าผู้มาแทรกกลางนั้นจะพยักหน้าให้กับผู้าุโ เพื่อเป็การบอกว่าพวกเขาพร้อมแล้วที่จะให้ผู้าุโพาหนี้
“โอ๊ย”
ไม่ทันที่ผู้าุโจะได้พาพวกเขาหนีไปไหนเลย อยู่ดีๆ แรงตบจากฝ่ามือของฟางเซียนที่รวบรวมพลังปราณไว้ ก็ปะทะเข้ากับใบหน้าของชายหนุ่ม จนเขากระเด็นและคลายมือที่ขับกับฟางเซียนอยู่จนล้มลงไป ก่อนที่ฮ่าฮ่าจะรีบพยุงตัวลุกขึ้นมาและมองไปที่ฟางเซียนอย่างไม่พอใจ
“นี่แกกล้ามองหลานสาวอันเป็ที่รักของ ด้วยสายตาแบบนั้นอย่างนั้นเหรอ”
“นี่ลุงหลานสาวลุงเพิ่งตบผมไปน่ะ จะให้ผมยิ้มรับหรือไงเล่า”
“ระวังปากหน่อยไอ้หนุ่ม คิดว่ากำลังคุยกับใครอยู่ ชีวิตเอ็งขึ้นอยู่กับข้ารู้ไว้ด้วย”
“ครับๆ ขอโทษนะครับ ผู้าุโ”
ด้วยท่าทีที่นอบน้อมของฮ่าฮ่า หลังจากที่รู้ตัวว่าตัวเองทำผิดไป จนโค้งหัวขอโทษกับผู้าุโ มันก็ทำให้ปู่ของฟางเซียนพยักหน้ายอมรับคำขอโทษนั้นอย่างพึงพอใจ โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าในขณะที่เขากำลังก้มหัวขอโทษอยู่นั้น มือของเขาก็ได้เหยียดตรงมาที่ใบหน้าของหลานสาวตัวเอง พร้อมกับใช้นิ้วโป้ง กับนิ้วกลางรั้งเข้าไว้ด้วยกัน และดีดมันใส่หน้าผากของฟางเซียนจนสร้างความใ ให้กับเธอและปู่ของเธออย่างมาก
“แกกล้าทำร้ายหลานสาวข้าหรอ”
แม้ว่าฟางเซียนจะไม่ได้ส่งเสียงร้องอะไรออกมา แต่เมื่อปู่ของเธอเห็นรอยแดงที่หน้าผากของหลานสาวตนเอง
ทั้งความโกรธ ทั้งพลังปราณที่เดือดพล่าน ทั้งดวงตาที่จ้องมองฮ่าฮ่า มันก็ทำให้เ้าที่เห็นสิ่งเ่าั้ รู้สึกใจนแทบจะทำอะไรไม่ถูก และไม่ทันที่สมองเขาจะได้ประมวลผล ให้กระทำการอันได้ออกไป ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยพลังปราณของปู่ฟางเซียนก็ได้พุ่งตรงไปหาฮ่าฮ่าแล้ว
แต่สิ่งที่น่าใมากกว่านั้นก็คือฮ่าฮ่าที่เหมือนจะเดาการกระทำของปู่ฟางเซียนไว้ล่วงหน้า พร้อมกับใช้ผ้ายันต์ที่รวบรวมพลังปราณ ของเ้าไว้ออกมารับการโจมตี ที่เต็มไปด้วยพลังปราณที่แข็งแกร่งของผู้าุโโป
ถึงแม่ว่าฮ่าฮ่าจะสามารถรับการโจมตีนั้นไว้ได้แต่ตัวของเขาก็ต้องกระเด็นไปตาม แรงปะทะที่เกิดขึ้น จนตัวเขากระเด็นลอยหายไปพบกับเ้าที่รีบวิ่งตามร่างของ ฮ่าฮ่าไปทันที
“ฮ่าฮ่าาา”
ด้วยความรีบร้อนที่เห็นผู้ช่วยฝึกฝนของตัวเองปลิวไป เขาก็ไม่ได้สังเกตเลยว่าในขณะที่เขาวิ่งตามไปนั้น ฟางเซียนได้พยายามที่จะเอื้อมมือมารั้งเขาไว้ ถึงจะพลาดไปเพียงแค่ปลายเล็บของเธอก็ตาม
ทำให้ปู่ของเธอ ที่เห็นความพยายามของฟางเซียน ก็ได้แต่เพียงส่ายหน้าออกมา ให้กับหลานสาวของตน ก่อนที่เขาจะใช้วิชาประหลาด หายตัวไปพร้อมกับเธอ