...รุ่นพี่ที่รัก...

การจูบของพวกเราในวันนั้น ทำให้มีหลายคนไม่พอใจ แต่ด้วยนิสัยที่ไม่คิดอะไรมาก ทำให้ฉันไม่ได้ระวังตัว แล้ววันนี้เป็นวันแรกที่ฉันย้ายตึกเรียน ฉันไม่รู้หรอกนะว่าต่อจากนี้จะเจออะไรบ้าง แต่ที่รู้ๆคือ ฉันได้เรียนตึกเดียวกับพี่ยอร์ซและจะได้เห็นพี่ยอร์ซทุกวันเลย
ฉันไม่สามารถหุบยิ้มได้ แค่ยืนอยู่หน้าตึกก็มีความสุขแล้ว แต่แล้วจู่ๆก็มีน้ำสาดลงมาจากด้านบน ฉันไม่สามารถเงยหน้ามองขึ้นไปได้เลย ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก ส่วนคนที่สาดน้ำลงมานั้นก็ไม่รู้เลยหรือไงว่ามีคนยืนอยู่ หรือนี่จะเป็นการกลั่นแกล้งของเด็กหัวกะทิ แสบนักนะ อย่าให้เจอตัวก็แล้วกัน
ด้วยความโมโหจากการถูกสาด ทำให้ฉันตะโกนด่าออกไปไม่รู้ตัว แถมน้ำที่สาดลงมามีกลิ่นเหม็นอีกต่างหาก น้ำเน่าชัดๆ ฉันจึงเดินไปที่ห้องน้ำทันที รีบไปล้างเนื้อล้างตัวก่อนที่จะเข้าเรียน แต่ด้วยความที่มันเปียกไปทั้งตัวและซวยกว่านั้นคือ ฉันลืมหิ้วชุดพละมาด้วย จึงทำให้ฉันไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน จนต้องจำใจไปเรียนในสภาพที่เน่าๆแบบนั้น
พอฉันเดินเข้าไปในห้อง อาจารย์ก็ได้เชิญฉันออกมาหน้าห้องพร้อมกับแนะนำตัว แต่ไม่ทันได้พูดอะไรออกมา ทุกคนก็ได้แสดงท่าทางรังเกียจทั้งทางสายตาและพฤติกรรมที่แสดงออกมาอย่างชัดเจน นี่แบ่งชนชั้นกันหรือไง แต่แล้วก็มีนักเรียนหญิงคนหนึ่งพูดเสียงดังพร้อมกับชี้มาที่ฉัน "ทำไมตัวเธอเหม็นจัง ยัยห้องบ๊วย" นี่คือการกล่าวทักทายครั้งแรกของเพื่อนในห้อง ซึ่งมันทำให้ฉันไม่มั่นใจในตัวเองเลย แต่มันก็เหม็นจริงๆนั้นแหละ แล้วฉันก็ขออนุญาตอาจารย์ไปห้องน้ำอีกครั้ง
ฉันจะทำไงดี ไปหาพวกเมียวนิลแล้วยืมชุดพละพวกนั้นดีไหม แต่ถ้าไปทุกคนต้องสงสัยแล้วก็มาอาละวาดที่นี่แน่ ฉันจึงได้แต่นั่งคิดในห้องน้ำ โชคดีที่ตอนนี้เป็นเวลาจึงไม่มีคนเดินเข้าห้องน้ำมากเท่าไหร่
แกร๊ก!? แกร๊ก!? เสียงเหมือนมีคนทำอะไรกับประตูห้องที่ฉันนั่งอยู่เลย พอฉันดันหรือพยายามเปิดมันดันเปิดไม่ออก "เทเลย" เสียงจากด้านนอก ไม่คุ้นหูเลย เกิดอะไรขึ้นกันแน่ "ช่วยด้วยคะ ใครอยู่ด้านนอกบ้าง ในนี้มีคนอยู่นะ" ฉันพยายามตะโกนออกไป แต่ไม่มีเสียงตอบรับเลย ได้ยินเพียงเสียงเหมือนคนกำลังยกอะไรขึ้นมา
แต่แล้วจู่ๆก็มีสิ่งไม่พึงประสงค์หล่นลงมาใส่ตัวฉัน ทั้งนิ่มทั้งลื่น แล้วฉันก้จับปลายผมมาดม แหวะ!? แทบอ้วก นี่มันไข่เน่านี่ "พวกเธอเป็นใครกัน ฉันไปทำอะไรให้พวกเธอไม่พอใจหรอ" ไม่มีใครตอบรับเลย มีแต่เสียงหัวเราะด้วยความสะใจ นี่แค่วันแรกเองน่ะ ก็เจออะไรแบบนี้ ใครกันนะที่เล่นสกปรกแบบนี้ "ถ้าพวกเธอแน่จริง ก็อย่าลอบทำร้ายกันแบบนี้สิ" แต่แล้วก็มีเสียงตอบกลับมา "เธอต่างหากที่หาเรื่องใส่ตัว" แล้วเสียงก็เงียบไป
แล้วพวกเธอก็เดินออกไป ปล่อยให้ฉันยืนเน่าๆอยู่ในห้องน้ำคนเดียว แถมออกไปไหนไม่ได้ด้วย แค่น้ำเน่าสาดฉันว่ามันเหม็นจนน่ารังเกียจแล้วนะ นี่มาเจอไข่เน่าอีก ขนาดฉันแทบจะทนกลิ่นมันไม่ได้ แล้วจะมีใครหน้าไหนทนได้กันล่ะ
ผ่านไปหนึ่งชัวโมงฉันก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม ห้องน้ำห้องเดิม แต่ก็ยังไม่มีใครมาเข้าหรือเปิดประตูให้เลย เด็กหัวกะทินี่ไม่มีน้ำใจกันเลยหรือไง ถ้าเป็นพวกห้องบ๊วยนะ ใครในห้องหายไปนานก็มีตามหาหรือถามหากันแล้ว แต่นี่อะไรชั่วโมงนึงแล้วไม่รู้กันเลยหรือว่าเพื่อนในห้องหายไป ฉันได้แต่นั่งถอนหายใจ ไม่รู้จะทำยังไง
แต่แล้วฉันก็ได้คิดพิเรนทร์ โดยการปีน ฉันต้องปีนข้ามประตูไป ไม่งั้นก็ไม่ได้ออกไปหรอก เพราะคนที่นี่ไร้น้ำใจกัน แต่จะปีนยังไงละ ฉันนั่งคิดอยู่นานสองนานสุดท้ายก็คิดออก คือต้องเหยียบโถส้วมขึ้นไป แต่ฉันกลัว กลัวพลาดตกลงมาแล้วโดนโถส้วมบาดก้นนี่สิ ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ ฉันได้อายหนักกว่าเดิมอีก แผนแรกล้มเลิก เสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุ
แล้วฉันก็คิดแผนสองออก ด้วยการที่ฉันดูหนังเยอะ ฉันจึงจะใช้วิธีถีบประตูออกไป นี่แหละดีที่สุด แต่อีกด้านฉันก็คิดว่าถ้าฉันถีบแล้วเกิดลื่นขึ้นมาละ เพราะฉันเพิ่งโดนไข่เน่าสาดลงมาเต็มพื้นไปหมด แถมพื้นก็ลื่นๆด้วย ถ้าลื่นแล้วเกิดหัวฟาดพื้นละ ไม่ตายก็พิการอีก เป็นภาระครอบครัว สุดท้ายฉันก็ต้องมานั่งรอคนช่วยอยู่ดี ปอดแหกจริงๆ
กริ๊ง!? กริ๊ง!? เสียงอ๊อดพักเที่ยงดังขึ้น เสียงฝีเท้าของนักเรียนก็ทยอยกันเดินออกมา ฉันจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆพร้อมตะโกนให้คนมาช่วย แล้วมันก็ได้ผล มีคนมาจริงๆ แกร๊ก แกร๊ก เสียงเหมือนมีคนเอาอะไรออกไปจากประตู แล้วฉันก็สามารถเปิดประตูออกมาได้ แต่ต้องตกใจหนักว่าเดิม เมื่อคนที่มาช่วยกับเป็น เลเน่ ยัยมารร้ายนั่นเอง
เธอยืนมองฉัน พร้อมเอามือขึ้นมาผิดจมูกตัวเอง ฉันมองหน้าเลเน่ด้วยความขอบคุณ แต่มันกลับไม่เป็นดั่งที่คิดไว้ เลเน่สั่งให้สมุนของเธอ ไปล๊อกประตูไว้ แล้วเอาไม้ถูพื้นมาให้เธอด้วย นี่เธอจะทำอะไรฉันกันแน่เนี่ย
"เลเน่ เธอจะทำอะไร" เลเน่ยื่นไม้ถูพื้นมาทางฉัน ฉันได้แต่หันหน้าหนี เพราะฉันไม่ต้องการมีเรื่องในวันแรกที่ย้ายมา "เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอหรอ ยัยอัปลักษณ์" คำก็อัปลักษณ์สองคำก็อัปลักษณ์ ฉันสู้นะ ยิ่งตัวฉันมีแต่กลิ่นเน่า ถ้าทำอะไรฉัน แม่งจะวิ่งเข้าใส่เลยคอยดู ฉันได้แต่ยืนจ้องหน้าเลเน่ เพื่อวิเคราะห์ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่ด้วยสมองทึบเกินไป จึงทำให้คิดอะไรไม่ค่อยออก
"เธอเลิกเอาไม้ชี้มาทางฉันได้แล้ว เลเน่" ฉันพยายามปัดไม้ถูพื้นให้พ้นตัว แต่ยัยนี่ดันกวาดไปกวาดมาไม่หยุด เหมือนเรากำลังเล่นกังฟู "แล้วอีกอย่างฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลย" ฉันเสริม
"หึ แน่ใจหรอว่าเธอไม่ได้ทำอะไรฉัน ลองคิดดูดีๆนะ" เลเน่พูดกำกวม ฉันไปทำอะไรเธอตอนไหนกัน เอาจริงก็มีอยู่เรื่องเดียวคือเรื่องเมื่อวานก่อน หรือจะเป็นเรื่องนี้ แล้วพอฉันคิดออก ทั้งสายตาท่าทางฉันก็ทำให้เลเน่ดูออก "คิดออกแล้วสินะ" ฉันเอามือปิดปาก แล้วหลบตาทันที ตายแน่เลยเรา
"เธอรู้ไหมว่าวันนั้น มันคือวันอะไร" ฉันส่ายหน้า ใครจะไปรู้ละ เลเน่เสริมต่อ "วันนั้นพวกเรามาเดตกัน แต่เธอ..." เลเน่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอกำลังง้างมือจะตบฉัน แต่เสียใจฉันไวกว่า ฉันถีบเลเน่จบล้มไปกองกับพื้น แล้วฉันวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที
ฉันมุ่งหน้าไปที่ดาดฟ้าของตึกเด็กบ๊วย แต่ไม่ทันจะพ้นประตูของตึกเอ ฉันดันมาเจอกับกลุ่มพี่ยอร์ซ ซึ่งกำลังเดินเข้ามาในตัวตึก ฉันเอามือปิดบังหน้าไว้ เพื่อไม่ให้พี่เขาเห็นฉันในสภาพแบบนี้ แต่แล้วก็โดนใครคนหนึ่งดึงไว้
"เธอไปทำอะไรมา" พี่ยอร์ซเอ่ยเมื่อเห็นสภาพเน่าๆของฉัน "อ๋อ พอดีเมื่อกี้ล้างห้องน้ำ แล้วเกิดลื่นนะ" ฉันพยายามแก้ตัวพร้อมสลัดมือให้ออกจากมือของพี่ยอร์ซ แต่พี่เขาดันไม่ยอมปล่อย แล้วพี่ยอร์ซก็ยื่นหน้ามาใกล้ๆ "ที่นี่มีแม่บ้าน เราไม่ล้างห้องน้ำเอง" พี่ยอร์ซจับโกหกฉันได้ ฉันโกหกไม่เนียนหรือนี่
แล้วพี่ยอร์ซก็ลากฉันไปที่ล๊อกเกอร์ส่วนตัวของเขา พร้อมหยิบชุดพละให้ฉัน เขาเสียสละชุดพละให้เลยหรอ "เอาไปเปลี่ยนซะ" เปลี่ยนหรอ ฉันไม่อยากกลับไปที่เดิมอีกแล้วจริงๆนะ "ที่นี่มีห้องอาบน้ำหรือห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไหม" ฉันถาม เพราะเผื่อมีห้องน้ำห้องอื่น แล้วพี่ยอร์ซก็ลากฉันไปห้องที่ฉันต้องการ
"อาบและแต่งตัวที่นี่แหละ เดี๋ยวฉันรอข้างนอก" พี่ยอร์ซก็ผลักฉันเข้าไปในนั้น พวกเราอยู่ห่างกันแค่ประตูกั้นเอง มันเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเจอมาก่อน ฉันรีบอาบและเปลี่ยนชุด เสื้อของพี่ยอร์ซนี่หอมจังเลย โอ๊ยยย ปลื้มจัง
แกร๊ก แอ๊ด แล้วจู่ๆประตูก็เปิด มีใครคนหนึ่งเดินเข้ามา อะไรอีกละเนี่ย เอ๊ะ พี่ยอร์ซเข้ามาทำไมกัน เขาดูร้อนรนแปลกๆ "มีอะไรหรือเปล่าคะพี่" พ่ียอร์มองหน้าแล้วพาฉันไปหลบที่ตู้เก็บของเล็กๆ ฉันไม่สามารถขยับตัวได้เลย "ใครมาหรอ" พี่ยอร์ซรีบเอามือมาผิดปากฉันไว้ เพื่อไม่ให้คนด้านนอกได้ยิน จู่ๆข้างนอกตู้ก็มีแต่เสียงผู้ชายเอะอะโวยวายกันใหญ่ หรือนี่จะเป็นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าผู้ชายหรอ?
ฉันพยายามมองรอดช่องเล็กของตู้เก็บของ ก็ได้เห็นว่าพวกผู้ชายกลุ่มนี้กำลังถอดเสื้อผ้ากัน ทันใดฉันก็หันหน้าหนี แต่ด้วยมันเป็นตู้เล็กๆแคบๆ ทำให้ไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้มาก หน้าฉันจึงไปหยุดอยู่ตรงหน้าพี่ยอร์ซพอดี ฉันแทบหยุดหายใจ ได้ยินแต่เสียงกลืนน้ำลายของตัวเอง แล้วภาพที่เราจูบกันกลางสาธารณชนก็ผุดขึ้นมาในหัว ต่อจากนี้ ฉันควรจะทำยังไงดี... เราต้องอยู่ในนี้นานแค่ไหนหรอ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

###...รุ่นพี่...12...###

นิยายแนะนำ

...รุ่นพี่ที่รัก...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

###...รุ่นพี่...12...###

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้